Posts met de tag « libelle»:

sep 13 2012

Libellen

Libellen die braaf, maar in feite waterjuffers waren, dat heb ik al eens gepost. En libellen die wel libellen waren, maar wel bijzonder akelig copuleerden, dat ook. Maar libellen die libellen zijn, zonder daarbij vuile manieren te doen, dat nog nooit. Bij deze.

Mevrouw:
Libelle

Meneer:
Libelle

Zoveel bijzonders is dat niet, ge moogt dat denken. Maar als ge weet dat ik voor het maken van die foto’s een half uur – weliswaar op een mooie nazomerdag maar toch! – in een in september al bijzonder fel afgekoelde vijver heb gestaan, dan denkt ge daar toch iets anders over. Dat het niet bewogen is, met dat gebibber … Leve de korte sluitertijden.


nov 4 2009

Libellullen

Altijd gedacht dat een libel een libelle was. Gebrainwashed door een jeugd vol rondslingerende damesbladen, wellicht. Maar dat in het Frans een libel een libelulle is, dat staat wel vast. Toch zeker als ge ze op deze manier in de tuin aantreft, op knuffeldag:

Paringswiel Bruinrode Heidelibel (Foto op Flickr van houbi)

Wie van de twee hier de lul is, weet ik nog niet. Het mannetje, on top, of het vrouwtje, dat hier zo liefdevol wordt vastgehouden.

Bruinrode heidelibel (Sympetrum striolatum) (Foto op Flickr van houbi)

De theorie:

De paring verloopt bij libellen niet zachtzinnig. Vrouwtjes die zich in de buurt van het water wagen, worden direct door een mannetje gegrepen voor de paring. Dit doet hij door met zijn achterlijfsaanhangselen het vrouwtje beet te pakken bij het halsschild (juffers) of achter de kop (libellen). Vaak gaat dit gepaard met een worsteling in de lucht. Als het mannetje hierin slaagt ontstaat de zogenaamde tandempositie, waarbij het vrouwtje dus achter het mannetje aanbungelt. Samen vliegen ze verder, om de paring in bomen of in de oevervegetatie te voltooien. Bij sommige soorten wordt de paring in de lucht voltooid.
Vrouwtjes lijken weerloos tegen het paringsgeweld van het mannetje, maar schijn bedriegt. Vrouwtjes die niet tot paring bereid zijn, slagen er meestal wel in om de tandempositie of copula te verbreken.

Het standje dat daarna volgt en waarin ik deze twee doing the dirty aantrof is wel bekend, dat heet het paringsrad.

De theorie:

Vóór de paring brengt het mannetje zijn sperma over naar zijn secundaire geslachtsorgaan. Hij doet dit omdat het primaire orgaan aan het uiteinde van het achterlijf op een onbereikbare plaats voor het vrouwtje gesitueerd is. Dit gedeelte wordt namelijk bij het begin van de paring gebruikt om het vrouwtje met de achterlijfaanhangsels vast te pakken bij het halsschild (juffers/gelijkvleugeligen) of achter de kop (ongelijkvleugeligen), waardoor ze in tandem gaan vliegen. Vervolgens wordt het paringswiel gevormd doordat de onderlijven bijeen gebracht worden. Het vrouwtje neemt dan het sperma over van het mannetje; bevruchting vindt pas plaats bij de eiafzet. Deze paringsmanier is uniek voor libellen. Copulatie kan plaatsvinden in de vlucht of in rust. De duur van de paring is zeer verschillend, van enkele seconden tot meerdere uren.

Paringswiel Bruinrode Heidelibel (Foto op Flickr van houbi)

De soort libel is na enig zoekwerk volgens mij de Bruinrode Heidelibel (Sympetrum striolatum). Een veel voorkomende soort. Een échte libel, geen waterjufferke. Meer info hier of hier.

Dat ze in deze tijd van het jaar – voor de meeste insecten toch al een periode waarin ze op de terugweg zijn – nog druk bezig zijn aan nageslacht, blijkt ook normaal. Als ze in de herfst eitjes leggen overwinteren die in het water of de modder. Op naar een nieuwe generatie libellekens voor volgend jaar dus.

Zo, genoeg ge-libel-luld.


mei 26 2008

Leve de Libelle

Ja, Dag Allemaal. Ik zou hier natuurlijk kunnen meeheulen met de bloggers in het bos, zo doen van “hoera hoera” omdat een blogster uit het Rijk der Vrouw meewerkt aan de nieuwe Story. Daar doe ik dus per definitie niet aan mee…
Liever rapporteer ik hier met enige Flair over mijn liefde voor Libelle.

Deze libelle meerbepaald:

Blauwe libelle

Of deze twee (allebei mannetjes, de wijfjes zijn een stuk bleker).

Waterjuffer

Libellen van het soort waterjuffer, en meer bepaald de “azuurwaterjuffer” (coenagrion puella).

Opgepast: niet te verwarren met de “watersnuffel” (Enallagma cyathigerum). Die er 99% hetzelfde uitziet, maar iets meer blauw dan zwart heeft in de plaats van iets meer zwart dan blauw. Maak die reusachtige fout alsjeblieft nooit… dat is zoals de nieuwe Dag Allemaal en Story verwarren.

En eigenlijk hadden hier foto’s moeten staan van de jonge waterhoentjes die dit weekend zijn uitgekomen (twee families met voorlopig elk twee zwarte kuikentjes op hoge poten). Maar daar zat geen publicatiewaardig materiaal tussen, helaas. Schuwe beesten…
Vandaar dat mijn lens dichterbij focuste op wat libellen.
Hopelijk draait een volgende poging beter uit, dan zitten er misschien ook al wilde eendjes bij (daar heb ik ook nog een nest van ontdekt op de oever van onze vijver). Dat houdt u dan nog tegoed.