Posts met de tag « vakantie»:

Jun 22 2015

Op C-mine Expeditie

Google eens “C-mine expeditie”. 9 van de 10 resultaten kauwt het zinnetje uit de brochure na: “C-mine expeditie, een uniek belevingsparcours in ondergrondse mijngangen.” Geen woord van gelogen dan ook. Misschien wel wat overdreven.

C-Mine. Want daar is het. Of toch, zo heet het daar tegenwoordig: serieuze verbetering ten opzichte van “De mijn van Winterslag”.
Expeditie. Want dat is het. Niet zozeer in de zin van “een (wetenschappelijke) ontdekkings- of onderzoeksreis die vaak naar vreemde en afgelegen gebieden leidt en daardoor vaak gebonden is aan behoorlijke inspanningen en beperkingen“, eerder in de zin van “Wandeling van een kleine kilometer met veel stops en 4 trappen”.
Uniek. Want dat is het. Zoals elke plek op aarde uniek is. En zandkorrel. Voor de rest is het een aardige tentoonstelling met interactieve elementen in een mooi industrieel gebouw.
Belevingsparcours. Absoluut. Alle zintuigen komen aan bod. Zicht: check (er zijn filmpjes in mooi geconstrueerde kijkkasten, en een ferme periscoop die je toelaat ook terug in de tijd te kijken). Tast: check (excuses, mevrouw). Gehoor: check (er is een knappe machinekamer waarin de geluiden uit de mijn loeihard tot u komen na het draaien aan knoppen, hendels en andere bedieningspaneeltoestanden). Smaak: check (de expeditie is met veel zin voor goeie smaak opgebouwd). Reuk: uncheck (maar er schijnt tot vorig jaar een geurinstallatie te hebben gestaan. Nu staat er op die plaats de Mine Duster, een wasinstallatie die vast “uniek” is: je kan er een foto nemen waarop je bekleed met kolenstof opstaat – redelijk uniek voor een “expeditie” waar geen kool, laat staan kolenstofdeeltje te zien was, en dan nog nàdat je je in de wasinstallatie gewassen hebt).
In ondergrondse mijngangen. Absoluut. Want ook -1 is ondergronds, toch? En een gang in een mijn is een mijngang, wat het woordenboek ook moge beweren over “tunnel uitgehouwen in de grond etc.”

C-mine

Dat soort verwachtingen maakt de C-mine expeditie dus niet helemaal waar. Maar “een slim geconstrueerde wandeling door een wat gangen in de ex-mijn van Winterslag“, dat is het wel.

Zeker een aanrader met kinderen is zoals wij de “Cyriel de Krekel” expeditie doen. De kinderen krijgen dan een zeer leuk gemaakt boekje en een gordel met gereedschappen en moeten op een aantal plaatsen in de wandeling aan de slag om tips bij elkaar te sprokkelen. Die tips leiden dan naar de plaats waar ze Cyriel kunnen vinden. (Extra tip, voor de wat luiere kinderen: alle tips staan ook gewoon op de bladzijde voor die waar ze moeten gaan zoeken). Na afloop kunnen ze nog een Cyriel de krekel medaille persen (wel een slimme manier om die gordels terug te krijgen, dat). De kinderen waren dus zeker content, al was er ook wat teleurstelling omdat ze niet de indruk hadden echt ondergronds of “in” de mijn te zijn geweest.

C-Mine expeditie.

Er wordt – zo zagen wij vanop de liftblok – ondertussen op het middenplein een doolhof in elkaar gelast. Dat lijkt ook wel iets leuks te worden. Zolang ze het maar niet in de markt gaan zetten als het “C-Mine Labyrint, een uniek wandelparcours in waanzinnige spelonken“.


Aug 31 2013

Puur

Er was het cijfer 45. En de zin om dat te vieren. Puur.

Eerst met Pure-C. Restaurant in Cadzand (Zeeuws-Vlaanderen), een idee van Sergio Herman, die er aan het hoofd zijn rechterhand Syrco Bakker plaatste. En met succes, want de man (27 maar) verdiende dit jaar zelfs al een eerste Michelinster.
We waren daar al eens geweest, een jaar of twee geleden, in de winter, en dat was een van onze beste “culinaire ervaringen” ooit. Vlotter dan de sterrenrestaurants, maar zeker even verfijnd. Prachtige setting, tof personeel, en bovenal: zeer inventieve gerechten, met zeer knap verwerkte invloeden uit allerlei wereldkeukens (Indonesisch, Marokkaan, Japans …).

Dat viel dit keer minder goed mee. De verfijning was er nog altijd, en de setting was onverkort fantastisch, de aperitief op het terras zalig. Maar de menu viel dit keer wat mis uit. Mooi allemaal (kijk niet te veel naar mijn iphone-kiekjes, die dingen verdienen Tony Le Duc), maar iets te veel van het goede allemaal. Te veel pochen met kunde, dan puur op smaak. En minder wereldkeuken dan we ons herinnerden.
Van de hapjes en de eerste gangen niks dan goeds, integendeel, maar dan toch wat achteruit (iets uitgesproken vies in het gerecht met makreel / koud vlees in het enige vleesgerecht / schimmelkaas nadat ze eerst waren komen informeren welke kazen we niet lustten  – we zeiden liefst geen schimmelkaas / een saus van roos op het dessert dat zonder de saus van roos heerlijk was geweest). Hoge verwachtingen dus, maar toch wat tegengevallen.

Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen

Maar niet de rest van de tweedaagse. Want na het restaurant, een nachtje puur genieten. In het Stradhotel in Cadzand-Bad. Hetzelfde gebouw waarin de Pure C zich dus gevestigd heeft. Nu nog min of meer kleinschalig, maar binnenkort een zeer groot project: de Cie het Zoute gaat dat daar verbouwen en een mastodont van een verdieping of 8 van maken. Hopelijk geen voorbode voor de rest van Cadzand. De avondwandeling in de zee, de kamer, en het ontbijt waren heerlijk.

Meeuwen

Dan met een dagje pure ontspanning. Twee fietsen gehuurd. En – kinderloos, dat helpt – nog eens een echt flinke tocht kunnen maken. Door de duinen, langs het strand, Cadzand, Nieuwvliet, Groed-Bad, Breskens, Nummer Eén, Schoondijke, Groede, Nieuwvliet en weer terug in Cadzand. Een kilometer of 50.
Dank God voor gelzadels! Herinner God ook aan meer gel in gelzadels!

Zeeuws-Vlaanderen

Onderweg ook zin gekregen in een vakantie volgend jaar. Men heeft daar op het strand immers een tiental prachtige huisjes neergepoot. Panoramisch zicht op de zee en niks anders. Lijkt me zalig. Te onthouden.

Zeeuws-Vlaanderen

Dan even een ander puur. Van al dat fietsen natuurlijk zin in een plons in de zee gekregen. Van de nood (zwemkledij om een paar dagen naar de zee te gaan, wie denkt daar nu aan?) een deugd gemaakt (van de Pure C naar in onze pure in de zee dus). Even erin, en dan zalig de zeebries het opdroogwerk laten doen. Zalig, zei ik al zalig?, al was het dan met wat zand op verassende plaatsen achteraf.

