Posts met de tag « ski»:

mrt 10 2010

Zinal – Valmeinier

Ja, ik ben nog eens op wintersport geweest. En neen, het is niet gesponsord. Some guys don’t have all the luck.

Voor de laatste keer dat het buiten de schoolvakanties kan, nog eens op Oekki-vakantie met Intersoc, dus. Naar Valmeinier dit keer, een skigebied in de Franse Maurienne. De voet van de Galibier en andere legendarische alpencols.

2 jaar geleden ook al eens een gelijkaardige onderneming op poten gezet. Toen nog met 2 kinderen in plaats van 3. En toen naar Zinal, in Zwitserland, in plaats van naar de Franse Alpen. Tijd voor een vergelijkende bespreking?

1. De reis

Zinal was 1100 kilometer. Valmeinier is er maar 900. Beide doenbaar op 1 dag.
Maar om in Zinal te geraken moet je door een ellendig druk stuk Zwitserland. En om in Valmeinier te geraken moet je via Lyon en het ellendige Chambéry.
In Zwitserland moet je een vignet. In Frankrijk langs de péage om in de file te mogen gaan staan.

Score: ex aequo.

2. Het dorp

Zinal ligt in een dal, omringd door majestueuze bergen in alle richtingen dat je kijkt. Redelijk charmant dorpje ook.
Valmeinier ligt op de berg. Er zijn trouwens twee Valmeiniers: eentje op 1500 meter hoogte (het oorspronkelijke dorp), eentje op 1800 (een nieuwer skidorp). Beide Valmeiniers lijken te bestaan uit parking, nieuwbouwchalets, parkings in opbouw en half afgewerkte nieuwbouwchalets.

Score: Zinal wint

3. Hotel

De Intersoc-hotels van Zinal en Valmeinier zijn vrij goed vergelijkbaar. Ongeveer even groot, zelfde stijl.
Maar in Valmeinier lijkt het allemaal wat steviger en minder afgeleefd dan in Zinal. En onze kamer heeft nu rechte vloeren, wat van die in Zinal niet kon gezegd worden.
Toen we in Zinal waren, was er wel sprake van dat het hotel in de komende jaren een grondige opknapbeurt ging krijgen. Misschien is dat wel gebeurd ondertussen…
Eten, kinderaccomodatie, kinderanimatie, bar … zijn op de twee locaties vrijwel identiek.

Score: Valmeinier wint.

4. Skigebied

Zinal had – meen ik – een kilometer of 90 pistes. Valmeinier is – door aansluiting op het gebied rond Valloir – bijna dubbel zo groot
Zinal had echter een paar grote nadelen: een skidagje begint er met eerst 300 meter wandelen tot de kabelbaan, daar stevig aanschuiven en opeengepropt naar boven, zodat je een kwartier later kon beginnen skiën. En dus ook alweer minstens kwartier vroeger moet stoppen om de omgekeerde calvarie aan te vatten.
In Valmeinier zit ik voor het eerst in een hotel “op de piste”. Botten aandoen, ski’s eronder, en je bent vertrokken. Heerlijk.
Nog een nadeel van Zinal: een ellendig hoog aandeel van de liften in het gebied zijn sleepliften. In Valmeinier is er amper zo’n pannekoekenlift te bekennen.
De staat van de pistes valt precies wel licht in het voordeel van Zinal uit. Hier in Valmeinier is het vechten met het ijs en de wind. Maar het is dan ook ijskoud, en het waait. Volgende week is dat hier misschien helemaal anders.

