Posts met de tag « nintendo DS»:

apr 21 2013

Week van Luigi

Een jaar geleden ongeveer schreef ik alhier over het zware dilemma van mijn zoontje: te kiezen voor een Nintendo 3DS of een iPod Touch. Hij koos Mario, en keek niet om. Verzamelde in dat jaar al ijverig spellen (New Super Mario Bros., Mario Kart 7, Mario Tennis en New Super Mario Bros. 2, waarvan het meeste spelplezier trouwens nog altijd van dat eerste spel leek te komen). Ontwikkelde zelfs een lichte Mario-obsessie (zijn tekeningen zijn vaak krankzinnig uitgewerkte Mario-levels, hij heeft Mario poppetjes …).

Tot deze week, want nu maakten we kennis met Luigi’s Mansion 2. Zeer schattige spoken jagen met het broertje van Mario. En nu is hij week van Luigi. Dekselse PR.

Net voor de paasvakantie viel er hier namelijk een uitnodiging van Nintendo in de mailbox, of ik en mijn kinders zin hadden om te komen spoken vangen, ter ere van de lancering van hun nieuwe spel. En dus stonden we, 10 lange dagen wachten later, op de laatste frisse avond van het jaar in Antwerpen, met dit gezelschap:

Spokenwandeling in Antwerpen, ter ere van Luigi's Mansion 2

Gebroed van Appelogen, en Atog, en Vierenveertig, en Gudrun en Nettooor en van mij. En twee Luigi’s, waarvan er een sukkelde met een niet al te fameus plakkende snor.

Eerst was er een spokenwandeling. Een goedgehumeurde rondleiding door het lekker rustige centrum van Antwerpen, met haltes voor verhalen van Lange Wapper en Sus Antigoon. Heus niet zò heel griezeling (dat Wikipedia verhaal over die vier dode vrijers bijvoorbeeld, dat werd niet verteld). Behalve dat lachje van de verteller, daar kreeg Maudje het toch wel benauwd van.

Spokenwandeling in Antwerpen, ter ere van Luigi's Mansion 2

En toen de Lange Wapper was verslagen, was het tijd voor het jagen op spoken. In een lekker griezelig keldertje lagen er zeker 20 Nintendo’s klaar om het spel te testen. Er werden chips en drankjes rondgedeeld, maar veel minderden die niet: daarvoor waren ze veel geabsorbeerd door hun schermpjes. En dat het spannend was:

Daan en Maud en Luigi's Mansion 2

Luigi’s Mansion bleek een soort first persion shooter, behalve dat je hier niet schiet maar spoken zuigt met een daartoe voor Luigi voorziene stofzuiger. Je moet ook flink veel puzzelen om je doorheen de levels te navigeren, met af en toe dus een stevige adrenalinestoot als er een spook opduikt.

En bijzonder geslaagde avond dus, maar het beste nieuws van alles kwam nog bij het vertrek: we kregen een Nintendo 3DS XL mee! (het spel werk ook op de 3DS gewoon formaat trouwens, maar komt wel wat beter tot zijn recht op het grotere scherm van de XL). En Het Spel! En een poster, die nu al hangt te blinken op hun speelkamer. En spookpoppetjes, die nu al bij de rest van de verzameling staan. Schot in de roos.

Ondertussen hebben we ons hier al met succes door de eerste vier levels van het spel geworsteld. Ook al een keer kort de multiplayer mode van het spel getest . En de eerste indruk van de avond blijft: dit is een verdikke leuk, en schattig, en spannend spel. 

Pro’s:

  • De missies nemen je mee in het spel: eerst leren wandelen en dingen oppakken, dan met een stofzuiger spoken opzuigen, je stofzuiger gebruiken voor ontdekken van dingen, raadsels oplossen, steeds moeilijker spoken, verborgen dingen zichtbaar maken met een hulpstuk …
  • Verdikke spannend bij momenten
  • Mechaniek van het spoken zuigen geeft telkens stevige adrenalinestoot (je hebt er zowat alle knoppen en veel gevoel voor timing en loopkunst voor nodig. Ik geef de Nintendo als ik een spook moet verslaan dan ook snel door aan iemand die daar beter in is, aka de achtjarige).
  • Spelduur (we zitten met een week elke dag een uurtje Luigi nog niet aan de helft) is beslist niet mis
  • Thank God for Luigi walkthroughs op YouTube (anders zaten we nu nog maar aan niveau A-3, vrees ik)
  • Veel multiplayer mogelijkheden (je kan online spelen, of tussen twee Nintendo’s via Download Play, en dan in groep de spoken te lijf gaan)

Contra’s:

  • De missies zijn behoorlijk lang, wat betekent dat bij je bij doodgaan een behoorlijk lang stuk weer moet herhalen
  • De professor (die de opdrachten aan Luigi uitdeelt) is nogal babbelziek (zeker als je de missie al eens gespeeld hebt)
  • Zoals gezegd: bediening is behoorlijk complex. Maudje (6) geraakt er nog wat moeilijk weg mee. Meer geschikt voor 8 jaar of meer (44, bvb), lijkt me. 
  • Er zijn in het spel maar twee werelden: en we zijn nu al zeker dat we dat véél te weinig gaan vinden tegen de tijd dat we ons daar door geworsteld gaan hebben 😉

Afijn, om terug naar het begin te grijpen. Niet alleen het zoontje werd na een week Luigi dus wel wat week van Luigi. Het is gewoon een ferm spel, en het eerste 3DS spel waar ook ik wreed enthousiast van ben geworden.


mei 27 2012

Posing

Nothing, just watching some pictures on mah iPad, dressed as a fairy.

