Posts met de tag « The Gossip»:

mei 15 2012

Gossip à Paris

En of hoe dat het was? Naar Gossip in Parijs.

Dat het zeer goed was. Bijwijlen schitterend, vooral aan het begin (Love Long Distance, 8th Wonder, Move in the Right Direction), en het slot (Heavy Cross, natuurlijk, en Standing in the Way of Control, al even natuurlijk). Maar ook met een paar puddingmomenten (Get Lost, Yesterdays News, bijvoorbeeld) waarop Beth en de haren de magische sfeer van de eerste vier songs wat lieten wegdrijven. En zoals dat gaat met magische sferen, die komen niet terug. Ambiance, dat wel nog natuurlijk. De playlist heb ik in een Spotify-lijst gegoten, denk dat je daarin hetzelfde effect wel zal horen.

Het was ook zeer grappig. Aan Beth Ditto is een comedienne verloren gegaan. Onderbroekenlol, XXL. Later ging ze zichzelf in haar grapjes/flemen met het publiek wel herhalen, dus misschien is er aan Beth Ditto toch geen comedienne verloren gegaan.

Het was ook droog. 5€ voor een halfvolle pint. Heineken (Hollande oblige), ge moet maar durven. De dag erna trouwens geluncht, voorgerecht, hoofdgerecht en dessert, inclusief een pintje (Amstel, Hollande oblige) voor … 10€. Rare jongens, die Parijzenaars. Voor de rest was La Cigale wel dik in orde. Iets kleiner dan de AB (ik schat 1000 man), en met een zaal die erg lijkt op De Vooruit. Sfeer genoeg, al was die na het concert wel ook verrassend snel weer weg (de laatste métro op). De klank in de AB ook meestal heel wat beter.

En of ik een filmpje kon posten van “Love in a foreign place”? Dat kon ik niet, want het werd niet gespeeld – het zelf zingen wil ik u vooralsnog niet aandoen. De rest van de nummers, dat wel, daar kan ik wel een stukje van laten zien/horen:

Op YouTube krioelt het ondertussen natuurlijk al van de “Gossip à La Cigale” video’s, deze geeft een beter zicht op Beth (ooh, you can see my vagina in these pants) close:

En of ik Beth Ditto persoonlijk ontmoet heb? Dat heb ik niet. Ik had gewoon een ticket, of eigenlijk een naam op de lijst aan de ingang. Wat er mij aan doet denken dat ik dringend eens moet leren vlotjes ondersteboven te lezen. Zo geraak je binnen op elk concert, tant pis voor de wel-uitgenodigden, hadden die maar wat vroeger moeten komen.

Gossip à Paris, het concert en de dag, het was een belevenis. Zoals Beth het zong, “Love is a four letter word”. P, A, R, I. Het Frans van Beth is nog voor verbetering vatbaar.


mei 14 2012

Press Play

Spelen. Speel. Speeltuin. Subiet bijvoorbeeld, mag ik gaan spelen in Parijs. Een soort random act of kindness van Sony Belgium. Ze deden een paar weken geleden een luistersessie voor de nieuwe cd van Gossip. Twunch-style. En ik kon niet. En dus tweette ik

Omdat ik dat ik dacht dat andere mensen die misschien wel konden gaan dat misschien interessant zouden vinden.

Kreeg ik toch wel een week daarna de vraag via enchanté

Het is Sony opgevallen dat je tweette dat je vanavond niet kon aanwezig zijn op de Gossiptwunch. Ze vroegen zich dan ook af of je het misschien ziet zitten om binnen twee weken naar hun concert in Parijs te gaan. Er zal vervoer heen en terug zijn. Laat maar iets weten of je interesse hebt.

Hoe zou ge zelf zijn qua antwoord? Het mijne was ja.

En mag ik dus subiet op de Thalyss stappen. Voor Gossip live. La Cigale. Hotelovernachting erbij. En morgen nog een dagje Parijs aan breien. Tim Burton tentoonstelling denk ik, of Matisse, of gewoon wat parkzitten, flaneren en terrasjes doen.