Score: Valmeinier wint

5. Skilessen

In Zinal gebeurden de skilessen op een minipiste langs het hotel voor de kleintjes, de anderen moesten eerst in eerdergenoemde kabelbaan om boven aan de lessen te kunnen beginnen.
In Valmeinier ligt het hotel weliswaar op de piste, maar is dat stukje piste eigenlijk niet geschikt voor beginners. Daarom gaan de kleintjes met een paar busjes naar een oefenterrein in het dorp, en schuiven/wandelen de iets groteren eerst naar beneden waar er een geschikte beginnerspiste ligt.
In Zinal zijn al de skibegeleiders Belgisch. In Frankrijk heerst echter de Franse Skischool. Die zich niet zomaar laat opzij zetten. Verenigd Europa of niet: hier mag er geen les gegeven worden door Belgen. Enkel “ski-animatie” zien ze door de vingers. Wel moet gezegd dat die Franse skischool en hun leraars echt wel van wanten weten, en dat er in de lessen ook voldoende nederlandstalige begeleiders zijn om de kinderen toch enigszins de bedoeling van het geheel uit te leggen.

Score: Valmeinier wint.

Conclusie

Valmeinier 3 – Zinal 1. Ferme overwinning voor de Fransen dankzij de ski-accomodatie, maar al bij al toch een tamelijk evenwichtige match.
En mochten er voor de rest nog skigebieden/hotels in Europa of in de wereld zijn die een vergelijkende studie van hun skikwaliteiten wel denken te doorstaan, ge kent het adres.


jan 19 2009

Slecht weer cocon

Op weg naar het werk. In mijn geval: 5 minuten fietsen, in Balegem-Dorp wachten, 5 minuten boemelen, in Zottegem 8 minuten wachten, een half uur treinen, vijf minuten wandelen. Op een gewone dag geen bezoeking, maar in een winterstorm vandaag geen pretje.
Je fiets schept water. Een spatbord zou eigenlijk geen luxe zijn, bedenk je. Maar je geraakt er. Nat.
Je waait weg op het perron. Maar toch ga je niet in het bewasemde schuilhokje staan. Asociaal in de elementen.
Jij, jij staat pal. De wind om je benen. Regen om je heen. Handschoenen doorweekt. De voeten al klam.
Maar niks kan je raken. Laat de wind maar gieren, de regen maar striemen. Want jij, jij zit in de sklift, in je slecht weer cocon..

Een zitjeslift. Van vier. Maar je zit alleen. Op een dag dat er maar vier van de vierhonderd of zo liften open zijn. Open voor niemand eigenlijk. Want het sneeuwt ijs en de wind guurt van boven naar beneden.
En halfweg naar de top valt de lift stil. Piep. Je kan twee bakjes naar voor zien, en twee naar achter. Niemand, niks. En dan hang je daar. In het niets. Bij min 10, gevoelstemperatuur gevoelig lager. Met geen ander gezelschap dan het koude metaal, de wind die buldert, en de ijssneeuw die tikt op je jas.
En hoe niks je dan kan deren. Want geen vierkante centimeter van je lijf is onbedekt. Je mond in je sjaal. Je onoverwinnelijke skilaarzen klemmen je voeten en je ski’s. Je broek is waterproof. De lift schommelt binnen door ingenieurs nauwkeurig berekende parameters. De laagjes ondergoed en t-shirts en trui en jas doen hun werk. Je muts en je kap maken het stil om je oren. Geen muziek, hier past geen muziek. Hier ben je alleen, tegen de elementen.
En hoe je denkt hier hang ik goed. Ik kan er tegen, zeker nog een uur of zo. En seffens ben ik boven. En wacht mij een piste. Leeg. Vers besneeuwd. Kan ik zoeven in de leegte. Glijden in het niets.

En dan valt dat allemaal nogal mee, daar op dat guur perron, op zwarte maandag. De regen is geen ijssneeuw. Je voeten staan stevig op de grond geplant. Niet half zo onherbergzaam als in de skilift. De beloning is ook wel wat minder, maar ze komt wel. De trein zoeft zacht, naar Brussel.

