Posts met de tag « quick»:

nov 13 2008

Schuift dat wat?

Weet ge wat altijd werkt op het internet? Lijstjes.
Het beste bewijs: een jaar geleden schreef ik in een misantropische bui een antwoord op pietel’s succesrecept voor een bezoekersrijke blog: “10 manieren om uw bezoekers weg te jagen“. Omdat ik begon te denken dat dat mijn specialiteit aan het worden was, en een onbekende blog te blijven het lot van deze letters was. En zie, efkens daarna had iedereen een mening over mijn lijstje, en was ik al niet meer zò onbekend. The rest is history.

Tijd dus voor een nieuw lijstje. Antwoord op de vraag “En schuift dat wat?”.
Want dat willen de mensen blijkbaar weten, als ge een iets of wat goed draaiende blog volschrijft.

9 manieren dus om geld te verdienen met een blog. Uw blogschrijfsels te “monetizen” (puke).

1. Adsense

Contextueel adverteren, tekstlinks, you know the drill. Bekend recept.
Maar: het werkt.
Niet altijd en constant, dus met hoogtes en laagtes, maar in het algemeen werkt het.
Hoeveel? Hangt sterk af van het soort woorden dat Google in je teksten terugvindt en kan koppelen aan adwords die adverteerders gekocht hebben.

De doorbraak in Adsense-kliks en dus inkomsten kwam er hier na het vinden van de WordPress-plugin Who Sees Ads. Deze laat je immers toe te differentiëren in je publiek.
Zo krijgt u, liefste regelmatige blogbezoeker, hier bijna niks van advertenties.
En zo krijgt u, waarde op deze blog aangelande google-zoekende, een wreed duidelijk in-your-face-advertentie.
Waarom? Omdat het Google-publiek aan het zoeken is. Naar iets. En mijn blog misschien het antwoord bevat. Maar het net zo goed kan zijn dat een van de adverteer-links hetgeen is dat ze zochten. In welk geval ook iedereen gelukkig is.

Twee caveats: maak bloginkomen niet volledig afhankelijk van Google-Adsense. Want als ze daar besluiten uw kraan toe te draaien omdat je aan een van de voorwaarden niet voldoet (teveel ads op een pagina geserveerd, te veel op een linkfarm geleken, uw ads niet voldoende van de echte content gedifferentieerd …), heb je geen beroep. En is droog zaad uw deel.
En ook: klik nooit op uw eigen advertenties. NIET doen. Ge moogt zelfs eigenlijk uw bezoekers niet oproepen om van tijd tot tijd eens op een advertentie te klikken. Spijtig. Want soms jeukt het.

Mijn ervaring: In mijn geval gingen de Google-Adsense inkomsten van een whopping 0,67$ in de eerste maand, naar 147$ in de topmaand, 10 maanden later. Niet slecht! Ondertussen lijkt de kredietcrisis toegeslagen te hebben, want het is alweer gehalveerd.

2. Adhese

Een regie die zich heeft toegelegd op blogs met Enchanté.
Een droomsituatie.
Zij doen de promotie, zoeken adverteerders.
En gij moet alleen zorgen voor de trafiek. Ogen. Iets dat ge toch al deed.
En dus is ongeveer iedereen gelukkig.
Mogelijk met uitzondering van uw ogen. Maar gevoelige ogen kunnen zich beschermen. Met adblockers en zo.
Hier geldt wel: je concurreert met de andere blogs. Bij de regie kunnen ze perfect nagaan wie er veel trafiek aanlevert, en ook waar er veel op de ads geklikt wordt.
En ook: niet superveel bedrijven happen toe. Als je ziet hoeveel reclamecampagnes er bij de “big boys” passeren (Adhese doet ook de reclameregie van o.m. De Standaard, Het Nieuwsblad, MSN …), en hoeveel er maar een verlengstukje krijgen naar de Enchanté-heroes. Zij dwalen!
Dus: veel vissers. Maar nog niet genoeg vis.
Niet té veel van verwachten, dus. Maar elke euro die je er aan verdient is eigenlijk heel makkelijk meegenomen.

3. Betalende blogposts

Een interessant gegeven. En wel een omdat het zo simpel is.
Bijvoorbeeld als ik hier zeg: “De Quick Suprême Pepper is terug! Hoera! Dat wordt weer smullen”
Dan levert mij dit euro’s op.
Ka-ching. In the pocket.
In het kader van een “experiment betalende blogposts”. En experimenten, daar doe ik gaarne aan mee.

Mijn ervaring: eerder leende ik ook mijn medewerking aan de John McRoe-campagne rond olie in België (Makro). Geen klachten gehad.
Of ik het systematisch zou willen doen? Neen. Er rijst daar immers een fundamenteel probleem mee van geloofwaardigheid. En da’s alles wat je hebt op het internet. Je lezers moeten al erg vergevingsgezind zijn als je commercieel gewin en blogtalent zo flagrant met elkaar gaat vermengen.
Mogelijke oplossing is deze links duidelijk te laten verschillen van je gewone layout. Zoals in “De Quick (betaalde link!) Suprême Pepper is terug! Hoera! Dat wordt weer smullen.”
Ka-ching.