Zeeuws-Vlaanderen

En dan nog een afsluiter. Geen Pure-C meer, maar een van de vele mooie strandtenten die daar in Zeeuws-Vlaanderen om de kilometer of zo de kust markeren, en die om bij het thema te blijven zeer handig “Puur” heette. No frills, maar als ik eerlijk ben bijna net zo genoten van onze “Mixed Grill” en “Kip met pindasaus” als van de Pure-C de dag ervoor. 40 euro in de plaats van 250. Omdat er vanalles mag zijn – hoge verwachtingen en lichte tegenvallers, en lage verwachtingen en meevallers.

45 dat is er dus nu. De zon gaat al een beetje onder. Maar in schoonheid.

Zonsondergang in Zeeuws-Vlaanderen.

 


Aug 19 2013

Voorbij

Ik bracht zonet in de auto, de eerste werkdag na een fijne vakantie, een versie van de kutklassieker “’t Is alweer voorbij die mooie zomer”.

Terzijde: Ik beschouw het als een serieuze constructiefout van de natuur dat de dagen korten in de zomer: zo dragen wat de mooiste dagen van het jaar zouden kunnen zijn al de onvermijdbare melancholie van de vergankelijkheid in zich mee. Dat, en muggen, en zonnebrand.

Een opname van mijn grunt-versie bestaat niet, maar de tekst ging zo:

(Roept) ’t Is alweer voorbij, die mooie zomer.
(Kreunt) Het begon… wanneer was het nu ook alweer?
(Jammert) Ooooooh, ik wist dat er een einde aan moest komen,
(Schuimbekt) maar moest dat … met een machinegeweer?

Daar had ik in de eerste zin bijna “deugddoende vakantie” in plaats van “fijne vakantie” geschreven. Maar bij nader inzien was de moordlust waarop het voorbijzijn van zo’n vakantie inspireert toch niet helemaal bij de deugden te klasseren.

’t Is alweer voorbij, die mooie zomer. Het begon wel ergens op een mooie dag
Ooooooh, ik wist dat er een einde aan moest komen,
maar het eind is toch nooit een lach.


Jun 20 2013

Limburg wint

Een mens komt wat tegen op de baan. De nieuwe Bob-campagne bijvoorbeeld, een keer of 20 als je van bij ons in Balegem naar m’n ouders in Limburg rijdt.

Ligt dat nu aan mij en mijn overdreven snelheid in het voorbijzoeven van die borden, of zijn die vier gele mensen, vooraf georganiseerd en volledig "KLAAR OM TE BOBBEN!", zo weggelopen uit – of toch alleszins rijp voor – Guantanamo? Nu ik het eens rustig en online bekijk: NEE, dat ligt dus niet aan mij of mijn overdreven snelheid.

Klaar om te BOBBEN?

Wat ge tegenwoordig ook tegenkomt, als ge binnenkomt in Limburg is niet meer het ouderwetse "De Limburgers heten u welkom". Maar windmolens. Met daarop sinds kort het opschrift "Limburg Win(d)t".

Daar kan ik mij dus over opwinden. Over dat ik wel weet dat ze allicht bedoelen "Hé, Limburg wint door de wind", maar dat je hun spitsvondige naam op die manier geschreven alleen kan lezen als Limburg wint / optioneel Limburg windt. Limburg wind/t, daar had ik nog mee kunnen leven, nu zit ik mij dan af te vragen waarom Limburg wel windt, of waarheen Limburg windt, en hoe lang Limburg nog windt. Ja, het zijn lange ritten.

Dat allemaal trouwens maar als opstapje om te zeggen dat op deze blog de wind de komende week volledig uit Limburg zal komen waaien.

Ik kreeg een tijd geleden immers een persbericht"Wijnfestijn in het Hart van Europa", over een mooie wijnroute in de regio Belgisch Limburg, Nederlands Limburg en Luik: wijndomeinen bezoeken, lekker eten, mooi overnachten.
Dat leek mij wel wat voor een lang weekend, en al helemaal toen het later ook mogelijk bleek dat deels op uitnodiging van de Toerisme Limburg, VVV Zuid-Limburg en de Luikse FTPL (Fédération du Tourisme de la Province de Liège) te doen.

Een programma werd uitgestippeld, zodat ik de komende dagen Vlaanderen Vakantieland-gewijs op bezoek kan bij wijndomeinen Schorpion (Kortessem), Aldeneyck (Maaseik), Le Coq Frisé (Epen, Nl) en Fleur de Franchimont (Theux), kan gaan eten in ’t Vlierhof (Bilzen), de Beurs (Maaseik) en de Gerardushoeve (Epen) en kan gaan overnachten in Kasteel Wurfeld (Maaseik) en hotel Ons Krijtland (Epen, NL). Als dat niet schoon is.

Nu nog een geheel georganiseerde en in waanzinnig geel uitgedoste set van Bobs kidnappen – al dat wijn proeven gaat toch enige alcoholdrempels overschrijden, vrees ik – en we zijn klaar. Limburg wint, altijd.


Nov 26 2012

Mehdia

Een beetje de tel kwijt, maar ik ben (mede) via m’n blog voor de verandering nog eens op reis geweest deze maand. Persreis naar Oostenrijk, Club-Med-vakantie in Marrakech, autotestrit in Portugal, concert in Parijs … het is al een bijzonder jaar op dat vlak geweest. But keep ‘em vooral coming 😉 

Nu heb ik een week in Mehdia gezeten. Een kuststadje in Marokko, net buiten Kenitra, dat op zijn beurt weer een soort voorstad is – een hele grote dan – van de hoofdstad Rabat.
Als fotograaf dan nog wel. Want dit was een reis met een doel: foto’s maken van de interieurs, gebouwen en de bezienswaardigheden in de buurt van een paar appartementen. Ze (de familie Van Zandijcke) is voor hun verhuur-appartementen daar immers een website aan het maken, en wilde goed fotomateriaal van wat ze hun gasten te bieden hebben. In ruil voor de reis, kost en inwoon. Goeie deal voor beide kanten.

