Posts met de tag « poort»:

nov 10 2008

Roger

“I love it when a plan comes together”.
Ik weet zeker niet van wie deze gevleugelde woorden zijn (mogelijk Hannibal uit the A-Team), maar wel wie ze dagelijks met recht en rede uitspreekt: de koning van de klussers, de man die alles kan, de elf van de doe-het-zelf, de hobbit van Dobbit, de Harry die alle handigaards een poepie laat ruiken: Roger. Die op Vitaya elke klus, hoe zwaar ook, in 2 minuten onverschrokken en alwetend tot een goed eind brengt.

Awel, gisteren ben ik Roger geweest.

Het probleem:
De poort In de wilde woestenij die wij “tuin” noemen zijn er twee delen te onderscheiden: een gedeelte dat voor honden en kinderen vrij toegankelijk is, en een gedeelte dat voor deze doelgroepen ontoegankelijk blijft, “het bos”. Want in dat bos bevindt er zich een vijver. En een beek. De vijver belooft gevaar voor wankelende kinderen. De beek belooft ontsnappingsmogelijkheid voor honden.
Vandaar het probleem. Want die kinderen, die konden tot nog toe wel uit het bos worden gehouden met een draad en vermanende woorden. Maar een nieuwsgierige hond houdt ge daarmee niet tegen. Er werd vanuit de toezichthoudende overheid dus de behoefte aan een degelijker oplossing geformuleerd.
Het plan:
Poort (schema) Is het vogel? Is het een vliegtuig? Neen: het is … een poort. Een puurte, voor de Gentenaars.
Akkoord, qua technische tekening laat dit wat te wensen over. Maar alle begin is moeilijk…
Voldoet aan alle tech. specs. Haalbaar binnen budget (100€). Usability OK. Toegankelijkheid in orde. Go, dus…
Het materiaal:
De poort 3 balken van 2 meter 40. 2 van iets minder. Een grendel. Twee scharnieren. Houtbouten. Een paal.
Niet op de foto: het materiaal dat werd gekocht na een tweede uitstap naar de Gamma: 12 Plènkskes, en nog schroeven. En ik ga nooit meer naar de Gamma op zondagmorgen. Vast voornemen.
Het begin:
De poort Het kader is geschapen.
Het vervolg:
De poort Een schuinse dwarsligger, of hoe heet zoiets. Poortenmakers hebben hier ongetwijfeld een benaming voor.
Hierbij kan opgemerkt worden dat er ongetwijfeld mooiere poorten denkbaar zijn. Maar met Roger huldig ik hier het principe: als het maar goed in elkaar steekt.
Opgehangen:
De poort Succes! Een poort die in dit stadium al een poort kon genoemd worden. Maar toch aan enkele van de vereisten in de probleemstelling onvoldoende antwoord kon bieden. Hond- en kinder-ondoorlaatbaarheid bijvoorbeeld.
Het eindresultaat:
De poort De oplossing voor de te hoge permeabiliteit van de poort: plènkskes. Daantje en Senne demonstreren deze eigenschap van mijn fabrikaat hier met verve.
’t Is te zeggen: voorlopig nog zonder verf eigenlijk, dat moet er nog op komen.
Maar voor de rest: “congratulations on a job well done”, zei de toezichthoudende overheid, die op eigen verzoek wel werd weggephotoshopt uit deze foto.

En nu voel ik mij dus twee dagen Roger. Tot het ding toch gaat doorhangen en slepen. Of tot de volgende klusopdracht waar ik geen antwoord op weet en het weer “Help, mijn man is een klusser” wordt.