Mijn verkoudheid laat u later op de week wel weten hoe het met haar gaat.


okt 23 2008

De zinkende eend

Voor de politieke uitspraak van de dag konden we vandaag rekenen op de onvermoeibare Jean-Marie Dedecker, lijsttrekker van zijn eigen. In de Morgen laat hij immers optekenen – in het heetst van het debat over de stront die er aan de knikker hangt van de benoemingen in en om de politietop, tegen minister Patrick Dewael:

“U bent een sinking duck, een eend zonder vleugels”

De italics staan zo in de krant, dus vermoed ik dat het woordelijk weergegeven is.
Nu weet ik niet of Jean-Marie Dedecker een ornitoloog is, een vogelaar da ze zeggen, die uitgebreid het gedrag van eenden heeft bestudeerd. En het lot van eenden zonder vleugels in de diepte heeft zitten onderzoeken. Want waarom een eend met geknipte of zelfs zonder vleugels zou zinken, is mij watervogeltechnisch onduidelijk.

Misschien haalde hij zijn inspiratie uit “Het geheim van de zinkende eend“, een detective met Perry Mason van Erle Stanley Gardner (hier is trouwens de tv-episode).

Het geheim van de zinkende eend

Waarom Dedecker er precies Erle Stanley Gardner uithaalde, spreekt voor zich: snelheid. Die man smeet immers thrillers op de markt aan ongeveer hetzelfde tempo als Jean-Marie snelheidsovertredingen verzamelt of ontslagen eist. En hij werd in het nederlands uitgegeven in de reeks “Zwarte Beertjes”. Dat schept een band.

Maar als Jean-Marie er een ode aan Perry Mason van wilde maken, had hij toch toepasselijker titels voor Pètrik Dewael uit de reeks allitererende titels kunnen halen.
Over de secretaresse-benoemingen en Tia-Hellebautsprongen:
“The Case of the Terrified Typist” (nr. 38)
“The Case of the Provocative Protégé” (nr. 103)
“The Case of the Fiery Fingers” (nr. 31)

Of over Dewael’s skicapaciteiten:
“The Case of the Lucky Legs” (nr. 79)
“The Case of the Lawful Lazarus” (nr. 174)
“The Case of the Misguided Missile” (nr. 120)
“The Case of the Clumsy Clown” (nr. 102)

Of als Dedecker er een persoonlijker noot aan wilde toevoegen, een aanval ad hominem richting de huwelijksperikelen en relatie met de bloedmooie Greet op de Beeck:
“The Case of the Ancient Romeo” (nr. 151)
“The Case of the Blue-Eyed Blonde” (nr. 37)
“The Case of the Haunted Husband” (nr. 19)
“The Case of the Bountiful Beauty” (nr. 198)
“The Case of the Married Moonlighter” (nr. 46)
“The Case of the Romantic Rogue” (nr. 56)
“The Case of the Petulant Partner” (nr. 64)
“The Case of the Dubious Bridegroom” (nr. 68)
“The Case of the Startled Stallion” (nr. 74)
“The Case of the Artful Dodger” (nr. 78)
“The Case of the Flighty Father” (nr. 95)
“The Case of the Jealous Journalist” (nr. 124)
“The Case of the Betrayed Bride” (nr. 216)
“The Case of the Lover’s Gamble” (nr. 231)
of
“The Case of the Cheating Chancellor” (nr. 245)

Wat er ook van zij. De Decker vertolkte na afloop van zijn interpellatie ongetwijfeld weer een feilloze hommage aan zijn favoriete episode (nummer 239): “The Case of the Grinning Gorilla“.
Wild en precies altijd een beetje aangeschoten.
Aangeschoten wild dus. Een “sitting duck” voor spotternijen.


mrt 16 2008

Skilessen voor 3-jarigen

Voor we op skireis vertrokken was het plan niet meteen om Daan (3 jaar en een maand) al op de latten te zetten. Maar in Zinal bleken bijna alle 3-jarigen toch in de voormiddag voor de skiles ingeschreven te zijn. Wij dus ook maar ski’s gehuurd en het erop gewaagd.

Skiles 3- en 4-jarigen
Onderaan de vier-jarigen, bovenaan de groep met de 3-jarigen. Onderaan konden ze al bijna beginnen glijden, bovenaan bleef het nog een uurtje chaos.