Een greep dan maar uit de foto’s die ik maakte. De appartementen in kwestie, Résidence Sadeq, 12 appartementen en eentje voor de conciërge, een zeer gezellige en bovendien wreed lekker kokende Fatima:

Residences Sadeq / Mehdia

Nu was Mehdia/Mediyah/Mehdya nogal slaperig en gezapig, enkel in de maanden juli en augustus barst het kuststadje uit zijn voegen: veel Marokkanen vluchten er dan naartoe voor de hitte van het binnenland, en ook voor “terugkeer-marokkanen” is Mehdia in de zomer een populair plaatsje (mijn advies, blijf er dan weg, ga in sept/okt of april/juni):

Strand / Mehdya / Marokko _DSC0635

Deze coastal town (that they didn’t forget to put down, maar wel voorlopig vergaten helemaal af te maken) ligt aan de monding van een rivier:

Monding rivier / Mehdia, Marokko Monding rivier / Mehdia, Marokko

Met daarin ook een vissershaven. Zeer indrukwekkend als de boten terugkomen met een wolk van meeuwen in het zog:

De visservloot keert terug

Het heeft ook een zéér lang en breed fijn zandstrand. Even buiten het dorp geen bewoning of volk meer in zicht. Twee nadelen aan het strand: de zee is hier een oceaan – zeer wild en met een verraderlijke onderstroom, het is daardoor dan weer wel zeer surfbaar – en het kan zeker in de buurt van het dorp een opkuisbeurt (of drie) gebruiken.

Panorama / Strand Mehdia, Marokko

Aan de achterkant van het dorp ligt een groot meer, een natuurreservaat Sidi Boughaba, met voer voor vogelliefhebbers:

Nationaal Park / Meer Sidi Boughaba / Mehdya / Kenitra / Marokko Nationaal Park Sidi Boughaba / Mehdya / Kenitra / Marokko

Naast de pier is de grootste overige bezienswaardigheid en flaneeruitstapje van Mehdia de Kasbah (een versterkte burcht):

Kasbah / Medhia, Kenitra / Marokko

Vlakbij ligt Kenitra, voor alle inkopen: er zijn twee grote warenhuizen à la Carrefour, maar uiteraard ook een centrum vol winkeltjes. Niet echt een souq à la Marrekech, Kenitra is geen oude stad.

Groentemarkt / Kenitra / Marokko Groentemarkt / Kenitra / Marokko

Ook in Kenitra: als je even naar boven kijkt, bijna op elke lantaarnpaal een ooievaarsnest, ’s avonds ooievaar incluis. En als je naar beneden kijkt zie je vast een kat.

Ooievaars in Kenitra Poesje in de Soekh / Kenitra / Marokko

Eén grote uitstap maar gemaakt in de wijdere omgeving gemaakt wel, naar Rabat. Veel monumenten, met tombes van Marokkaanse koningen:

Rabat / Paardenwachters Rabat / Mausoleum

En een heerlijke wandeling door de soeks. Want dit was zoveel leuker dan Marrakech, waar je om de vijf meter wordt aangeklampt. Hier bijna geen toerist te zien, geen “ali baba”, en bovendien had ik er drie (half)-Marokkaanse gidsen voor het pingelwerk. Charmant volk, hier met zicht op Salé, want Rabat blijkt iets te zijn als Budapest, boven de rivier Salè, onder de rivier Rabat.

Rabat / Straatje Mijn gidsen in Rabat

De enige minpunten van de reis waren dat er niet veel momenten van open hemel waren (Wel nog warm tot zeer warm – 20 tot 28 graden en ’s nachts nauwelijks kouder dan dat.dus ik heb toch in de oceaan gezwommen, dat spreekt) en dat er echt wel veel appartementen, met veel kamers, met veel hoeken, met véél foto’s, met vééél nabewerking waren.

Goed gegeten, goed geslapen, de zon gezien, en mij eens een weekje voluit met m’n fotomateriaal kunnen uitleven, privé chauffeur, foto-assistentes… 
Wat wil een mens nog meer? Meer! Meer!, dat wil een mens dan 😉


Apr 21 2012

Let your body drive? It did.

De inleiding over de magnifieke hotelkamer in Portugal waar ik begin deze week belandde is al geleverd, de terugkeer onterdussen al lang een feit. Tijd voor een verslag van de rest van de reis en een “Obrigado, Peugeot”, hetgeen zoveel betekent als “BedanktFrans automerk dat de redelijk geweldige ingeving had mij naar Portugal uit te nodigen ter voorstelling en uitproberen van hun nieuwste automobilistische uitvinding“.

Niet dat ik alleen was. 6 weken lang al worden er uit de meest verscheiden windstreken busladingen journalisten overgevlogen naar Cascais. In mijn geval een gezelschap van de Australische, Zuid-Amerikaanse en Israëlische autopers, aangevuld met een stel “blogeurs” uit Spanje, Portugal, Duitsland, Frankrijk en Nederland (te weten mezelf, al bleek ik redelijk Belgisch, en Evy, die ook Belgisch bleek).

Een post met de harde autotechnische bevindingen komt er, deze keer doe ik van fotoalbum en reisverslag.

Op dag 2 was er tijd voor gezegde blogpost, een fijn ontbijt, een morgenwandeling in en rond het hotel in de duinen en een blik op de hemel, die niet bijzonder veel Mediterraans weer beloofde. Wat nog vrij logisch was, eigenlijk, want Cascais ligt aan de Atlantische Oceaan. Buiten stonden de 208’en al in een grote groep (meute? vlucht? kudde? parking?) op ons stonden te wachten.

Oitavos + 208'en

Maar eerst naar de perszaal, voor de eerste kennismaking van kortbij met de 208,

Test peugeot 208

en een infomoment over de opzet van het gebeuren. Er zou een testrit gemaakt worden van ongeveer 100 km heen, en via een andere weg weer terug, over een heel wisselend parcours (een beetje snelweg, landweg, heuvel, kust …)

Test peugeot 208

De Nederlanders (Belg blijkend) vonden elkaar, en vormden team. Evy bleek een halve BV nog ook – ze heeft er al een tv-carrière als cultuurjournalist bij TV-Brussel en verbouwster bij bvb “Bouwen aan Geluk” en “Chef in Nood” opzitten (lees anders Evy Puelinckx haar bio). Natuurlijk mocht zij dan ook de kleur van de auto kiezen.

Test peugeot 208

Een testrit van 100km in sterk wisselend weer volgde, nu eens met ondergetekende, dan weer met Evy aan het stuur(tje).

Evy aan het stuur

Hoe hoger we klommen, hoe mistiger het werd, anders zouden de vergezichten vast geweldig geweest zijn

Test peugeot 208

Bestemming was Quinta do Convento, de boerderij van het klooster, waar deze groepsfoto van de bloggers werd genomen door Elodie van Buzzparadise (haar smulblog). U ziet onder andere Alex (der Probefahrer), Stefano en Daniele (10.it) met tussen hen in Evy (voor Ziezozon),  Arild (auto.germanblogs.de) en Ludovic (blogosports).

6946805384_57fd112bba.jpg

Team Holland Belgium deed pitspoesgewijs natuurlijk ook zijn ding:

Test peugeot 208

Hier kwam Evy haar tv-ervaring ook even boven drijven om een tussenfilmpje op te nemen. De ratelende Chileense reporter moet u er maar bijnemen:

Er werd daar lekker gegeten in groep (dju, vergeten te informeren naar de prijs van dat stulpje, het leek mij anders uitstekend geschikt voor het lentefeest van Daantje, dat er over een maand aankomt)

Lunch @ Quinto de Convento - Portugal

Dan autowissel, en via een zeer mooie weg de terugtocht. Er was tijd te over, dus konden we een lange stop in Sintra (geen enkele gelukte foto, maar wel genoeg gezien om dat daar zeer de moeite te vinden – niet voor niets Unesco werelderfgoed – en er eens ooit naar terug te willen). Volgende stop was Cabo de Roca, de meeste westelijke punt van Portugal en continentaal Europa.