4. Natura

Buzzer is een in Nederland vrij goed draaiend systeem, waarin vooral aardig met buzzwords gegoocheld wordt. Ze gaan ook proberen onder de Moerdijk wat los te maken, ze zoeken er nu een “country manager België“.
Na een jaar inschrijving in dat systeem, is er hier al één buzzcampagne toegekomen. And all I got was a lousy toothbrush. Maar wel een elektrieken, van Philips. Glad dat uw bijters daarvan worden, jong. Ik ben er wreed content van. Maar denk dat ik hem toch niet ga houden (de “buzzers” kunnen het product tegen korting aankopen na de testperiode). Want waarom iets met elektriek doen, als het even goed met de blote hand kan. Nietwaar, dames?

Een gelijkaardige aanpak (bloggers bestoken met informatie en af en toe een product, in de hoop maar zonder garantie op een positieve pers) lijkt ook in de maak bij Brabantia.

Andere natura zijn dingen als etentjes, cd’s ter bespreking, uitnodigingen voor recepties of conferenties en de zakskes in de pollen van de BGGD‘s. Maar daarvan kan ik voorlopig nog niet meespreken. ‘nuff said?

5. Affiliate programma’s

Een percentje op doorverwijzingen.
In den tijd dat “The Belgian Pop & Rock Archives” floreerde, was dit helaas zowat de enig bestaande manier om als klein website-bouwerke iets te verdienen. In mijn geval was dit naar Proxis, waar ze platen en boeken verkopen. En elkeen die via een link naar Proxis vertrekt en tot een aankoop overgaat, laat iets in uw zakske achter.

Mijn ervaring: de percentages van affiliate-verkoop zijn in het algemeen zo laag dat het de moeite nauwelijks loont. Op zijn best kan je hopen op een gratis cd of boek per maand. Maar wij zijn wij om dat te versmaden?
Vooral interessant voor mensen die zich sterk schrijven in een onderwerp dat vlot online kan gekocht worden (boeken, cd’s, drilboren, real dolls …).

6. Porno

Hier komt het erop aan de bezoeker van zijn site te verleiden zijn broek op de knieën te laten zakken, hem dan naar een louche site door te verwijzen voor meer lekkers, en vervolgens te hopen dat hij daar nog een hand vrij heeft om zijn kredietkaart boven te halen.

Betaalt echt wel goed. Heb ik van horen zeggen.
Maar aan porno, daar doe ik niet aan. Af en toe een streepke bloot, dat wel, zelfs al stuit dat hier en daar tegen de borst. Weet ook op dat verschillende andere inkomstbronnen gesloten blijven zodra je lijn van SFW naar NSFW overschrijdt.

7. Leads

Stel dat ge al iets verkoopt. Spullen op e-Bay. Websitedesigns. Of een nieuwe vorm van windenergie.
Dan kan een blog u, mits u dit verkoopweetje tussen soep en patatten al eens laat vallen, vast en zeker leads of prospects (nief klaanten dus) opleveren.
Voorbeeld : nTone die regelmatig blogt en twittert over het opstarten van zijn zaak Eco-Tone. Maar stel dat nTone nu niks anders zou doen dan over Eco-Tone bloggen? Juist: unfollow.
Ander voorbeeld: Michel. Maakt eigenlijk nooit reclame voor zijn winkel op zijn blog. Maar door regelmatig zijn expertise over IA en informatiestromen en websiteprocessen en zo meer ten toon te spreiden, weet ik dat hij top-notch is. En heb ik dus al twee keer mensen die bij mij stonden met een probleem naar zijn bedrijf doorverwezen. Misschien werd het niks. Of misschien heeft hij er zijn nieuwe trekzetel mee kunnen betalen?

Mijn ervaring: geen. Ik heb zelf niks te verkopen. Of zou ik in tuinpoorten gaan doen?

8. Zelf adverteerders zoeken

Gary Vaynerchuck laat zien hoe simpel dat eigenlijk is:

Gewoon de telefoon pakken en bedrijven opbellen, die iets te maken hebben met het onderwerp van uw blog.

Mijn ervaring: daar heb ik ook nog ooit geld mee verdiend, of beter: mezelf voor persoonlijk failliet mee behoed. Toen SABAM aan de deur klopte om een paar honderdduizend frankskes te incasseren voor muziek op Het Belgisch Pop & Rock Archief. Een noodkreet op de site geplaatst. En twee dagen later had ik een adverteerder die de SABAM betaalde. Chris van Camp (nu voor Klara) en haar cultuursite KingKong.be (nu ter ziele), ik blijf u erkentelijk!
In het wilde weg beginnen rondtelefoneren, zou ik niet doen. Ge gaat er m.i. meer energie insteken, dan ge eruit krijgt. Maar hebt ge een gouden tong en goeie verkoopspraatjes, waarom niet?

