Posts met de tag « sex in the city»:

jun 27 2008

De rode schoentjes

An lanceert een marsj naar De Efteling. Tegen de rolmodellen die de gebroeders Grimm en Andersen in de vorm van sprookjes op de onschuldige jeugd loslaten. Vrouwvriendelijker moet het.

De gebroeders Grimm moeten bij het oud papier omdat sprookjes niet goed zijn voor de ambitie van uw dochters. Assepoester is een naïeve sloof, Doornroosje is een seut, Roodkapje een lomp geval, Sneeuwwitje een hopeloos geval. En dat zijn dan de voorbeelden voor kleine meisjes. Het kan onmogelijk zijn dat er in 150 verzamelde sprookjes geen enkele vrouw mag meespelen met enige verdienste. Het gebroed van Grimm laat de zaak nog liever fiksen door een kikker, een gans of een okkernoot dan dat ze één meisje twee armzalige grammen verantwoordelijkheid toebedeelt.

Omdat ik qua vrouwvriendelijke initiatieven steeds graag mijn duit in het gleufje doe, help ik door alvast een van de sprookjes van Andersen in dat Sprookjesbos te moderniseren: de rode schoentjes. In De Efteling te vinden bij de ingang van het Sprookjesbos, in de vorm van twee rode schoentjes die rondschuifelen op een tafeltje. Aangedreven door magneetjes onder de tafel, uit de tijd dat de spacial effects nog gewoon special waren.

The Red Shoes

Oorspronkelijk een stichtend verhaal van Hans Christian Andersen over het meisje Karen dat gedoemd is. Door haar zucht naar frivoliteit, haar gebrek aan opofferingsgezindheid en gehoorzaamheid. Moet dansen tot ze doodvalt. Dan maar haar voeten af laat hakken, tot inkeer komt en pas rust vindt en sterft als ze in de Kerkgemeenschap wordt opgenomen.

Anno 2008 kan dat veel beter en vrouwvriendelijker:

Er was eens Duits mannetje genaamd Joseph, maar laten we hem hier Benedictus noemen – die leefde in een grote stad in Italië. Hij leidde er een leven gewijd aan de Heer, altijd vroom, traditioneel en ascetisch.
Maar deze Benedictus had wel één folieke: zijn kledij. Hij liep graag rond in wijde jurken, juwelen, en had door een Italiaanse schoenmaker een paar rode schoentjes laten maken. Die waren de trots van zijn leven. Hij danste ermee door de straten van zijn stad.
Op een dag ging hij op reis naar de Verenigde Staten, op bezoek bij zijn vriend Sjors.

De Rode schoentjes

Alles ging goed op die reis, tot hij in New York belandde en daar vier vrolijke dames tegenkwam: Carrie, Miranda, Samantha en Charlotte.
Zegt Charlotte “Meisjes! Fashion victim op 3 uur. Zie je die kerel daar in die witte jurk?”
Zegt Miranda “Bespottelijk. Wat een bling bling. En moet je die schoenen zien! Dat zijn zeker geen Blahniks!”
Zegt Carrie “Rood, vind ik anders wel mooi… Ik denk dat het Italiaanse zijn. Misschien Prada? Nah, zelfs dat niet. En die witte sokken vind ik echt niet kunnen!”
Zegt Samantha: “Ik wil wel eens zien wat voor duitse wurst und kartoffeln er onder dat wit jurkje zitten. Oei… Echt Mr. Big is het niet, hé meisjes”.
Benedictus nam het eerstvolgende vliegtuig terug naar Italië. Zonder rode schoentjes, met rode oortjes.
En de dames, ze dronken nog een wit wijntje.