De eerste ski-les.
Een ramp.
32 huilende 3-jarigen die niet begrepen waarom ze in de sneeuw moesten gaan staan met van die lompe skibotten aan die overal knellen en mutsen en sjaals en zonnebrillen en een te groot skipak en handschoenen.

Skiles

Veel geskied werd er eigenlijk niet. Wennen aan die gladde dingen onder de voeten was al wat er gebeurde. Tegen dat de hele groep op latten stond, omgevallen en weer rechtgezet, was het alweer bijna tijd om terug te gaan.
De helft van de energie van de skileraars ging in het terug in de rij zetten van kleuters die zich op de grond gooiden om naar hun mama terug te mogen.
Daan (met de rode jas, rechts) hield zich wonder boven wonder erg kranig. Tot hij een keer omviel. Begon te snikken. En niet meer ophield tot de les gedaan was.

Met mama op de latten

Om het wat leuker te maken, stuurden we Daan de tweede dag niet naar het skiklasje, maar namen we hem met de “bollebaan” (kabellift) mee naar boven in het skigebied. Met mama op de latten. Tussen de benen kon hij zo ervaren wat eigenlijk de bedoeling van die skilessen was: glijden naar beneden dus! Ook de rollend tapijt-lift met Teletubbies langs de kant maakte grote indruk.
Zo kreeg hij er zin in…

Daan klaar voor vertrek
Klaar voor vertrek.

Vanaf de derde dag was het dan ook veel leuker in de skiles.
De grootste huilebalken waren uit de groep verdwenen, de monitoren waren wat georganiseerder en nu kon er al eens meer gegleden worden.

Ploeg

“Muisje” van voor, “olifant” van achter, handjes op de benen en duwen op de knien. Dat was de “techniek” die ze er toch in slaagden bij te brengen tijdens die week.
Draaien of remmen was er nog niet bij, maar het glijden naar beneden ging nu toch al met enige stijl.
En op de vraag of hij volgend jaar zou terugkomen, kwam er een enthousiast “ja”.

Conclusie:

Skiles voor jonge kinderen is eerder skigewenning.
Echt skiles geven aan een drie-jarige – zeker in een grote groep – komt eigenlijk te vroeg. Vanaf vier jaar zijn ze al veel ontvankelijker voor de richtlijnen van de skimonitoren (links, rechts, boven, onder, binnen, buiten … de helft van Daantjes groep begreep die dingen gewoon nog niet). Maar ook voor 4-jarigen is skiles nog vooral kinderanimatie en wennen aan de sneeuw en latten.
Het is pas vanaf 5 jaar dat het serieuze werk kan beginnen: pas dan is de kracht en het evenwicht er om om ploeg te duwen, bochtjes te maken enz…