Cabo de Roca - Cascais - Portugal

Evy Puelinckx

Op eenvoudig verzoek vormde deze helft van team Belgium met enkele Duitse testpiloten een (gelukkig mislukte) boysband

IMG_2338

Ternauwernood terug in het hotel, al tijd voor cocktails bij het zwembad (black mojito)

Het leven van een autojournalist kan hard zijn. #peugeot208

en dan een persconferentie waarin de verzamelde pers in een taal of 5 en een keer of 3 per taal kon vragen of er ook een GTI-versie van de 208 gaat komen.

Persconferentie Peugeot 208

Daarna nog eens (matig lekker) eten aan de rand van de oceaan. Hetgeen beter klonk dan het was want het eten was niet echt super en van de oceaan was door de pikzwarte nacht ook niks te zien. Nadien terug naar het hotel en tot een uur of 3 een nachtelijk polyglotte groepsbabbel over auto’s en design en moeders op Facebook.

Bloggers @ night

Op dag 3 een ontbijt met slaapogen en een vrije solorit met nog meer 208’s (andere motoren). Met eentje deed ik een toertje in Cascais, met de tweede ging ik terug naar Sintra (en reed er nogal verloren door een falende GPS, maar gelukkig geraakte ik na een tijd op het parcours van de dag ervoor en kon m’n weg terug naar het hotel min of meer herinneren).

Laatste ritje met de #peugeot208 voor de aftocht richting BE

Daarna wilde ik nog eens in de Spa van de Oitavos duiken, maar de checkout moest voor 12 uur  gebeuren en de Spa mocht niet na de checkout. Nu ja. Wat rondhangen in de lobby dan maar, en wachten op de shuttle terug naar Lissabon. Wel grappig hoe onderweg en tot aan de boarding gate van de luchthaven de 208 ons bleef achtervolgen. Let your body drive. It already did, Sir.

let your body drive @ lisbon airport

En a good maar redelijk vermoeiende time en een behouden thuiskomst was had by all.

Een vroeg prototype over de de bevindingen met de auto staat klaar en hebt u, de vele mensen van Peugeot, Mario & Elodie van Buzzparadise, de “gentils organisateurs” van dit gebeuren, nog te goed. Een welgemeende “obrigado” hebben ze dus al.


Apr 17 2012

The Oitavos

Schreef ik gisteren nog op Twitter

Hoe zot is dat eigenlijk niet? Voor de 3e maal in 4 maanden, louter dankzij mijn blog, het vliegtuig op. Vanavond hier: The Oitavos

En toen had ik mijn kamer nog niet gezien.

Of de andere kan van mijn kamer

Of het badgedeelte van mijn loft/hotelkamer, waar ik gemakkelijk mijn gans gezin van vijf in was kwijtgeraakt.

En vanmorgen mijn balkon, met zicht op de oceaan een paar honderd meter verderop, dat spreekt. Nu nog wat bewolkt, maar het zou subiet gaan opentrekken en een mooie lentedag worden.

Sjiek doesn’t even describe it. Dit hotel is design van voor naar achter.

En het waarom van deze trip? Na de persreis naar Oostenrijkse sneeuwactiviteiten in December, de probeerreis naar de Club Med van Marrakech in Februari, ben ik nu weer uitgenodigd op een testreis voor autojournalisten. Door Peugeot deze keer.

Seffens voorstelling van de nieuwe Peugeot 208, en er dan een dagtrip mee maken hier in de regio van Lissabon. Daarover later meer.

Nu genieten, of het zwembad eens gaan uitchecken. Of de spa? Of eens wandelen naar het strand? ontbijten, misschien? Choices, choices. Watten. Datte.

 


Feb 21 2012

Reis in een reis

Van de twee laatste dagen in Marokko, daar kan ik ook nog eens wat dia’s van tonen, sprak Nonkel Dirk die avond. En hij zette zijn diaprojector aan. Het jong volk zuchtte. Als nonkel Dirk begon, dan had hij nog niet gedaan, met zijn slome flutdia’s altijd.

Telouet

(dia 1: detail van een wanddecoratie in de Kasbah van de Glaoui in Telouet. Als ge er lang genoeg naar kijkt wordt  het precies een vrouwenborst. Nog even doorkijken, het wordt dan vanzelf wel weer een tafelkleedje).

Lees het vervolg van Reis in een reis…


Feb 18 2012

Pingelen

Leuk spel hier ontdekt in Marokko. Het heet pingelen. En je hebt verloren als je meedoet.

Stap 1: Je wandelt rond. Geeft uw ogen de kost. Mensengewriemel, winkeltjes, brommers, jellabah’s, geiten, gesluierde vrouwen, kindjes met ondeugende blik, pubers waar je in België een omwegje voor zou maken, baarden, oude peetjes op een ezelskarretje, stoffen, beslagen deuren, het pleintje hier of daar, de afdeling electrische toestellen van ons containerpark hier per soort van toestel goed voor een winkeltje, meer stoffen, meer mensen, meer brommertjes. En zo wandel je nietsvermoedend het web van de spin in, dieper en dieper. Je hebt al verloren, maar je weet het nog niet. 

Stap 2: Je laat je ogen rusten op iets wat vaagweg interessant lijkt. Het begin van je val. Je ligt er al, maar je weet het nog niet.

Stap 3: De jager verschijnt. De spin heeft zijn prooi in al ingeschat. Wil u iets beter kijken? I make you good price, sir. Resistance is futile at this point. 

Stap 4: Je geeft aan niet geïnteresseerd te zijn. De spin wordt een kat. Ooh, een muisje, dat wil spelen. Hoe schattig.

Stap 5: Wat wil u ervoor geven? Je hebt geen idee. “Ca dépend du prix”, zeg je. U sloeg zonet een gat in uw budget.

Stap 6: De verkoper noemt een prijs. Het equivalent van eerst iemand in het drijfzand duwen, en hem dan een takje voorhouden.

Stap 7: Je vindt dat uiteraard te duur. Maar door de gezegde prijs krijgt het object een waarde. Zoals walvissenkots plots amber wordt. Je lacht. De lach der hopeloze. Je stapt in het ritueel. Je zegt een prijs, een derde of zo. Je maakt hiermee je verlies officieel.

Stap 8: De jager laat de prooi in zijn waarde. Komt naar beneden met zijn prijs. Ruïneert zijn arme kindertjes. Laat zijn zaak vrijwel failliet gaan. Is een waardeloze handelaar, de schaam van zijn beroep. Het is het spelen van de kat. Die zijn prooi al diep en dodelijk vast heeft.

