Opschudding, alweeral, en wel omdat uitlekte dat Kris Peeters een subsidie van 900.000 euro toekent aan een groot wellnesscomplex in Aalst. Lectrr vat de kritiek zo samen:
Hoe is het mogelijk? Denken al die critici dan niet na? Kris Peeters is een geniaal beleidsmaker, en wel hierom:
Besparingen: wat is 900.000 euro voor een wellnesscentrum in Aalst, als ge in de daaropvolgende commotie wekenlang geen ander publiek geld kunt verkwisten.
Geboortepremie: exact becijferen kan ik het niet, maar dat het massaal naakt bij elkaar in de sauna kruipen een gunstig effect heeft op de geilheid op korte termijn en het geboortecijfer op de langere termijn, staat buiten kijf. Die Vlaamse geboortepremie kan dus gerust al terug in de vuilbak, wederom 30 miljoen euro bespaard.
Handelsbalans: in een sauna heeft men minder textiel nodig. En dat textiel wordt tegenwoordig toch allemaal in de Brazilië, China, Thailand en Turkije gemaakt. Minder import en dus handelsoverschotten.
Energiebesparing (bis): men stookt in dat kleine kamertje weliswaar heel erg hard, maar het is ook geconcentreerd (in de rest van het huis moet men nauwelijks verwarmen) en lang nawerkend (als ge het zachtjesaan doet met de afkoelingstoestanden als dompelbaden, koude douches of stortwatervallen, gloeit de saunabezoeker nog lange tijd zachtjes na). De winst is netto.
Energiebesparing (tris): energieverkwistende warmwaterboilers kunnen bij bij het huisvuil, na de sauna is het water koud.
Toerisme: via subsidies aan een luxueus welnesscentrum in Aalst kan men misschien de plaatselijke notabelen verleiden om niet langer aan exotisch toerisme te doen, maar te opteren voor een vakantie in eigen streek.
Openbaarheid van bestuur: voor elke blote Kris Peeters, Geert Bourgeois of Jo Vandeurzen die ge zou kunnen tegenkomen, is er wel een Freya Vandenbossche, Inge Vervotte of Hilde Crevits waarvan het serieus uitkijken is naar de openbaarheid van haar bestuur. Tegenargument: Ingrid Lieten, maar misschien kunnen we afspreken dat die naar dat andere gesponsorde project Рeen paardenman̬ge in Opglabbeek Рgaat.
Groenestroomcertificaten: de fermettevlaming heeft zijn zonnepanelen al, maar een sauna nog niet: vervang de groenestroomcertificaten door warmestoomcertificaten, en de middenklasse is weer een tijd tevreden. Tenandere, met die groenestroomcertificaten loopt het toch spaak (de sombere zomer!), terwijl er wel nog hete, gebakken, lucht in overvloed is.
Verenigingsleven: Dat wellnesscentrum in Aalst kan op zijn beurt natuurlijk de plaatselijke gezinsbond en Chiro sponsoren.
Coalitie-samenhang: wie maalt er nog om de verscheurende keuze tussen een brug of een tunnel (of een tunnelbrug dan wel brugtunnel), om transfers naar Wallonië, de volledige bevoegdheid over 3 onwillige burgemeesters of snelwegverlichting, als ge in de sauna zit met Freya?
Wat ik nog wilde vragen. Bestaat er een naam voor het schuifelen van een naakte manspersoon die zijn naaktheid bedekt met een badhandoek rond zijn middel geknoopt?
Niet de manier waarop Old Spice Guy ermee rondparadeert (allemaal trucage!). Wel de normale man, zoals te bezichtigen op het strand in de periode tussen het uitwriemelen der natte zwembroek en het optrekken der onderbroek over de natte benen. Of in de sauna, daar ook valt dit schuifelen te bezichtigen.
Een term dus die de angst voor het vallen van die handdoek verenigt met de trots van de ingetrokken buik en de belemmering tot stevig doorstappen die de handdoek ter hoogte van bovenbenen en knieën vormt.
Hoe anders vergaat het een vrouw met dezelfde outfit. Hoe zeker en wandelt zij aldus uitgedost voorbij. Hoeveel eleganter ziet zij eruit. Haar handdoek, haar element.
Is het omdat bij haar de handdoek niet rond het middel komt te hangen, maar net boven de borsten wordt vastgesnoerd op een manier die nooit dreigt los te komen? Desnoods danst zij er een verleidelijke rumba in. No sweat.
