Posts met de tag « restaurant»:

aug 31 2013

Puur

Er was het cijfer 45. En de zin om dat te vieren. Puur.

Eerst met Pure-C. Restaurant in Cadzand (Zeeuws-Vlaanderen), een idee van Sergio Herman, die er aan het hoofd zijn rechterhand Syrco Bakker plaatste. En met succes, want de man (27 maar) verdiende dit jaar zelfs al een eerste Michelinster.
We waren daar al eens geweest, een jaar of twee geleden, in de winter, en dat was een van onze beste “culinaire ervaringen” ooit. Vlotter dan de sterrenrestaurants, maar zeker even verfijnd. Prachtige setting, tof personeel, en bovenal: zeer inventieve gerechten, met zeer knap verwerkte invloeden uit allerlei wereldkeukens (Indonesisch, Marokkaan, Japans …).

Dat viel dit keer minder goed mee. De verfijning was er nog altijd, en de setting was onverkort fantastisch, de aperitief op het terras zalig. Maar de menu viel dit keer wat mis uit. Mooi allemaal (kijk niet te veel naar mijn iphone-kiekjes, die dingen verdienen Tony Le Duc), maar iets te veel van het goede allemaal. Te veel pochen met kunde, dan puur op smaak. En minder wereldkeuken dan we ons herinnerden.
Van de hapjes en de eerste gangen niks dan goeds, integendeel, maar dan toch wat achteruit (iets uitgesproken vies in het gerecht met makreel / koud vlees in het enige vleesgerecht / schimmelkaas nadat ze eerst waren komen informeren welke kazen we niet lustten  – we zeiden liefst geen schimmelkaas / een saus van roos op het dessert dat zonder de saus van roos heerlijk was geweest). Hoge verwachtingen dus, maar toch wat tegengevallen.

Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen

Maar niet de rest van de tweedaagse. Want na het restaurant, een nachtje puur genieten. In het Stradhotel in Cadzand-Bad. Hetzelfde gebouw waarin de Pure C zich dus gevestigd heeft. Nu nog min of meer kleinschalig, maar binnenkort een zeer groot project: de Cie het Zoute gaat dat daar verbouwen en een mastodont van een verdieping of 8 van maken. Hopelijk geen voorbode voor de rest van Cadzand. De avondwandeling in de zee, de kamer, en het ontbijt waren heerlijk.

Meeuwen

Dan met een dagje pure ontspanning. Twee fietsen gehuurd. En – kinderloos, dat helpt – nog eens een echt flinke tocht kunnen maken. Door de duinen, langs het strand, Cadzand, Nieuwvliet, Groed-Bad, Breskens, Nummer Eén, Schoondijke, Groede, Nieuwvliet en weer terug in Cadzand. Een kilometer of 50.
Dank God voor gelzadels! Herinner God ook aan meer gel in gelzadels!

Zeeuws-Vlaanderen

Onderweg ook zin gekregen in een vakantie volgend jaar. Men heeft daar op het strand immers een tiental prachtige huisjes neergepoot. Panoramisch zicht op de zee en niks anders. Lijkt me zalig. Te onthouden.

Zeeuws-Vlaanderen

Dan even een ander puur. Van al dat fietsen natuurlijk zin in een plons in de zee gekregen. Van de nood (zwemkledij om een paar dagen naar de zee te gaan, wie denkt daar nu aan?) een deugd gemaakt (van de Pure C naar in onze pure in de zee dus). Even erin, en dan zalig de zeebries het opdroogwerk laten doen. Zalig, zei ik al zalig?, al was het dan met wat zand op verassende plaatsen achteraf.

Zeeuws-Vlaanderen

En dan nog een afsluiter. Geen Pure-C meer, maar een van de vele mooie strandtenten die daar in Zeeuws-Vlaanderen om de kilometer of zo de kust markeren, en die om bij het thema te blijven zeer handig “Puur” heette. No frills, maar als ik eerlijk ben bijna net zo genoten van onze “Mixed Grill” en “Kip met pindasaus” als van de Pure-C de dag ervoor. 40 euro in de plaats van 250. Omdat er vanalles mag zijn – hoge verwachtingen en lichte tegenvallers, en lage verwachtingen en meevallers.