Stap 9: Is de stap die in de vrijwel alle handboeken over pingelen staat beschreven. Onderhandelingstactieken als “doen alsof het u niet meer interesseert”, “gespeeld weggaan”, “uw laatste bod doen”, “zeggen dat ge niet meer geld bijhebt” … allemaal praat voor de vaak. U hebt het spel al verloren, kan hoogstens iets minder hard verliezen. Vincent Kompany aan de microfoon, over de laatste match van de Rode Duivels of zo. 

Stap 10. U hebt teveel betaald. Voor brol. De jager feliciteert zijn slachtoffer. Amai u kan onderhandelen. wat is uw nationaliteit? Belg? U had net zogoed Berbers kunnen zijn. Het is de kat die zijn muis feliciteert, met zijn geweldige tegenspartelen. Het is de spin die informeert vanwaar die sappige vlieg kwam, en al likkebaardt bij de volgende prooi die in zijn web gaat lopen.

Het resultaat, van twee namiddagen in het web, de soek van Marrakech, rondlopen.


Feb 14 2012

4 seasons in onze day

4 seizoenen in een dag, Crowded house zong er ooit van, wij zitten erin. Als ge die seizoendetails als vallende bladeren, bottende bomen en dergelijke weglaat tenminste. Het weer, daar had ik het over. Bij het ontwaken lente, goed genoeg om buiten te eten, maar niet goed genoeg om dat zonder een dikke trui te doen. ’s Middags volle bak zon, goed genoeg om in uw zwembroek aan de rand van het zwembad cocktails te drinken en na één dag al een roodverbrande neus te hebben. ’s Avonds herfst, goed genoeg om door de stad te wandelen in hemdsmouwen, maar bepaald fris als de zon helemaal verdwenen is. En eenmaal 10 uur, winter, dicht bij de nul graden ineens.

Maar dus ook, een geweldig weertje om vanalles te doen, en laat dat nu net een van de points forts van de Club Med zijn. En zo hebben wij hier al gemountainbiket (in de lente), gezwommen (in de zomer), van soukbezoek gedaan en de mensenexplosie van Jmaa El Fnaa bekeken (in de herfst) en in de Hamam gekropen (in de winter). 

En nu zijn Michel, Sandra en Annemie op kookles (in de lente), gaan we straks de tuinen van Marrakech bekijken (in de zomer), gaat er worden paardgereden (in de herfst) en straks van de uitgebreidste buffetten die ik al ooit heb meegemaakt worden gegeten (in de winter).


Hell, zelfs terwijl ik dat hier typ, zijn er vier seizoenen. Mij voorkant heeft het warm in de zon, mijn achterzijde te koud in t-shirt. En mijn zijkanten doen compromisbereid van lente- en herftstemperaturen.


Feb 13 2012

Stilte voor de zon

Waar wij zijn, bij zonsopgang. En subiet komt dat spel hier op gang. En wemelt er van de GO’s en GM’s en openingstijden van dit en inschrijfmomenten voor dat en excursies hier en sportactiviteiten ginder. Maar nu is het nog kalm, even.


Feb 11 2012

Gast

Geliefde bloglezers, er is goed en er is slecht nieuws te melden. Het slechte eerst dan maar?

Ik heb een reis gekregen. Naar Marokko. Een week lang, met onmiddellijke ingang. Club Med La Palmaraie in Marrakech, nog wel. Spa Cinq Mondes, golf, tennis, paardrijden, 4×4 rijden in de Atlas, gastronomie, all-in formule … allemaal uit te proberen. Zomaar. Hashtag #clubmed. Make that #ClubMedGatInDeBoter. En ik heb daarop weeral eens geen nee kunnen zeggen, zwak karakter dat ik ben. 🙁
Ik bereid me alvast voor op een bruuske temperatuurshock. Alles voor de wetenschap…

Het goede nieuws, vroeg u?

Bij adhese denken ze gelukkig aan alles. Dus is er naast verzending naar en verblijf in Marokko ook in vervanging voorzien. Een gastblogger werd opgestuurd, en gaat gedurende mijn afwezigheid doorbloggen, alsook mijn twitter, facebook, instagram, foursquare, pinterest, googleplus, delicious, netlog, myspace en quora accounts onderhouden. Gastblogger K.

Heb hem de voorbije dagen klaargestoomd (dat van Lesley-Ann was stiekum al van hem). Denk trouwens dat de Heer M. Vuijlsteke, die ook mee gaat richting zon, met hetzelfde klaarstomen bezig was (het zou zijn plotse Lesley-Ann posts van deze week kunnen verklaren, alleszins).

gastblogger K.

Ge zijt dus in goede handen. Tot weldra.


Dec 26 2011

#Aus11-ende-vorbei

Niks is voor altijd. 4-daagse persreizen waar ik als blogger-in-residence-on-location op meemocht dus al zeker niet. Dag 1 was de heenreis, dag 2 skiën en culinair genot, dag 3 sneeuwstorm, sneeuwwandelen en sneeuwsauna. Bleef dus nog dag 4.

De wereld bleek er ’s morgens weer helemaal anders uit te zien, die ochtend van de vierde dag, in Ramsau am Dachstein (en niet Dachau mit Rammstein, zoals een van mijn twittervolgers verkeerdelijk meende te verstaan). De sneeuwstorm van de dag ervoor had plaatsgemaakt voor kalmte, witte landschappen en zowaar: zon en blauwe hemel.

Ramsau am Dachstein

Ramsau is een zeer uitgestrekte gemeente en gaat – naast een flink aantal skibergen, het vormt één skigebied met Schladming – prat op zijn zeer uitgebreide netwerk van langlaufpistes. Meer dan 200 kilometer, meer bepaald, en ook dat moest natuurlijk #aus11-probiert worden.

Te dien einde werd een plaatselijke beroemdheid #aus11-sein-bett-getrommeld in de vorm van Gunter, zonder H. Sympatisch en alles, hoe hij een langlaufles van drie dagen in een voormiddag probeerde te proppen. Van opwarming tot staptechniek, met en zonder stokken, met en met vallen.

langlaufles met Günter onhe H

Het bleek mijn ding niet, dat langlaufen. Had het als kind wel eens gedaan, en herinner me toch redelijk #aus11-der-Schlag gekund te hebben. Maar nu dus niet. Het stappen dat ging, alhoewel het in mijn ranglijst van “favoriete bewegingen” de top 5000 toch niet gaat halen. 
De problemen deden zich vooral ter hoogte van het evenwicht voor. Dat ik op langlaufski’s niet bleek te bezitten. Perfect geprepareerde loipen of niet, de minste hobbel of verandering van beweging en daar lag ik.Langlaufen in Ramsau am Dachstein

Gelukkig was er geen tijd voor een volle dag langlauf of ik was al lang gaan lopen.