Op deze manier kan hij niet normaal stappen. Geen wijdbeense gang mogelijk. Geen stevige tred. Want altijd wringt de stof tegen, en wordt hij gedwongen te luisteren naar zijn heupen. Niet naar zijn in deze omstandigheden snel krimpend geslacht, zoals hij gewend is te luisteren in die lichaamsregio, maar naar zijn heupen en het al dan niet beginnen glijden van de gesjorde badstof. En de handen altijd in aanslag om bij gebeurlijke rampen onmiddellijk redding te brengen, de grijns rond z’n mond al bij voorbaat schaapachtig.
The sauna shuffle, het zou kunnen, maar het is al te swingend voor de manier waarop hij zich daar voortbeweegt. De handdoekgang, klinkt wel houterig genoeg, maar geeft de inherente angst van het gebeuren niet genoeg weer. Ontblotingsangst is het ook niet per se, want in de saunacontext heeft hij minuten daarvoor nog met zijn spel bloot liggen zweten of staan douchen, en toch is daar dat gangetje zodra de handdoek om gaat. The ministry of silly walks ook al geconsulteerd, maar aan dat loket kenden ze de naam voor dit gangetje al evenmin.
O.
Kijk wat er hier komt binnenwaaien.
De clip van de nieuwe single van Absynthe Minded, Heaven Knows.
O.
Als in “O, knappe song”. Van een van mijn favoriete groepen. Hun nieuwe cd wordt tenandere voorgesteld op de Gentse feesten, op het – thanks heaven – herrezen en naar de Kouter/Handelsbeurs verhuisde Boomtown festival.
‘t Is een met ongelooflijk veel smaak verbouwd huis, met een zalige open haard en rustruimte. De sauna’s en het koude zwembad dat je in de video ziet in de kelder. Je waant er je even in een binnenhuisarchitectuurmagazine. Lekkere quiche en taart ook, en bij een biertje of koffie een stuk of vier potjes met knabbels. Zalig. Prachtig.
Enige sauna die ik ken die op hun website of fotogallerij – al een jaar of vijf ongewijzigd – geen blote vrouwen of schaapachtig naar elkaar glimlachende mannen en vrouwen met een witte handdoek op strategische plaatsen nodig heeft om te verleiden.
Enige nadelen zijn dat het er soms iets te rumoerig wordt, als je er met meer dan 10 mensen bent. Klateren de douches wat te veel. En het is er in dat geval ook wat klein.
Maar als je eens op zoek bent naar een namiddag of avond heerlijkheid, ik kan u de O levendig aanbevelen…
Sauna O – Broekkantstraat 50A – 9051 Afsnee (Gent)
Openingsuren: 17-23 uur op donderdag, vrijdag, zaterdag en maandag. Zon-en feestdagen 15-21 uur.
Ook open in juli en augustus.
telefoon : 09 220 12 02 – mail: info@sauna-o.be
Tijd om eens wat draftposts af te werken. Eentje waar de lijstjesman in mij (jager-verzamelaar van brol en stof) al een tijdje wilde mee uitpakken: de blufboeken van De Standaard (100 moderne literatuurklassiekers waar je mee kan pronken).