45 dat is er dus nu. De zon gaat al een beetje onder. Maar in schoonheid.

Zonsondergang in Zeeuws-Vlaanderen.

 


feb 2 2012

Oppervolta

Waar ik nog iets van wilde vertellen, omdat het er zo goed was, is een lang uitgesteld bezoek aan Volta. Meer dan een maand geleden, wel al.

De setting, een oud stroomverdelingscentrum, aan de nieuwe Wandeling in Gent, is prachtig. Een groot gebouw, industrieel, maar ook bijzonder mooi verbouwd. Nergens voel je de tocht van de fabriekshal, of ruik je nog het smeer van de turbine. Wel zeer gezellig tafelen, en bovenaan een zeer gezellig café. Ideaal om een paar uur voor of na een geweldige maaltijd te pimpelen. De sfeer, efficiënt, maar zeer joviaal tegelijkertijd.

De kok, Ollie Ceulenaere, een van de drie “Flemish Foodies”. Zelfbenoemde generatie talentvolle koks met oog voor authentieke ingredienten en een snuifje rock-n-roll. Bloedbroeders met Kobe Desramaults (In De Wulf en De Vitrine naast het Glazen Straatje) en Jason Blanckaert (vroeger C-Jean, nu met een eigen stek achter het Patershol met J.E.F.). Een verrijking voor culinair Gent, alleszins.

Het “dinnermenu”, omdat we er gingen op de vooravond van kerstmis, het enige dat er te krijgen was. Dat was ons eerst telefonisch gevraagd, dus best correct. Opgesteld in zes gangen van telkens drie trio’s van ingrediënten. Een manier van menu-presenteren die de drie Flemish Foodies gemeen hebben. Leuk, want het laat veel ruimte voor verrassing over wat er uiteindelijk op het bord gaat belanden.

Volta - GentVolta - Gent

Begin: Rundstartaar ‘Aubrac’, rode biet, rogge. Een fijne binnenkomer, zonder meer, want het smaakte naar meer.
Daarna Zeeuwse creuses ‘Grevelingen’, ongezouten brood, veldsla. Geweldig lekker. Wat zeg ik, ge-wel-dig lekker.Volta - Gent

Door met Witte kool, gerookte paling, peterselie. Afzonderlijk zeer smaakvol klaargemaakte dingen, maar helaas ook een rotcombinatie. Botste en klotste, zonder enige harmonie tussen de zeer verschillend smaken op het bord.

Ondertussen een prachtig zicht op de helemaal open keuken, waar een keukenbrigade van een man of acht zich uit de naad werkte. Weinig woorden, weinig gelach, maar naadloos op elkaar ingespeeld. Van de chef die overal de finishing touches aanbrengt, tot het ventje dat een hele avond quenellen stond te lepelen, maar altijd precies wist wanneer hij met dat quenellekarweitje moest stoppen om bij te springen bij een fornuis of een bord. Een beter beeld op werken in een restaurant dan 3 seizoenen Mijn Restaurant.

Volta - Gent

Op naar de hoofdschotel Polderhaas ‘D’Hauwe’, Peterseliewortel, Ajuin, Royal. Het andere uiterste. Fantastisch. Wat zeg ik: fan-tas-tisch. 
Smet op het blazoen, de toch wel heel kleine portie. Als je een stukje vlees zo goddelijk lekker kan laten smaken, dan smaakt dat toch gewoon naar meer. Zelfs in een zesgangenmenu. Kan er dus geen slecht woord over kwijt, wel _weinig_ woorden.

Het menu sloot af met twee desserten. Eén zeer geslaagd onder de noemer “Baba, komkommer, Granny Smith“. Dat van die Granny Smith was een zeer goed idee. En één iets minder “Peer 8 uur gegaard, gezouten caramel, specerijen“. Dat van die caramel was geen goed idee, en had aan een koffie niet genoeg om die overdreven zoutsmaak weg te spoelen.

De prijs voor dit alles: 58€ per man, met aperitief, koffie, wijn en water erbij in de buurt van de 90€. Well worth it.