De rest van het reisgenootschap genoot wel met volle teugen, dus het zal wel aan mij gelegen hebben, maar de 4 kilometer die we deden volstond ruimschoots. Net op tijd terug dus in het hotel (Berghof, Ramsau im Dachstein) voor een Wiener Schnitzel (when in Rome…) inpakken, een dertigtal centimeter sneeuw van en voor onze huurauto (Hertz!) scheppen en wegwezen.onze Hertz-huurauto in Oostenrijk

Nu ging de reis naar Salzburg, waar Julia – de meereizende afgevaardigde van de Oostenrijkse toeristische dienst – aan haar eigen kerstvakantie kon beginnen. Wij onze huurauto (een Hertz!) afleverden aan de huurautoafdeling van het vliegveld (de balie van Hertz!). En de terugtocht definitief werd aangevat.

Salzburg airport, waar we de groepen van Guidoooh (zijn verslagen hier en misschien, hopelijk, straks nog meer hier) en Aardbeiwormpje (haar verslagen hier en hier en hier en hier en hier en hier) al terug zagen.
Wenen airport, waar ook de groep van Ysabel (haar verslagen hier en hier en hier) erbij kwamen en er enige pinten werden ingeslagen.
Zaventem, waar afscheid van Mieke en Ingrid werd genomen en een lift van Femke en vriend werd gekregen.
Wetteren, waar een lief kwam aanslibberen in de nacht.
En Balegem tenslotte, ingesneeuwd en donker.

Na de 3 gezichten van sneeuw in oostenrijk (nog net geen sneeuw genoeg – sneeuwstorm – sneeuw in de zon) kreeg ik er ’s nachts in België nog een vierde bij. Papsneeuw. En ik een paar dagen geen pap meer kon zien, zeggen.


Dec 17 2011

#Aus11-erordentlich

Sneeuw, het thema van de dag. Want de winter heeft, geheel tot vreugde van de plaatselijke toeristische diensten, toegeslagen hier in Oostenrijk. 25 centimeter sneeuw of daaromtrent, daar gaat het hart van een skistationverantwoordelijke sneller van slaan. 
   

 

Eerst de rit van Matrei-in-OstTirol naar Ramsau am Dachstein. Die in normale omstandigheden een uurtje zou geduurd hebben, maar nu in twee-en-een-half uur sneeuwploegen werd herschapen. Mieke, chauffeur van dienst, ploegde er echter als een volleerde sneeuwploegster door, dus geen zweet. Behalve misschien een beetje zweet, toen er werd vastgereden toen we bijna ter bestemming waren.

Dan moest het programma omgegooid, want een bezoek aan de Dachstein-gletsjer zat er in deze omstandigheden niet in, en gingen we sneeuwwandelen. Beeld u in: nordic walking op een plastieken platformpje met ijzers onder.

Knudde? Vergeet het. Het werd een prachtige wandeling, zeker eenmaal we in de diepe sneeuw belandden. De berg op.

 

 

En dan, na een uur of drie, naar beneden, waar een hemels bordje wild-charcuterie en Jaegerthee op ons stond te wachten. Theorie: alles smaakt na een uur of drie sneeuwwandelen, maar de theorie heeft ook een amendement dat deze vers afgeknalde gemzen-schijfjes, salami van ree en wildpaté met mierikswortel en uitjes die we daar kregen ook zonder inspanning whatsoever sensationeel lekker zou bevonden kunnen worden.

En dan naar het hotel (Berghof, Ramsau im Dachstein) dat op het eerste gezicht vrij traditioneel leek, maar bij nader inzien bleek te beschikken over een geweldig uitgebouwde sauna-kelder met zwembad. Buiten-panoramasauna met ijskoud meertje er langs en alles. En dus zweetten wij een eind weg met zicht op de nog altijd vallende sneeuw en koelden we ons af in ijs-ijs-koud water. En sloten we het dagthema af door eens naakt door de sneeuw te rollen (foto’s not included).

Het avondeten was er teveel aan, maar daarbuiten alweer een fijne – méér dan fijne – dag beleefd in Oostenrijk.  
Morgen de laatste etappe, als het weer er geen verlengstuk aan breidt en ons insneeuwt.  


Dec 15 2011

#Aus11-Reise

Het blijft vreemd, afscheid nemen. De laatste keer de kindjes over hun bol aaien gisterenavond, de laatste kus aan mijn lief vanmorgen op het perron, de laatste keer de trein (hij was op tijd, als een beschimping van de reputatie die hij de rest van mijn leven opgebouwd had), de laatste keer Zaventem, de laatste keer Belgische bodem. Lift-off.

Definitief afscheid, bijlange niet. Gewoon de gedachte dat elk afscheid het laatste kan zijn. Dus ook dit. Dat je weggaat, en je nooit meer terugkomt. Dat de laatste indruk die ze van je gaan bewaren die aai over de bol, die kus op het perron gaat zijn. Dat was papa, dat was Dirk. Verder leven zonder jou, want jij ging weg.

Veel te zware gedachten, dus vanmorgen. Maar hey, daar stijgen we al boven de wolken, daar zijn ze al met de broodjes en iets onbestemds om er op te smeren, en een steward zonder -ess vraagt wat ik van zijn kar wil drinken. Dat gaat hier allemaal goedkomen, er komt een nieuwe horizon in zicht. Eentje met bergen. Bergen bergen zelfs.

Naar Oostenrijk. Op persreis, jawohl. Door de Oostenrijkse dienst voor toerisme vier dagen op sleeptouw genomen naar hun land. In groepjes van drie, telkens twee échte journalisten met een blogger erbij, gewapend met een GPS, een huurauto en een blad met coördinaten, op tocht langs winterse ontdekkingen.

Op dus naar een postkaartland waar ik nog nooit een postkaart uit verstuurde. Waar het altijd regent (of toch altijd als ik er door gekomen ben). Waar men nog op niet-ironische wijze deelneemt aan volksdansen en klederdrachtendracht. Waar Louis Michel niet meer op vakantie ging uit wraak voor Haider. Waar misdadigers Hitler heten, of Fritzl (en de krant volstaat met Amrani en Lüttich, wij moeten spreken). Waar het eten vet is en men onverstaanbaar Duits spreekt. Het Oostenrijk dat ik ken vanuit België gezien.

Ik heb mijn vat vol vooroordelen dus mee, maar ook een open geest. Voor het Oostenrijk dat ik dus niet ken. Ik ga me laten verrassen, door Paul und Jennifer und Birgit und Julia und hun skigebieden en hun hutten en hun loipen en hun hotels en attracties, en hoop voor u de komende blogposts hetzelfde.

Hashtag: #aus11 (beste australian open, gelieve nog even te wachten met uw tennistweets) op twitter, voor zover de wifi reikt. Ook te volgen bij Femke, Ysabel en Guido.


Nov 13 2011

Herfstefteling

Het voordeel van kleine kinderen hebben is de immense liefde die ge daar van terugkrijgt. Hetgeen zich bijvoorbeeld uit in de met zeer veel liefde gegeven cadeautjes die je er van krijgt.
U kan dan ook begrijpen hoe “overcombled with joy” ik was toen ik voor mijn verjaardag in augustus van mijn kinders een bon kreeg “Goed voor een bezoek aan de Efteling”. Traantjes, jom.