9. Uw blogreputatie elders verzilveren

De truuk in deze is zo brilliant gevonden worden dat ge op een ander gevraagd wordt iets gelijkaardigs te doen.
Tales from the Crib bijvoorbeeld, heeft haar blog op deze manier op schitterende manier verzilverd: ze werd gevraagd voor Story te gaan schrijven.
Ook ik kreeg via de lolbroek- en vetzakkerij op deze blog al eens een aanbod. Een “column” verzorgen op Radio 1. Het onderwerp bleek wel niet helemaal in mijn straatje te liggen, dus heb ik deze kelk nog aan mij voorbij laten gaan.

Lezingen geven schijnt ook lucratief te zijn. Ik ben dan ook graag bereid deze 9 manieren om geld te verdienen met een blog met de hulp van enkele fijne powerpoint-slides te komen toelichten.

Conclusie

Zo. Ik heb bewust niet op andere sites zitten zoeken wat die erover schreven. Want het stikt op het internet van de “101 ways to monetize your blog” en de “Get Rich Quick by Blogging”. Ik ben dus ongetwijfeld een geldverdienmanier of 20 vergeten. Maar daar had ik dan toch zelf geen ervaring mee…

Er zijn op dit moment eigenlijk best véél manieren om een centje te verdienen met bloggen. Zonder dat het je lezers veel pijn aan de ogen doet.
Maar zeker zo belangrijk: niet alles van waarde kan geld opleveren. Dat mag m.i. ook niet het doel zijn. Lees er deze wijze woorden van Seth Godin maar eens op na.
Maar als ge als uitgangspunt neemt iets interessants te vertellen, dan komt de rest op den duur vanzelf: je publiek, de kritische massa, de faam, de adverteerders, en de centjes … Good luck!

this blog post is an experiment by uMarket.it


apr 20 2007

A "Quick" intro to Belgium

While “savouring” a fine junk food meal this afternoon, it dawned on me that this thing was a great allegory for Belgium, the homeground of this here blog.

Belgium is a federal state,

(see it as as a a bunch of concession holders who together from a junk food chain. The franchise-holders can decide where they put the napkins and the garbage cans independently, as long as they serve the same kind of food and pay their taxes)

… with Flemish, Walloon & German people in it, …

(the first tribe orders “Een giant menu”, the second ethnic group does this with “Un menu Giant” and the third reich commands “Ein Giant menu”. After which the fluently trilingual employees reply them respectivily “medium of maxi?”, “medium ou maxi?” or “medium oder maxi?”. A true tower of Babel in the making! (insert irony mark here).

… who don’t give a fuck about each other…

(it used to be different, but it seems nowadays nobody cleans up their trays from the tables after they finish)

… and have practically nothing in common but the monarchy and soccer (both of which are in a apalling state right now)

(Everybody sits at their own table, hardly looking each other in the eye. I wished I had my Ipod with me).

… which leads many to believe this whole country will be history in a few years time

(Separatism is like the two buns of the hamburger going their own seperate ways, after having a fight over who gets what part of the meat + lettuce + tomato. Most likely outcome: the meat + lettuce + tomato will end up torn and unsavoury, the buns drained and lifeless).

… The highlights of Belgium include the historical cities,

(where a Quick or a McDonalds are never more than a block away)

… the culinary culture

(Quick is in French hands, and they claim their burgers are “much tastier” than the bland American junk-foodish McDonalds)

… beer

(which you can have even in the junk food restaurants, but only if you order a full meal)

… and surreal painters …

(E.g. nowhere do you get more food info on what you’re eating than in a junk food restaurant. Oh, the horror: junk food! American imperialism against refined European taste! While next door, nobody’s telling you what you get when ordering Belgium’s typical snack: greasy french fries splattered with mayonaise, or Kebab. Or where the more upscale restaurants serve you a kettle-full of moules-frites, or where they’re savouring “steak tartare” (which is a raw hamburger, with a raw egg yoke  on top of it) … )

Nobody loves it, but still it’s chockfull of people who won’t go away (heck, even resent that others are coming in).

(there’s no junk food like our junk food, and we want to stay rich enough to afford eating it)

… It’s a place full of wealth

(one hour of begging on the sidewalk will easily get you a 3� value meal: cheeseburger, maxi-fries �nd a  small drink. 15 minutes more might even get you the extra euro to include a milkshake with that!)

… and happiness

(Happy meals for the kids!)

… in the heart of Europe.

(neighbours are the British (fish ’n chips, anyone?), the Dutch (broodje kroket, anyone?), the Germans (knackwurst anyone?) and the French (frog legs, anyone?). People from Luxemburg (Luxemburgians? Luxemburgers?) don’t eat snacks, they spend all their money on cheap sigarettes & petrol).