Posts met de tag « Tom Lanoye»:

dec 29 2009

De trofee Louis Tobback

Ah, Knack. Al een jaar of 10 nu heb ik u achter mij gelaten. En nog steeds mis ik maar één ding, te weten de rubriek “Kwaad bloed” van Koen Meulenaere, zelfs al heet dat tegenwoordig “Bladspiegel”.

Vaak verguisd, maar altijd onterecht. Deze week nog in het striemende media-essay “De Media-omerta” van Koen Buelens:

En dan waren er – ingegeven door voor buitenstaanders moeilijk te ontwarren combinaties van beroepseer, kinnesinne en concurrentiedrift – de botsingen tussen de media zelf. De strijd tussen Dag Allemaal en TV-Express kan wellicht nog worden afgedaan als een afrekening in het milieu. Maar wat te denken van de manier waarop eind vorig jaar Knack en De Standaard elkaar via hun beider topmannen in de haren vlogen? Toen zijn blad Story onder vuur kwam te liggen, verdedigde Thomas Siffer zich door erop te wijzen dat De Tijd net zozeer over de schreef gaat wanneer zij bonussen van bankiers onthullen of De Standaard wanneer interne SP.A-mails worden gepubliceerd (DS 17 oktober 2009). In zijn als satire gepresenteerde rubriek in Knack probeert Koen Meulenaere systematisch de legitimiteit van de VRT-nieuwsredactie, De Morgen en De Standaard te ondergraven. De pot verwijt de ketel, maar tot structureel overleg kwam het niet.

Wat een onzin. Als er ooit een rubriek is die naast het etiket “als satire gepresenteerde rubriek” ook het epitheton “satirische rubriek” zou verdienen, is het toch wel deze van Koen Meulenaere, zeker? En inhoudelijk houdt Koen Meulenaere in dit lijstje opnemen ook al geen steek, want geen enkele redactie is er in zijn schrijfsels al steviger over de hekel in gehaald dan die van Knack zelve.

Gelukkig laat Knack zijn kroonjuweel ook bloggen op zijn website (zo goed als rss-loos, maar daar is vlug een mouw aan gepast). Terzijde: geen enkele Vlaamse site is zo chaotisch én rijk gevuld als die van Knack. Zodanig chaotisch zelfs, dat ze net zo goed inhoudsloos had kunnen zijn. Geen surfer zou het verschil merken.

Afijn, dit alles als inleiding om te zeggen dat het vermakelijkste dat ik in mijn feedreader aantrof na een superverlengd weekend kerstschransen, de post van Koen Meulenaere was over de Trofee Louis Tobback. En dan had hij die nog niet eens zelf geschreven, want die Trofee wordt uitgereikt aan de strafste oneliners van het jaar.
Ge vindt ze hier en hier. Mijn favorieten:

Op 10 Inge Vervotte:

Het is niet alleen met Yves Leterme dat ik af en toe activiteiten doe. Dat gebeurt ook met andere collega’s.

Op 9 Tom Boonen:

Ik ben niet slimmer geworden. Gewoon minder dom.

Op 8 Bart de Wever:

Frank Vandenbroucke kent niemand die het met hem oneens is. Hij kent alleen mensen die hem niet begrepen hebben.

Op 7 Rik Torfs:

Een wetenschappelijk artikel dient meer om geschreven dan om gelezen te worden.

Op 6 Piet Van Eeckhaut:

Ik ben begonnen met één cliënt, dat was te beheren. Toen kwam een tweede, dat ging ook nog. Vanaf de derde begon ik de dossiers dooreen te slaan.

Op 5 Jan Peumans:

In de eerste onderhandeling over de begroting stak Bart De Wever mij een papiertje toe: “Jan, ik versta hier geen kloten van.” Ik heb hem een briefje terug geschoven: “Niets van aantrekken, de anderen ook niet.”

Op 4 Louis Tobback:

De CD&V is als een verslaafde. Je kunt die droogleggen, acht jaar lang, maar al die tijd denkt hij maar aan één ding: de dag dat hij kan herbeginnen.

Op 3 Hubert Damen:

De belangrijkste reden voor een interview is om te vermijden dat er de dag nadien een witte bladzijde in de krant staat.

Op 2 Frank Vercauteren:

Eén keer heb ik een laatkomer laten staan. We moesten met de bus naar de training, één speler was er niet, we zijn weggereden zonder hem. Die gast heeft een taxi moeten nemen. Hij was wel eerder op de Heizel dan wij.

En op 1 Tom Lanoye:

Hugo Claus heeft mij en Brusselmans eens zijn kinderen genoemd. Dat schoot bij mijn moeder in het verkeerde keelgat: “Die Sylvia Kristel heeft hij misschien kunnen krijgen, maar mij nooit.


okt 24 2008

Een post over de post

Wat lees ik:

In 2009 lanceert de Post een speciale zegel ter ere van Louis Braille, uitvinder van het blindenschrift. Zijn naam en de frankeerwaarde zullen er in braille op geschreven staan.

Fijn, fijn. Ik en mijn blinde medemensen kijken er al naar uit. Ik hoop wel dat de definitieve zegels wel iets meer fijnzinnig gaan zijn dan deze voorontwerpen:

Postzegels voor blinden

En even later:

De Post meldde woensdag totaal honderd verschillende postzegels uit te geven in 2009. Veel zegels zijn gewijd aan schrijvers. Zo kunnen brievenschrijvers zegels likken van Hugo Claus, Amélie Nothomb, Anne Provoost, “Redu, Village du livre”, Henri Vernes en “de Poëziezomers van Watou” en Tom Lanoye. .

Fijn, fijn. Laat het creatief witzen maken met “achterkant” “Tom Lanoye” en “likken”, of “Amélie Nothomb” “tong” en “in de gleuf steken” een aanvang nemen.

Amélie Nothomb en filatelie De postzegel van Tom Lanoye

Maar… is dat nu een reden om de postzegels op te laten slaan?

Een postzegel voor een standaardbrief met een Belgische bestemming zal vanaf 1.1.2009 0,59€ kosten, tegen 0,54€ nu. Met 0,59 euro blijft de verzending van een brief in België onder het huidige gemiddelde binnenlandse tarief in West-Europa (0,60€) voor de zendingen tussen 0 en 50 gram.

Van 54 cent naar 59 cent? Hallo? 5 cent opslag, begod. Da’s 9,26%. Voor een “genormaliseerde zending”, heet dat dan, maar ik behoud me het recht voor dat toch een abnormale stijging te vinden.

Of wacht.
Ik heb niks gezegd. Dat ze het voor mijn part met 926% laten opslaan.
Want ik geloof niet dat ik in het jaar 2008, toch al bijna een volle maand of tien bezig nu, ook maar één ding genaamd brief gestuurd heb. Een paar brieven gekregen, dat wel. Veel te weinig eigenlijk, want de spaaractie met smurfenpostzegels die momenteel loopt dreigt ten huize hier een fiasco te worden.
Maar gestuurd?
Als ik naar mezelf kijk: Snail mail, going the way of the dodo.