mrt 15 2008

Balans van een week skieën met Oekki en Intersoc

6 het aantal dagen dat op deze blog niks gebeurde omdat ik in Zwitserland zat, op skireis naar Zinal in Zwitserland met Intersoc – de reisorganistatie van CM – in een zogenaamde Oekki-week (extra veel kindvriendelijke randactiviteiten, animatie, skilessen, eten enz…)
905, het aantal kilometer met de auto tussen Balegem en Zinal in Zwitersland, en vannacht ook in de andere richting
13 uur de heenreis (met 2 lange stops, en 2 uur aanschuiven tussen Basel en Lausanne)
8 uur de nachtelijke terugreis (met enkel 2 tankstops, en 3 schone slapers in de auto)
0 keer de sneeuwkettingen nodig gehad
400, schatting van het aantal gasten in een nog-net-niet-aftands hotel “Les Diablons” (plaatselijk bekend als “Hotel Intersoc”)
200, schatting van het aantal -6-jarigen onder deze gasten
100, een schatting van het aantal decibel dat deze 200 kinderen maken in de eetzaal
1 overal opduikend konijn (Oekki), de mascotte van deze kindvriendelijke vakantie met CM / Intersoc
2, grappige clowns (Pol en Pol) voor de dagelijkse kinderanimatie
50 jong-gepensioneerden voor de bediening, schoonmaak, kinderopvang, allemaal vrijwilligers in ruil voor een week kost en inwoon in het hotel en 2 vrije dagen
12 meisjes, in stage van een West-Vlaamse kinderverzorgingsopleiding voor de kinderclubjes (Maud bij de “clowntjes” 1-2 jarigen, Daan bij de “Nijntjes” 3-4 jarigen)
3, keer buffet per dag, ondanks de grootkeuken verrassend goed en gevarieerd
2, het aantal zonnige dagen,
4, de bewolkte of sneeuwdagen
50, het aantal centimeter verse sneeuw dat viel terwijl wij daar waren (beneden smolt het wel weer weg)
9 op 10, de sneeuwkwaliteit in de ganse periode
4, het aantal keer dat ik een zwarte piste nam
2, het aantal keer dat ik daar veel spijt van had
20 minuten, de minimumtijd die je moest rekenen om tot boven in het skigebied te geraken
74, het aantal personen dat tegelijk in een rood bakje van de kabellift werd gepropt
1, het aantal keer dat Annemie misselijk van dat gedrum boven kwam en moest overgeven in de sneeuw
6, het aantal nachten dat “de kindjes” goed sliepen, en wij dus ook. Thank god.
5 (van de 6), het aantal dagen dat onze tafelgenoten in het restaurant te ziek waren om te gaan skieën
0 computers meegenomen, alhoewel er gratis Wifi was. Stom stom stom…
4, het aantal bedden op onze hotelkamer, samen met de 2 kinderbedjes en 1 lompe zetel nog net genoeg plaats om je er tussendoor te wringen
2, het aantal rode neuzen: een gegrimeerde voor Daantje bij de “Nijntjes”, 1 door een val van Maud tussen de zetel en het bed)
32, het aantal kindjes in de ski-groep van de 3-jarigen, waaronder Daantje
5, het aantal ski-monitoren voor deze groep
10, het aantal dat er eigenlijk nodig was geweest om het met zo’n grote groep (speelvogels, huilebalken, vallers) vlotter te laten verlopen
27 de schoenmaat van Daantjes skibotten
3, het aantal keer dat deze formule (buiten de krokusvakantie op skireis gaan, met de kinderen erbij) nog voor herhaling in aanmerking komt

En ondertussen, op deze blog

2 niet-spam commentaren op deze blog (en 1031 wel-spam commentaren)
0 geposte berichten (wegens dus geen computer mee)
2, het aantal nieuwe Adhese-campagnes (Jobat careerlaunch en KBC-jobsite)
9, het aantal $ aan Adsense-inkomsten tijdens deze week: de serverkosten van deze maand zijn er dus weer uit!
2.740, het aantal ongelezen items in Google Reader
3.326, het aantal visits in deze week (een slappe week) volgens Google Analytics
356 ongelezen mails (thuis, op ’t werk wellicht ook zoiets)

En ondertussen, thuis

12 graden, de temperatuur hier binnen in huis. Buiten is het warmer.
2 dikke schapen (anderhalve zak schapenkorrels op een week gekregen van de vriendelijke buren – een hoeveelheid die ze van ons op een maand krijgen)
1000, het aantal paasbloemen dat hier ondertussen open staat en feestelijk geel staat te wezen
1 omgewaaide pot en 1 over de beek half afgeknakte boom, de enige stormschade die ik tot nu toe zag
1 neurotische kat (altijd een beetje als we een paar dagen zijn weggeweest)
6 ongelezen kranten
3 machines was
meer dan 2500 euro aan binnengekomen rekeningen (slik!)
50 tuinklussen die nu ineens allemaal dringend zijn (moestuin klaarmaken, serregroentjes planten, netels verdelgen, hout klieven, snoeien, schapenweien bemesten, eenjarigen kopen en planten, enz.enz…)