En dus was de indruk: zeer goed, maar niet verpletterend. En ook wel: het beste restaurant van Gent (zeg ik met gevaar van J.E.F., want daar ben ik nog niet geweest). Als ze met deze serieux en ambitie verder doen, dan wordt Volta groot, heel groot. Culinaire tempel, met flair. Ze zijn er nog niet, maar ze komen er: Oppervolta.


dec 29 2010

Driesterrenseks

Rekening Hof van Cleve en De Karmeliet

Onlangs liet Marc Didden, in een van zijn fijne columns voor De Morgen waarin hij het had over explosie aan cuisson op de treurbuis, volgende memorabele zin op de mensheid los:

Gastronomie is seks voor mensen die niet meer neuken

Onweerlegbaar, komende van een mens die het gezien zijn embonpoint kan weten.

Nooit om een test verlegen, zetten ik en mijn vriendin ons de voorbije maanden dus op een dieet van geheelonthouding, water en brood, en trokken met het gespaarde geld naar de twee grootste culinaire tempels die België rijk is: het Hof van Cleve in Kruishoutem en De Karmeliet in Brugge. Want als ge seks voor mensen die niet meer neuken wilt, dan toch de best mogelijke seks voor mensen die niet meer neuken, toch?
En kunnen nu dus met gepaste trots en op droog zaad antwoorden op de vraag “Wie is het driesterrendst van de Belgische driesterrenrestaurants?“.

Hof van Cleve
Michelinquotering: 3 sterrren
Plaats: Kruishoutem
Chef: Peter Goossens
Wij waren er: februari 2010

Ons menu: Ontdekking (7 gangen!) + “aangepaste wijnen”

Crappy picture van het menu:
Menu @ Hof van Cleve

Crappy picture van een dessertje:
Dessertje @ Hof van Cleve

Prijs: een “normaal” restaurantbezoek, maal 7

vs. De Karmeliet
Michelinquotering: 3 sterren
Plaats: Brugge (Langestraat)
Chef: Geert van Hecke
Wij waren er: december 2010

Ons menu: Wintermenu (4 gangen) + “aangepaste wijnen”

Crappy picture van het menu:
Menu De Karmeliet

Crappy picture van een dessertje:
Een dessertje @ De Karmeliet

Prijs: een “normaal” restaurantbezoek, maal 4

Peter Goossens in zijn Hof van Cleve bleek een virtuoos. In seks uitgedrukt een lover die de Kamasutra van voor naar achter kent, zich toespitst op de spectaculairder bladzijden en er dan nog een standje of 5 bij uitgevonden heeft. En die àl zijn standjes in één wilde nacht wil etaleren. Weet dus moeiteloos een orgasme te bezorgen, maar: je weet the day after eigenlijk al niet meer wàt hij precies deed, of wanneer, of waarmee. En je loopt een beetje moeizaam.

Geert van Hecke in zijn Karmeliet, dat is een vakman. In seks uitgedrukt een minnaar die al de atletisch haalbare bladzijden van de Kamasutra kent en een stuk of 5 voetnoten over de finesses van de techniek aan elk van die standjes kan toevoegen. Gaat dus iets langzamer richting orgasme, maar kiest zijn momenten en bezorgt het aan het einde. En je kan het de dag nadien nog navertellen.

Het Hof van Cleve is een belevenis, iets dat je eenmaal in je leven wil meegemaakt hebben (en gezien de prijzen ook wellicht maar eenmaal gaat meemaken).
Terwijl De Karmeliet een ervaring is, iets dat je zodra je het meegemaakt hebt eigenlijk elke dag zou willen (en gezien de prijzen allicht niet haalbaar is).
’t Een is een evenement. ’t Ander perfectie. In niks goedkoop.

Wat ze zeker niet zijn: de mooiste restaurants van België, of de enige manier om culinair klaar te komen. Er zijn gezelliger gelegenheden, restaurants met betere websites, gelegen op fijnere locaties, ontspannener manieren om uitgebreid te tafelen dan met 4 knipmessen aan uw tafel… Maar op het bord: een welgemeend amai en chapeau voor zoveel meesterschap.