Afijn, we hebben het nog wat weten uit te stellen, maar vorige week was het herfstvakantie en viel er niet meer aan te ontsnappen. Een tweedaagse in de Efteling.

Met overnachting in het Efteling Hotel. In de sneeuwwitje suite, nog wel. Met een spiegel die gevraagd – en ongevraagd – begon over wie dat er de mooiste van het land was, met appels op de kamer, en een voorraad lolly’s die nog een paar maanden meegaat.

Niks van te klagen ook, zoals altijd al in mijn Nederlandse ervaring een supercorrecte service en duidelijk uitleg aan de receptie. Enige smet op het hotelblazoen was het avondeten, waar mijn “chateaubriand” steak van een iets minder briljant chateau leek te komen. Mals doch geheel smaakloos. Het ontbijt de volgende dag was dan weer supergoed en uitgebreid. Maar we kwamen dus voor de Efteling.

Efteling - de Sneeuwwitje suite

Twee dagen in de Efteling maakte dat er een zee van tijd was om alle attracties rustig en soms ook een paar keer te doen. De herfstvakantie van de Nederlanders viel een week vroeger dan de onze, dus het was al bij al vrij rustig in het park. Nooit meer dan 5 minuten aan een attractie moeten aanschuiven.

Het was een jaar of drie geleden dat ik er geweest was, er waren intussen enkele nieuwe dingen bijgekomen:

  • Raveleijn, een openluchttheatershow met vuurspuwende machinerieën, paarden, ruiters met magische krachten en roofvogels. Hetgeen beter klinkt dan het echt was. Show in een knappe setting, maar wel slap geacteerd.
  • Joris en de Draak. Een gigantische houten achtbaan, waarin twee rollercoasters tegen elkaar racen. Zelf niet in gegaan, wegens enkele kinderen te klein die er toch niet in konden, maar degenen die erin gingen vonden hem te snel om er van te kunnen genieten.
  • De sprookjesboom. Was al vertegenwoordigd in de shops, maar nu ook in het echt nagebouwd. Zeer mooi, zeer groot, en levend. Het blijkt wel een oude zeur.

De sprookjesboom

Als leukste attractie werd door het gulhartige publiek echter gestemd op een paar oude attracties: de karnavalwagentjes, een soortement verzameling landenclichés waar je gezet op hoempapamuziek vrolijk doorglijdt, de slakken bij het Volk van Laaf, de autootjes, de mini-rollercoaster Vogel Rok en de soepkommen van Mr. Cannibale. Een kindervaderhand is gauw gevuld.

Uit goede bron heb ik dat er nu al wordt uitgekeken naar wat ze mij volgend jaar voor mijn verjaardag gaan geven.


Jun 15 2011

Belgen in Frankrijk

Voià, terug van even weg. Twee weken in Frankrijk rondgetoerd. In de Dordogne en de Charente, in twee gîtes uitgebaat door Belgen. Nogal veel om te vertellen in 1 blogpost.

Op een kaartje met de route (a-b waar we de eerste week zaten, dan b-c voor de tweede week, en c-d om terug thuis te komen) en foursquare checkins voor de uitstapjes geeft dat bijvoorbeeld dit:

Reis Frankrijk juni 2011

Of in een kalender-met-links formaat geeft dit:

Sat 28 May

04:00 @ home (A en D op de kaart)
08:16 @ Aire de Val Neuvy
11:53 @ Lac de Saint-Pardoux – Chabannes
18:41 @ Bidou – Gîte de Charme – Lanquais (B op de kaart)

Sun 29 May
12:49 @ Markt, Issigeac

Mon 30 May
15:16 @ Grotte de Rouffignac – Rouffignac

Tue 31 May
12:44 @ Les Jardins De Marqueyssac – Vézac
16:55 @ Sarlat-la-Canéda

Wed 1 Jun
12:49 @ Moulin de la Rouzique – Couze-Saint-Front

Thu 2 Jun
20:41 @ Sur les bords de la Vézère – Le Bugue

Sat 4 Jun
11:19 @ Cathédrale Saint-Front de Périgueux – Périgueux
13:24 @ Moulin De Douzy – Lesterps (C op de kaart)

Mon 6 Jun
18:04 @ Vallée des Singes – Romagne

Tue 7 Jun
14:45 @ La Planète des Crocodiles – Civaux

Wed 8 Jun
13:27 @ Château de la Rochefoucauld – La Rochefoucauld

Fri 10 Jun
10:57 @ Centre Equestre des Lacs de Haute Charente – Pressignac
15:32 @ Hôtel De Ville – Hôtel De Ville – Angoulême

Sat 11 Jun
13:27 @ Parc Floral de la Source – Orléans
20:27 @ Aire De Péage Ressons (Sortie 11) – Aire De Péage Ressons (Sortie 11)
22:30 @ home

Of in weerberichten (via wunderground):

Plaats datum High Temp (°C) Low Temp (°C) Events
Bergerac 28-mei 25 5 Fog
Bergerac 29-mei 29 6
Bergerac 30-mei 27 15 Rain
Bergerac 31-mei 20 13
Bergerac 1-jun 20 7
Bergerac 2-jun 21 14 Rain

Bergerac 3-jun 27 8 Rain , Thunderstorm
Confolens 4-jun 25 15 Rain
Confolens 5-jun 23 13 Fog , Rain , Thunderstorm
Confolens 6-jun 21 14 Rain , Thunderstorm
Confolens 7-jun 17 12 Fog , Rain
Confolens 8-jun 16 8
Confolens 9-jun 15 8 Rain
Confolens 10-jun 15 10 Rain

Of in B&B-reviews:

Bidou (Dordogne, ong. 900 km. van Bxl) **** (4/5)
Gîte BidouSchitterend verbouwd landhuis, met zwembad en gigantische tuin.
Twee gîtes en de eigenaren in L-vormige villa. Alle keukengerei, slaapbenodigdheden, speelgoed, fietsen, tuinmeubilair, barbecue … aanwezig. Tuin gedeeld met andere gasten + eigenaars, in onze gîte ook een privé-tuintje met ingang naar het zwembad.
Zeer hulpvaardige eigenaars (Leen en Paul, met 2 kindjes Louis en Arthur) die altijd klaarstaan, zonder opdringerig te zijn.
Omgeving: directe omgeving zeer interessant voor wandelingen in natuur en enkele dorpmarktjes, dorpen in de buurt niet super-interessant. De boeiendste bestemmingen in de Dordogne-streek rond Bergerac (Lascaux, Sarlat, …) zijn wel altijd bijna een uurtje rijden van de gîte.
Eindconclusie: as good as a gîte gets.

