Posts met de tag « René Magritte»:

apr 10 2012

Stijlloos

Dit is geen stylus. Sterker nog – en in tegenstelling tot de pijp van Magritte – het lijkt er ook helemaal niet op. Maar het is er wel mee getekend.

Want dat is wel wijs dus, op een iPad werken met zo’n aanraakstift. Tekent toch heel wat makkelijker en natuurlijker dan met de gestrekte wijsvinger. En ik denk dat iedereen die al met de app Paper 53 gewerkt heeft – een aanrader – zich al snel zo’n stylus gewenst heeft.

Wel het gevoel dat ik nog niet de perfecte stylus gevonden heb. Voor brede stroken is de Wacom Bamboo die ik kocht prima. Een plezier om mee te tekenen. Ligt ook bijzonder prettig en zeker in de hand, en uitgevoerd in zeer duurzaam materiaal.

Maar om te schrijven zou iets met een preciezere punt toch welkom zijn. Door de brede en zachte punt heb je er een beetje het raden waar precies je lijn gaat starten. De andere stylus die veel aangeraden wordt (de Cosmonaut), op dat gebied ook niet beter.

En – nog een nadeel – bij gebruik met de iPad is dat natuurlijk snel zoek. Anders dan met een tablet op je bureau – gebruik ik thuis en op het werk al 10 jaar, maar in al die tijd nog nooit een pen kwijtgeraakt – is deze stylus altijd ribbedebie. Omdat je hem meeneemt in de zetel, en dan weer naar de bureautafel, en dan weer in de rugzak, of de broekzak, en elke keer dat je wil tekenen die stylus dus ook op al die plaatsen kan zijn achtergebleven.

Maar toch, nog niet zo slecht gekozen, blijkbaar. Volgens The Verge (waar komt die site vandaan, tot voor een week nog nooit van gehoord, nu online al niet meer aan te ontsnappen?) komt de Wacom Bamboo uit een vergelijkende test als beste all-round stylus. Er zijn er echter die beter zijn voor schrijven (de Adonit Jot Pro), en ook die een oplossing voor dat kwijtraken hebben (met metaal, zodat ze aan de nieuwere magnetische iPad plakken, of met een koordje dat in de hoofdtelefoonplug kan). En voor de prijs, dat ook, want de Wacom Bamboo blijkt ook wel de duurste uit het rijtje.

Nu dromen van een app die de gameplay van drawsomething (een soort pictionary voor op de iPhone) brengt naar de iPad, en dan combineert met de pennestreken en tekeninstrumenten van Paper én de ideale stylus. En dan nog een beetje tekentalent, dat zou ook nog handig zijn, want anders blijft het met de beste stylus toch nog stijlloos.

 


mei 10 2010

MagritteMuseum

Of ik eens mijn mening over mijn favoriete Belgische museum wilde kenbaar maken? Vroegen de mensen van de Museumprijs (via Adhese). En dat ik mijn favoriete museum ook gerust eens op hun kosten mocht bezoeken, en nomineren voor de Publieksprijs (u kan zelf ook stemmen, en wel tot 28 mei, en kan daarbij in het beste geval zelfs een Citytrip winnen).
Leuk, alhoewel dat wel wat lijkt op informeren bij een geheelonthouder naar zijn favoriete Single Malt op Eik Gerijpte Whiskey van ouder dan 23 jaar. Om maar te zeggen dat het gat in mijn cultuur tegenwoordig aan de grote kant is.

Mijn favoriete museum, dat moest ik dus nog gaan ontdekken. Op naar het Musée-Magritte-Museum in Brussel. Torent bovenaan de Kunstberg, en dankzij het opvallende blauwe wolkjesraam zelfs op grijze dagen een surrealistisch lichtpuntje in de dagelijkse pendeltocht. Maar ik was er nog nooit binnen geweest. Dat werd dus tijd.
Alhoewel, zo lang bestaat deze afdeling van het Museum voor Schone Kunsten aan het statige Koningsplein nog niet. Een jaar geleden geopend omdat de collectie van de Brusselse surrealist uit zijn voegen barstte. En Margritte natuurlijk een serieus museum verdiende, parbleu (met witte wolkjes)!

Er worden daar geen foto’s getrokken, zegt het reglement. En getrokken foto’s worden van uw iPhone gewist, zegt de praktijk in de vorm van een uit het niets opduikende suppoost. Vriendelijk gevraagd, dat wel. Maar u moet het dus qua fotografische verluchtiging van deze blogpost met een buitenaanzicht doen:

Musée Magritte Museum

En met enkele (kritische) indrukken:

  • Magritte’s schilderijen zijn veel vlakker dan ik me herinnerde: soms denk je dat je naar posters zit te kijken, en bij een bezoek aan de museumshop achteraf blijkt inderdaad dat die werken op een goed gedrukte poster bijna even goed tot hun recht komen.
  • Enkel van de eindperiode hangen er echte topwerken, van de periodes daarvoor is de spoeling toch wat dunner. Wel kwantiteit (300 werken), iets minder kwaliteit. Ook daarvan getuigt de museumshop achteraf, want daar zitten tussen de postkaarten en de posters veel straffer werk dan er in het museum zelf te zien was. Zeker het ontbreken van enkele iconische Magrittes ("ceci n’est pas une pipe", bolhoeden …) stoort toch.
  • Het museum beperkt zich niet tot de schilderkunst van René Magritte: ook reclamewerken, brieven, publicaties in tijdschriften, uitnodigingen voor tentoonstellingen, manifesten, foto’s, films, en zelfs een lied komen aan bod. Op de bovenste twee verdiepingen (je begint vanboven en daalt dan af) zelfs wat te veel.
  • Het museum geeft bijna evenveel aandacht aan de woorden als aan de werken van Magritte. Passend voor een man die de relatie tussen beelden en woorden tot een van zijn hoofdonderwerpen maakte. Maar, ook hier, wat meer topwerken uit zijn oeuvre op die plaatsen, zou het zeker niet slechter maken.
  • Er is uitgebreide aandacht voor Magrittes uitstap naar de Communistische Partij vlak voor en na de tweede Wereldoorlog. Zou dat ook het geval geweest zijn als hij een Nationaal-socialist was geweest?
  • Alhoewel het gebouw waarin het Magritte Museum gevestigd is massaal veel ramen heeft, werd er gekozen om binnenin valse muren te maken en te werken met spaarzaam kunstlicht. Samen met de donkere muren geeft dit een erg donker beeld. Bedoeling: de bezoeker laten verdwalen in een donkere nacht, met Magritte’s werken als dromerige lichtpunten. Geslaagd.
  • Er werd gekozen voor een chronologische benadering, terwijl Magritte zelf zich eindeloos hernam en bleef werken rond thema’s/beelden. De chronologie helpt de mens Magritte beter te begrijpen, maar niet noodzakelijk zijn kunst.
  • De museumcatalogus is zijn 15€ meer dan waard. Hier geen chronologie, maar thema’s, mooi geïllustreerd en goed geschreven. Het museum zelf vind ik met 8€ wat te duur: tot voor een paar jaar waren de meeste van de getoonde werken van Magritte immers nog gratis en voor niks te zien in het Museum voor Schone Kunsten.

Al met al beslist een bezoek waard, het Musée Magritte Museum. En dat het een waardige winnaar van de Museumprijs 2010 zou zijn, dat is zeker.