Eerst het goede nieuws. 40 van de 100 titels heb ik gelezen, nog eens 6 begonnen maar niet tot het eind uitgelezen, en 4 staan nog in de kast te wachten op betere tijden. Lang niet slecht, als ik vergelijk met heel wat andere bloggers die ook hun “score” publiceerden(vb. Bruno: ook 40, andere Bruno: 16, Michel of Appelogen: 15, Het Radiofonisch Instuut: 12 Ruben: 11, Vuurtorenweg 18: 8, Tales from the Crib: 5)
Echte literatuurkenners of letterminnaars hebben natuurlijk wel wat beter te doen dat lifeblogging en andere internetongein, dus zo om over naar huis te schrijven is mijn score nu ook niet…
Gelezen, van gesmuld, goedgekeurd en aangeraden:
Sarah Waters – Vingervlug
Umberto Eco – De naam van de roos
Gabriel Garcia Marquez – Honderd jaar eenzaamheid (1967)
Joseph Heller – Catch-22
John Irving – De wereld volgens Garp (1978)
George Orwell – Nineteen Eighty-Four (1949)
Primo Levi – Is dit een mens (1947)
Ernest Hemingway – De oude man en de zee
Hugo Claus – Het verdriet van België
Tom Wolfe – The Bonfire of the Vanities (1987)
Mario Vargas Llosa – De oorlog van het einde van de wereld (1981)
Malcolm Lowry – Onder de vulkaan (1947)
Martin Amis – Geld (1984)
Douglas Coupland – Generatie X (1991)
Kurt Vonnegut – Slachthuis 5
Marguerite Duras – L’amant (1984)
J.D. Salinger – The Catcher in the Rye
Günter Grass – De blikken trommel (1959)
Patrick Süskind – Het parfum (1985)
A.F.Th. van der Heijden – De tandeloze tijd (1983-1996)
Gelezen en OK bevonden, straf spul maar met bedenkingen:
William Golding – Lord of the flies
Truman Capote – In koelen bloede
Peter Høeg – Smilla’s gevoel voor sneeuw (1992)
Bret Easton Ellis – American Psycho (1991)
Gerard Reve – De Avonden
Evelyn Waugh – Brideshead revisited (1945)
Aleksandr Solzjenitsyn – De Goelag archipel
Heinrich Boll – Groepsfoto met dame (1971)
Walter van den Broeck – Brief aan Boudewijn
Julian Barnes – Flauberts papegaai (1984)
Willem Elsschot – Het dwaallicht (1946)
John Fowles – The French Lieutenant’s Woman (1969)
Tom Lanoye – Kartonnen dozen (1991)
Fran̤oise Sagan РBonjour tristesse (1954)
Vladimir Nabokov – Lolita (1955)
Jack Kerouac – On the Road (1957)
Donna Tartt – De verborgen geschiedenis (1992)
Gelezen en eigenlijk niet gelust:
W.F. Hermans – De donkere kamer van Damokles
Milan Kundera – De ondraaglijke lichtheid van het bestaan (1984)
Boris Pasternak – Dokter Zjivago
Begonnen maar niet afgemaakt:
Julio Cortázar – Rayuela: een hinkelspel ( 1963)
Ohran Pamuk – Het zwarte boek (1990)
Yukio Mishima – Het Gouden Paviljoen
Joost Zwagerman – Gimmick!
Salman Rushdie – Middernachtskinderen
Louis de Bernières – Kapitein Corelli’s mandoline
Gekocht maar nog geen fut/tijd gehad om erin te beginnen:
Isabel Allende – Het huis met de geesten (1982)
Jung Chang – Wilde zwanen
Zodie Smith – Witte tanden
Jonathan Franzen – De correcties (2001)
Ohja-erlebnissen, boeken die ik nog wilde lezen maar uit het oog verloren was:
Ian McEwan – Atonement (2001)
Arundhati Roy – De god van kleine dingen
Niet bijster in geïnteresseerd, deze sla ik over:
V.S. Naipaul – Een huis voor Mr. Biswas
Chinua Achebe – Een wereld valt uiteen
Toni Morrison – Jazz (1992)
E.L.Doctorow – Billy Bathgate (1989) – Spijtig dat ze ragtime niet kozen
Gyorgy Konrad – Het tuinfeest
Peter Handke – Namiddag van een schrijver
Paul Auster – De New York trilogie (1987)
James Ellroy – De zwarte Dahlia (1987)
John Updike – Rabbit – run (1960)
Leo Pleysier – De Gele Rivier is bevrozen
Samuel Becket – Molloy
Jeroen Brouwers – Bezonken rood
J.M. Coetzee – In ongenade (1999)
Marguerite Yourcenar – Herinneringen van Hadrianus (1951)
Zen en de kunst van het motoronderhoud – R.M. Pirsig (1974)
Graham Greene – The Heart of the Matter (1948)
Douglas Adams – The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy (1979-1992) – het radiospel daarintegen!
Harry Mulisch – De ontdekking van de hemel
Albert Camus – De plaag (1947)
Opschudding in BV-land, wordt vandaag gerapporteerd in “Mensenlief”, de dagelijkse portie smeuïge roddels in de voor de rest nog redelijk kwaliteitsvolle krant De Morgen. Ann Lemmens – voorheen TMF-VJ, huidig Lost-in-Tokyo presentatrice, miss Nailpin en all-round tâche de beauté – zou namelijk “woest” zijn. Op een internetforum zou er een onwaarheid over haar geschreven zijn. Oeioei, komt dat tegen.
Op een internetforum schreef een snoodaard dat hij ons Ann in de sauna had gezien. “Je kunt haar navelpiercing niet zien door haar hangtieten,” aldus de geschokte getuige. “Ongelooflijk”, briest Ann in Tv-Familie deze week. “Zoveel leugens en ik kan er niks tegen beginnen. Ik ga immers nooit naar de sauna, want ik krijg daar migraine van”.