En dan nu? Sparen, en misschien eens uitwijken naar Nederland of Frankrijk – daar hebben ze naar ’t schijnt ook geile gerechjes.


nov 25 2007

Restaurant ’t Raes’veld in Zwalm

Een schuchter herfstzonnetje priemde door de lucht vanmorgen, en geen eten in huis. En en n is twee, dus: het huis uit, een wandeling maken in combinatie met een restaurant. Op naar de Zwalm.

Wandelen langs de Zwalm

We reden met de auto naar Munkzwalm (Zwalm zou eigenlijk beter “Zwalmvallei” heten, het bestaat immers uit 12 deelgemeentes – Beerlegem, Dikkele, Hundelgem, Meilegem, Munkzwalm, Nederzwalm-Hermelgem, Paulatem, Roborst, Rozebeke, Sint-Blasius-Boekel, Sint-Denijs-Boekel en Sint-Maria-Latem – en Zwalm zlf is er dus niet. Dat is de naam van het riviertje dat er zich door gooit, richting Schelde).

We wandelden over het mooie pad langs het riviertje – de Zwalm dus – tot aan een watermolen – bijzonder origineel “de Zwalmmolen” geheten. Een plaats waar we al eerder geweest waren. Deze brasserie bleek in de wintermaanden toch iets chiquer dan we ons meenden te herinneren van de keren dat we er iets dronken tijdens een fietstocht.
En chique gelegenheden, dat zien wij in het bijzijn van een 1- en bijna 3-jarige niet echt zitten. Zoals Michel “Bongo” Vuijlsteke op restaurant in de Ardennen onlangs, geraak ik daar helemaal “gecrispeerd” van, van het zitten in een wat deftiger gelegenheid mt klein mannen. ’t Is niet dat ze stout zijn, ’t is de gedchte dat ze elk moment stout of vervelend of lastig zouden kunnen worden, die me er de eetlust ontneemt.

’t Raes’veld

Gejaagd door een gure wind terug naar Munkzwalm dan maar, waar we hoopten iets simpeler te vinden. Noppes. Geen restaurant / taverne / brasserie te bekennen. Terug de auto in, op weg naar Baaigem (waar we nog een gezellig uitziend restaurant wisten, al dikwijls langsgekomen, maar nog nooit waren binnengegaan). Even verder kwamen we langs de weg Eetcaf het Raesveld tegen, een grote langs binnen helemaal omgebouwde vierkantshoeve. Een goed alternatief, zo bleek.

Op de kaart bij de hoofdgerechten vooral steaks en ribbetjes en wat visjes, maar er zijn ook maandmenu’s (deze maand november was dit: welkomsthapje, Carpaccio van hert met parmezaan, verse vijg en streepje truffelolie, Velout van pompoen met korstjes, Filet van eend met grondwitloof, kroketjes en sausje gemonteerd met ganzenlever en als afsluiter Normandisch pannenkoekje, gecarameliseerd, met appeltjes en geflambeerd met Calvados – voor 37) en een leuke suggestiemenu voor 32 . Het betere taverne-werk dus.
Wij namen steak tartaar ( klassieker, was OK maar net iets te zurig) met lekker frietjes, ribbetjes met aardappel in de schil (naar verluidt heerlijk) en kaaskroket met frietjes (geen klachten, alleen gesmak gehoord). Samen met een Duvel, Rodenbach, water en fruitsap kwam dat op 48. Een eerlijke prijs, leek me.

Speciaal voor ’t Raes’veld naar Zwalm rijden, dat zou zeker te veel eer zijn. Maar als je er toch naartoe komt (en er zijn redenen genoeg om dat eens te doen), is dit restaurant wel een aangeraden plaats om te gaan eten. In de zomer is er ook een groot terras, en een speelwei achteraan.

Details:

eetcafee ’t Raes’veld, Beerlegemsebaan 10, 9630 ZWALM (Beerlegem)
tel: 055 495 494
e-mail: info@raesveld.be
kaart: maps.google.com
In de winter enkel open op vrijdag, zaterdag en zondag (en feestdagen).
In de zomerperiode (maart – september) alle dagen open, behalve woensdag en donderdag.