Posts met de tag « Talking Heads»:

jan 31 2010

Sade vs the iPad

Sade / iPad

Nieuws 1: Apple lanceert een uit de kluiten gewassen iPod Touch. De iPad, die uit vrouwvriendelijkheid misschien wel beter de iKnowUwant1 had geheten.

Nieuws 2: Sade is terug van lang (en nooit helemaal) weg geweest. Met een cd genaamd “Soldier of Love”. En ik was vorige week dinsdag via de Talking Heads en Sony Music Belgium uitgenodigd om er als blogger samen met de pers (think Bart Steenhaut en consoorten) in avant-première eens naar te luisteren in een chique nieuw Brussels hotel.

Een Sade-album in 2010, da’s gelijk 25 jaar na haar debuut. Enig historisch perspectief:

Sade vs. Apple

En dat er gelijkenissen zijn.

  • Zowel de iPad als de nieuwe Sade hebben “desirable features”. Schoon gerief, zelfs na al die jaren.
  • Tussen hun keynotes / cd-releases schuwen ze de openheid (Sade in haar privé-leven, Apple in haar design-proces). No Flash!
  • Beiden zullen miljoenen keren over de toonbank gaan
  • Geen van beide hebben ze een USB-aansluiting, noch update-mogelijkheden via Wifi, en aan de leesbaarheid van het scherm in sterk zonlicht kan men van zowel Sade als de iPad twijfelen.
  • Apple én Sade zijn een sterk merk. Smooth operating OS, No ordinary Love/Think Different, The Sweetest Ta-Mac-boo-k
  • Sade kunt ge aanbrengen op de iPad. En vice versa. Denk ik.
  • Developers kunnen hun iPhone-apps herschrijven als ze ten volle van de capaciteiten van het nieuw gerief willen gebruik maken, maar ze moeten niet. Want het werkt zo ook. En Sade had na 10 jaar radiostilte een geheel andere muzikale richting kunnen kiezen, maar ze deed het niet. Want het werkt zo ook.
  • Beide hebben ze sterke punten: Op “Soldier of Love” zijn dat op het eerste gehoor “Be That Easy” (Sade goes Norah Jones met een mooi zoemende Hammond), “Babyfather” (Sade goes India.Arie), “Soldier of Love” (de single met militarisch ritme, een nummer dat een Atrak-remixbeurt zou kunnen gebruiken), “Bring me Home” en “Skin”. En de tablet is wellicht de ideale bedcomputer en/of het ideale gerief voor uw moeder. Maar beiden missen enige killer features/geheide hits (geen Smooth Operator gehoord).
  • Ik snap mensen die de iPad zouden kopen, en ik snap mensen die de nieuwe CD in huis halen. Maar ik peins niet dat ik het zelf ga doen. Want de verwachtingen (voor een revolutionair tablet en een erg knappe nieuwe CD) waren er, maar ze werden op het eerste gehoor/op het eerste zicht niet helemaal ingelost.
  • Y’r momma will probably love it

En een verschil:

  • De iPad kost 499€ of meer, te verkrijgen vanaf eind maart of ten vroegste juli voor de 3G-versie in België. Sade is al van u voor een luttele 10€, en ligt vanaf 10 februari in uw downloadwinkel.

Don’t take my word for it: de andere bloggers/zines die uitgenodigd waren hebben ook al lang gepubliceerd: Cutting Edge, Tender Feelings, en Da Music.


sep 18 2008

More Cowbell!

Mijn vorige poging om in Het Laatste Uur te komen mislukte deerlijk dankzij een schitterende tekst van Randall Casaer (striptekenaar, grappige gast, medewerker van Wouter Deprez, ge kent hem mogelijk van zijn deelname aan “De Slimste Mens” een paar seizoenen geleden) die met mijn moustache was gaan lopen.

Maar niet versaagd. Zo snel zijn ze daar bij de VRT niet van mij af.
Deze week gaat het immers over “Koebel” gaan.

Sedert een schitterende sketch in Saturday Night Live is dit het muzikantengrapje par excellence. “More cowbell”! Nooit genoeg.

In de cow bell database zitten interessante songs genoeg. Rond 3 kon ik wel een verhaal verzinnen:

Yello met Bostich

Als er iemand “recht van koebel” heeft, dan zijn het wel de Zwitsers.
Land van Toblerone en koekoeksklokken, van Grote Kleine-deeltjes Botsbanen en alpenweiden met hele kuddes grazende, klingelklangelende koeien.
Maar ook het land van Yello. Het briljantste dat er ooit uit dat land gekomen is. Prettig gestoorde idioten met een neus voor hits, DEVO meets ELO, of zo. Een soort kruising van een grote kleine-deeltjes botsbaan met een alpenweide klingelklangelende koeien.
Bostich was een van hun eerste singles, en werd later talloze malen gesampled en vermangeld door anderen. Onder andere door onze eigen Erotic Dissidents. Zoals veel New Beat niet echt muzikaal hoogstaand, maar met hun titel zaten ze er wel kloef op in het beschrijven van het effect van Yello, Bostich en hun koebellen: “Move your ass, and feel the beat”.