Last Import-1

What’s that you’re saying? Posing for your Nintendo?

Last Import-0

Don’t see the point, really. Ok then. If you insist.

Last Import-2

Oh, and now that pic is on there, huh?

Last Import-6

640×480? Not impressed. Back to mah iPad.

Last Import-5


apr 29 2012

iPod Touch of Nintendo DS

En toen was de oudste al zeven. Een leeftijd waarop te lande van communie gedaan wordt, maar niet bij ons. Wij zijn het beu, doen niet meer mee, springen op de kar van het “lentefeest”. Omdat het kind een naam moet hebben, en dat zonder feest blijkbaar niet kan, zeven worden. De diepere zin van dat alles gaat aan mij ietwat voorbij. Maar feest it will be. En cadeautjes, natuurlijk ook.

In mijnen tijd ging de twijfel tussen een verlichte aardbol, een polshorloge en een mondmuziek. Tegenwoordig gaat dat tussen een iPod Touch en een Nintendo DS.

Eerst wilde meneer een Nintendo. Want daar kunt ge Mario op spelen.
En toen wilde meneer een iPod Touch. Want daar kunt ge veel meer mee.
En toen wilde meneer terug een Nintendo. Want dat “veel meer” was toch niet wat hij echt wilde, hij wilde Mario.

Al mijn voors en mijn tegens tegen het een en voor het ander, mijn bevraging van de twittervrienden, de googlezoektocht door de techblogs, ze zijn ondertussen alweer nutteloos. Tenzij om nog eens in een blogpost op te lijsten, ter informatie en lering van wie ooit in dezelfde twijfelfase komt te zitten:

iPod Touch of Nintendo

Pro de iPod Touch Pro de Nintendo 3DS
  • spellen zijn goedkoper
  • probeerversies van veel spellen
  • zoonlief kan al vertrekken met grote voorraad spellen (want die van vaderliefs’ iPhone kunnen ook op zijn iPod Touch geïnstalleerd)
  • goeie camera
  • retina scherm (zelfde als de iPhone 4S)
  • filmpjes maken
  • draadloos syncen van muziek, foto’s …
  • gaat leuk blijven, ook na de game-fase (berichtjes sturen zonder SMS, internet, skype …)
  • apparaat is goedkoper (159€)
  • spellen zijn veel meer uitgewerkt
  • 3D, dubbel scherm geeft meer mogelijkheden voor spellen
  • heeft Mario
  • uitbreidbaar geheugen via SD-kaartjes
  • schokbestendig
  • bediening via pen en/of controller
Contra de iPod Touch Contra de Nintendo 3DS
  • apparaat is duurder (minstens 299€, want de “vanaf 199€” is voor een Touch met 8Gb, en dat is toch echt wel weinig)
  • Niet schokbestendig
  • Enkel spellen met Touch-bediening
  • Geheugen is niet uitbreidbaar
  • Heeft geen Mario
  • Games zijn vaak kleiner, meer “casual gaming”
  • spellen zijn duurder (25-30€)
  • spel zit op cassette, cassette kwijt, spel kwijt.
  • einde leven (de DS, en nu de 3DS, zijn al zes jaar op de markt)
  • De 3DS is geen verkoopssucces
  • de markt van de spellen gaat meer en meer richting iOS
  • geen draadloze sync van bvb. muziek, foto’s …
  • gaat na de game-fase wellicht in een hoek belanden
Eindbeoordeling iPod Touch Eindbeoordeling Nintendo 3DS
  • Heeft geen Mario
  • Heeft Mario

dec 20 2007

Tiny op de boerderij, hiero!

Michel lanceert een wijs spelleke: covers van Martine (pour les flamands: Tiny) photoshoppen…
De uitgeverij van het spel “Tiny op de boerderij” (voor Nintendo DS) pikt erop in. De leukste bewerking krijgt een exemplaar van het spel!

It is mine 🙂

martine

Me op twitter= http://twitter.com/houbi.
En 2girls1cup = iets dat ge niet wilt zien, noch weten. Echt niet. Maar cht cht niet. En als ge toch van plan zijt op zoek te gaan: onthou dat je iets wel kan zien, maar dat je het daarna nooit meer – nooit meer – kan ont-zien.
Reacties van mensen op 2girls1cup, dt is dan weer wl grappig.

En als ge wilt meedoen: zoeken op “Martine” of “Tiny” met safesearch off bij Google levert de nodige kindonvriendelijke pr0n in plaats van kindvriendelijke Tiny-boekskes. Het basismateriaal vindt ge wel op de site van uitgeverij Casterman, bij de albums van Martine.
De font is VAG Rounded BT. Als ge die niet hebt staan: alhier.