Playground. Play. U meenemen naar dat concert kan ik niet. Maar u al eens laten luisteren al wel natuurlijk. Press Play. Spotify play (ge moet dan Spotify zelf geïnstalleerd hebben staan, en de muziek begint dan via Spotify te spelen – Alternatieven: Deezer, of Music Unlimited van Sony zelf, of ineens in iTunes), bijvoorbeeld.

Mijn eerste indruk is natuurlijk dat er niet te ontsnappen is aan de pop-feel. En dat het (misschien daardoor) geen klassieker als "Music for Men" is. Maar dat er toch al minstens vijf geweldige songs op staan: Melody Emergency, Perfect World, Move in the Right Direction, Horns en mijn favoriet Love in A Foreign Place. En dat ik zéér benieuwd ben hoe dat straks in La Cigale gaat klinken.

En avant. Jouer. Jouet. Aire de jeux.


aug 13 2009

Meisjes en Muziek

’t Viel mij hier op dat de trend van het jaar op muzikaal gebied wel de dominantie van de vrouwen is aan het worden. Talent gaat dit jaar d’office vergezeld van een paar borsten, lijkt het. Dubbele hoera! Want wat voor schoons valt er niet allemaal te horen:

’t begon al goed met met Fever Ray (hieronder video van "When I grow Up", volledige album "Fever Ray" valt ook gewoon te beluisteren op Spotify). Griezeliger dan dit komen ze niet. Deze plaat – van Karen Dreijer van The Knife – met koptelefoon in het donker beluisteren is een one-way ticket naar een paar stevige nachtmerries:


Kort gevolgd door Bat For Lashes (hieronder met "Daniel", maar ook het volledige album "Two Suns" kunt ge gerust horen op Spotify). Etherisch en exentriek, maar ineens ook aangrijpend. Natasha Khan doet het bovendien bijna allemaal alleen.

Waarna La Roux binnen huppelde (Hieronder de video van "In for the kill", volledige album "La Roux" is anders ook te beluisteren op Spotify). De bezitster van de schoonste platenhoes in jaren. En met een hele hoop fijne pop als In For The Kill, Quicksand, of Bulletproof. Knappe synthesizerpop die de jaren tachtig niet alleen in haarstijl weet te doen herleven.

Op trippelvoetjes gevolgd door Au Revoir Simone (hieronder met niks, maar hun volledige album "Still Night, Still Light" staat gewoon op Spotify). Vederlicht en lichtjes monotoon, maar daardoor natuurlijk ook licht verteerbaar. Charming!

Kort erna gevolgd door Florence And The Machine (hieronder met "Dog Days Are over", ook de volledige plaat "Lungs" staat op Spotify). Een sterke plaat van een markant vrouwmens – een beetje Siouxie Sioux, een beetje Kate Bush, een beetje veel Florence Welch gelukkig ook – is wel het minste dat je hiervan kan zeggen.

En Regina Spektor haar mooie liedje van een paar jaar terug nog eens dunnetjes overdeed (hieronder met "Eet", maar ook het hele album "Far" heeft een verleden op Spotify). Bijzonder vervelend in haar zwakke momenten. Bijzonder mooi in haar sterke.

Waarna The Gossip dat hele zootje eens platwalste (hieronder met "Heavy Cross", maar ook het hele album "Music for Men" staat geduldig op u te wachten in Spotify). Deden een schitterende heruitvinding van zichzelf, en pakken met een paar joekels van … songs. En “Heavy Cross” is een klassieker – zet het gerust in lijn met het beste van Patty Smith – zoals ik dacht dat ze niet meer gemaakt werden:

En dan heb ik het nog niet gehad over de wegwerppop van Lady Gaga (van wie er trouwens wordt beweerd dat zij in het bezit is van een piemel) of Lilly Allen of de uitentreure herhaalde "I don’t wanna dance" van Lady Linn, of ander hitparadevoer dat minder smaak naar mijn bek is.
En dan moet Selah Sue nog beginnen.

Een ding lijkt zeker: in het jaar van het afscheid van Yasmine is het "Meisjes aan de Macht".