Talking Heads “Once in a lifetime”

Onlangs werd ik op een morgen wakker, en ik bleek die nacht 40 geworden te zijn.
Tijd dus voor een midlife crisis.
Twijfel over wat geweest is, geëmmer over wat nog moet komen, kent u dat?
David Byrne heeft dat gekend.
Of hij schreef er toch een lied over.
“Once in a lifetime” uit de briljante plaat “Remain in Light”, die veel van haar briljantigheid dankt aan furieus gehamer op koebellen.
Same as it ever was, same as it ever was, koe-bel, koe-bel, de sleur van het leven, same as it ever was.
Tijd voor actie.
Ik wil de Everest nog beklimmen
en een goal scoren in de Champions League
en Tanja Dexters binnendoen en …
maar op je veertigste ligt dat stilaan buiten bereik.
Op de radio komen, dat is nog haalbaar voor mannen met een midlifecrisis.
Nog net haalbaar voor mij, en al zeker voor David Byrne.
Once in a lifetime.

Qua koebel-intensiteit is “Once in a lifetime” trouwens niet het Talking Heads hoogtepunt, dat gaat naar een andere song uit dezelfde briljante plaat “Remain in Light”, namelijk “Crosseyed and Painless”.

Lipps Inc met Funky Town

Lipps Inc, gaan met geen schoonheidsprijzen lopen. Niet voor het hoesje van hun bekendste single “Funky Town”, want dat ding moet ongeveer de lelijkste platenhoes zijn sinds de uitvinding van het verpakken van vinyl in een stuk gebruikte keukenrol. Gebruikt om iets héél erg vies mee op te deppen.
En al evenmin voor hun show. Want zelden werden mensen in lelijker fluo pakjes uitgerust dan de drie dames die deze act op podia kwamen vertegenwoordigen.
Neen, Lipps Inc wint de prijs voor jeugdsentiment.
Dat ene akkoordje.
Tjengdetjeng … won’t you take me to… tjengdetjeng … funky town?
En plots is het weer Zaterdagavond. Radio 2. Omroep Brabant. Met een Annemie. Weekend. Forever. Straks komt Domino. Met Luc Janssen. Maar eerst nog wat disco.
En dat Funky town daar de perfecte intro voor leverde.

Of er eentje van de drie gaat in geraken, hoort u zondag van 23 tot 24 uur op radio 1 of later via de podcast


jun 18 2008

Muziek verlicht de zeden

Of toch, de muziekvideo’s van tegenwoordig verlichten de zeden.

Soms naakt maar in het gezelschap van enige geïnspireerde censuurbalkjes – zoals in het nieuwe project van Norman Cook (herinner u Fat Boy Slim, The Housemartins…) genaamd The BPA – The Brighton Port Authority. Toe Jam, een verdomd aanstekelijke track, met zang van David – Talking Heads – Byrne.

Soms complêtement en ongegêneerd “artistiek verantwoord naakt” (omdat het verhaal van de video erom vroeg, omdat het verhaal van de video er zorgvuldig naar toe werd geschreven, of gewoon omdat de verkoopcijfers wat begonnen tegen te vallen) zoals het geval bij de Russische al-dan-niet-lesbische meisjes Lena Katina and Yulia Volkova van t.A.T.u. voor hun nieuwe single Beliy Plaschik (vertaald “witte jurk”, of net niet):

En soms gewoon 100% vrolijk zonder kleren – blote piemels en kutjes en al – zoals in de video voor “Gobbledigook“, de imposante eerste single uit het nieuwste, 4de album van het briljante Sigur Ròs dat de ongetwijfeld eveneens sexy titel “Med Sum I Eyrum Vid Spilum Endalaust” meedraagt.

Nu ja, grenzen zijn er om verlegd te worden – zie bijvoorbeeld ook recent de video’s voor N.E.R.D.’s nieuwste “Everyone Nose (all the girls standing in the line for the bathroom)” met beelden uit het café waar Tom Boonen geflikt werd – of de ultra-gewelddadige maar toch bangelijk knappe clip bij het nummer “Stress” van de Franse band Justice.

Ofwel is de crisis in de muziekindustrie nu al zo diep dat ze gewoon geen geld meer hebben om nog kleren voor de figuranten te betalen.
Dan is het misschien ook niet toevallig dat alledrie de blootvideo’s nostalgie naar de jaren zeventig uitstralen (“that seventies show”-achtig enthousiasme in Toe Jam van the BPA, “Walden”-achtige hippie-naaktloperij in “Gobbledigook van Sigur Ròs, en het betere IJzeren Gordijn militarisme in t.A.T.u.’s Beliy Plaschik), toen er wel nog geld met sloten werd verdiend.