Enig speurwerk leert dat het enkel hierover kan gaan. Een commentaar van ene Hephaistos op intertet.org. Die er over An Lemmens de gevleugelde woorden spreekt: “‘k ben die al tegengekomen in de sauna, moet wel zeggen als ze een navelpiercing had was die goe verstopt achter de melkfabriek.”
Wie vertelt er nu leugens? Hephaistos (Griekse god van de technologie, ambachtslui, smeden, beeldhouwers, metalen, metallurgie én het vuur) of Miss Lemmens (Vlaamse godin van Nailpin)? “Ik ga immers nooit naar de sauna, want ik krijg daar migraine van” is immers niet meteen overtuigend bewijs. Want hoe weet mevrouw dat ze er migraine van krijgt, tenzij ze ooit in de sauna is geweest? Wellicht zelfs meerdere malen, want anders heb je niet genoeg empirisch materiaal om een vast oorzakelijk verband te leggen tussen het nemen van een sauna en het krijgen van schele hoofdpijn. En als de heer Hephaistos een van die keren net in de buurt was, zou het dus toch kunnen.
Mevrouw Lemmens is bovendien selectief in haar verontwaardiging, want over de andere reacties aldaar, zoals ene gangsta123 die zegt “tis toch een hete ze buite al die piercings in eur gezicht ma voor de rest” of DMNick “gats die eeft tettn man. ma 4 piercings in aar face das wa teveel” of al de rest die reageert met “Lekkerrrr wijf” valt er precies minder te klagen.
Enig verder speurwerk op het internet levert bovendien nog ammunitie voor de Heer Hephaistos zijn stelling. Eenmaal slechts is Ann Lemmens topless gegaan, en bij die gelegenheid – op tape vastgelegd voor TMF en te bewonderen op GarageTV – had ze duidelijk steun nodig. Ze had er zelfs personeel voor ingehuurd, ge moet niet vragen…
***
Geheel by the way, nu we toch over Ann Lemmens en haar programma “Lost in Tokyo” bezig zijn. Kan er iemand mij uitleggen waar precies de link zit met Lost in Translation? Behalve die “Lost in” in de titel?
Het programma wordt op 2BE (het vroegere Kanaal Twee) immers omschreven als:
Lost In Tokyo is gebaseerd op de film Lost In Translation waarin hoofdrolspeler Bill Murray af te rekenen krijgt met heel wat culturele en communicatieve misverstanden en met een toenemende vervreemding van zijn nieuwe werkomgeving: Tokyo.
Lost in Tokyo is een reality-programma waarin we 12 Vlaamse kandidaten op een eigenzinnige en spannende manier laten kennismaken met Tokio, een stad met 12 miljoen inwoners en een nieuwe trendy hot spot. Presentatrice An Lemmens begeleidt de deelnemers tijdens hun avontuur door deze urban jungle. Die 12 kandidaten hebben zich ingeschreven voor een televisie-avontuur, maar ze wisten niet naar welk continent hen dat zou leiden. Al in de eerste aflevering krijgen de deelnemers een grote cultuurschok te verwerken. De 12 worden geconfronteerd met onthutsende zaken die bij ons helemaal niet door de beugel kunnen of zelfs bij wet verboden zijn.
Elk van de 10 afleveringen van Lost In Tokyo is opgebouwd rond een ander centraal thema: entertainment in Japan, bizar eten, spectaculaire kookkunst, martial arts, enz. Op die manier wordt telkens een nieuwe kant van het leven in de Japanse hoofdstad belicht.
Het einddoel van iedere deelnemer aan Lost In Tokyo is om zo lang mogelijk in Tokio te blijven en uiteindelijk met de hoofdprijs van 4.000.000 yen (25.000 euro) naar huis te vertrekken.
Mij lijkt het eerder gebaseerd op een kruising tussen deze website, en eender welk ander reality tv-programma van de afgelopen 10 jaar.
***
En geheel by the byway, nu we toch over Lost in Translation (film van Sofia Coppola uit 2003) bezig zijn. Weet jij wat er gefluisterd wordt tijdens de prachtige slotscène tussen Bill Murray en Scarlett Johansson? Deze slimme denkt het uitgevogeld te hebben:
En dan zet The Jesus en Mary Chain de aftiteling in met hun machtige fuzzgitaar. Schoon hé.