Moulin de Douzy (Charente, ong. 700 km. van Bxl) *** (3/5)
Gîte Moulin de Douzy, LesterpsMooie locatie in zeer landelijke omgeving, maar gîte met ruwe kantjes.
Bestaat uit een gîte (kan makkelijk 12 man in), een huis van de eignaars, en twee kleine chambres d’hôtes in een (stuk van) een verbouwde molen. Ook kampeermogelijkheden en mogelijkheid tot overnachting in grote tenten op het immense terrein (2ha).
In onze gîte was het kil en donker binnen (stookhout verkrijgbaar) door de dikke muren. Boven iets beter verbouwd.
Terrein met water aan twee kanten (ideaal voor dammetjesbouwen), helaas zeer onveilig op een aantal plaatsen voor kleine kinderen. Jammer ook dat er bvb. geen speeltuig/speelgoed en zandbak was.
De eigenaars koken (op sommige dagen) op verzoek: simpele maar wel lekkere kost, ietwat aan de dure kant wel (75 euro voor twee volw + twee kinderen).
Fijne eigenaars (Bert, Evelyne en baby Mayra), alle vragen werden opgelost/beantwoord.
Directe omgeving fijn voor wandelingen en fietsen. Interessante uitstappen zijn wel altijd minimaal een uur of langer rijden over haast verlaten landwegjes. Ook naar restaurants e.d. is het vaak ver rijden in deze weinig toeristische streek.
Eindconclusie: bij goed weer ongetwijfeld goed voor een fijn weekje uitblazen ver van alles. Maar dat goede weer hadden wij helaas niet.

Of in een fotouw-slaaidsjouw geeft dat dit:

Afijn, you get it. We waren weg, en nu zijn we na een behoorlijk geslaagde vakantie weer terug.


Mrt 28 2011

Caïro – Kaapstad

Dromen. Dit zet mij serieus aan het dromen.

Fietsvakantie van Caïro naar Kaapstad. 100 dagen. 16.000 kilometer.
Egypte, Soedan, Ethiopië, Kenia, Tanzania, Zambia, Botswana, Namibië en Zuid-Afrika.

Niet té slopend, met dagetappes van 60 tot 100 kilometer en zonder veel bagage want er rijdt een truck mee, en je mag daar onderweg voor wat saaiere kilometers of als je niet vooruit geraakt instappen (dus niet zo sportief als deze tocht). Een avontuur, op mijn soort maat.

Stof, woestijn, mountainbikes, savanne, jungle, bergen, heuvels, kampvuren, zicht op de Kilimanjaro, 3 en een halve maand geen getwitter maar wilde vogels en ander gedierte langs de weg, zwarte kindjes die u zien als attractie, te gast in dorpen, de evenaar over, douchen in een waterval, vergezichten, lodges tenten en hutten.
En ’t is eens iets anders dan te voet naar Compostela wandelen (nog een droom, maar die lijkt al zo veelbeleefd).

Maar, wellicht ook: platte banden, enige zweren op een plaats waar de fietser al eens contact maakt met zijn fiets, diarree, loden zon, gevaar voor overvallen, muggen of DEET, een paar mensen in de groep die je liever nooit was tegengekomen, een lelijke valpartij hier of daar, snurkers, honger, dorst, 3 en een halve maand zonder vriendin en kinderen, 3 en een halve maand geen loon, uitputting, no-wi-fi, stank, zweet.
En 9.500 euro.

Zucht. Droom droom, ondanks al dat laatste, droom droom.
Sponsors gezocht (Wil er dan niemand tegen betaling een paar maanden van mij af zijn? Of stuur eens een blogger op reis door Afrika: boeiende verhalen gegarandeerd, verander de couleur locale in uw feeds naar parfum exotique. Of zit er daar geen format in voor Man Bijt Hond volgend jaar, met zo’n schoudercamera? Of als langlopende campagne voor de zoo of PlanckendaelHij wordt wakker tussen de dieren, u ook“?). En iets dat van dromen daden maakt. Een wil?


Jun 16 2010

Wat gefietst, wad gewandeld

Fijn dagje alweer, gisteren. Wat gefietst, van Anjum naar Paesens. 6 kilometer, amper, maar toch een hele onderneming met een stevige noordwesterwind, 3 kinderen, 1 fietskar, 1 kinderfiets, 1 kinderstoeltje en een hoop bagage.

Gracht, gewonnen land, lucht: Friesland in a nutshell

Bestemming was het “Fiskershûske” (vissershuisje) in Moddergat (dat heet daar zo). Een mini-Bokrijk met zeezout en zeemansverhalen, zoiets. Voor het eerst een verhaal in het Fries voorgelezen. Niet dat ik Fries kan, maar een kinderboek over vis Regenboogje ontcijferen lukte aardig.

Vissersmuseum 't Fiskershûske in Moddergat/Paesens

Dan (de kinderen) gespeeltuind, (ik) een voetbalmatch meegepikt, en dan (Daan en ik) op zeehondentocht. Met de boot de “Silverwind” vanuit de haven van Lauwersoog naar een wad gevaren. Waar de boot tegen een zandbank voer en je eraf kon klimmen. Wandelen tot er een zandbank met zeehonden in zicht kwam. De zeehonden zaten een eind weg, maar waren gelukkig nieuwsgierig genoeg om ons een uit te komen checken. Prachtig.

Lauwersoog haven

Afdalen van de boot op een wad

Fuckin' Lost. On a wad.

Zandbank met zeehonden, in de verte

Zeehonden kijken naar ons, en vice versa

En vandaag zwemmen, subiet naar Dokkum of Leeuwarden, en later nog eens zwemmen of eens rond het Lauwersmeer fietsen. En morgen naar Schiermonnikoog, of .. of …
Dat dat hier al serieus begint al te korten.


Jun 14 2010

Watteneilanden

Er moet een vergissing gebeurd zijn. In plaats van op de wadden worden wij hier in de watten gelegd. De opvang van Belgische emigranten is hier echt uitstekend geregeld.

’t Begon al goed, met een cunning plan dat lukte. Van dat als je eens ongestoord over Nederlandse wegen wil sjezen, je best een moment kiest dat ze voetbal spelen, die Kezen.

En het ging goed verder, want of het nu kwam door de 2-0 overwinning op de Denen of door de vermelding “journalist” op onze reservatie, wij werden hier bijzonder hartelijk verwelkomd. Met later op de dag ook nog een bezoekje van de parkmanager van Landal Esonstad, Sjoerd Housma, en een bezoek van de parkmascotte, Bollo, aan onze deur.

Om zich te vergewissen dat we niks tekort kwamen. Maar dat kwamen we niet. Want wij zijn hier immers zeer mooi bedeeld (de missus, die er geen blogbelang bij heeft, geeft het een 9 op 10).

Een mooi en compleet ingericht huisje, dat wel 8 in plaats van 5 mensen zou kunnen huisvesten. Leuke keuken, een afgescheiden tuintje met zandbak en glijbaantje. Een tuinhuis voor fietsen en dergelijke. Een speelkamer, mét speelgoed. Een Playstation en flatscreen. Volledig ingesteld op een familievakantie. Op 50 meter van alle winkeltjes/restaurants van het park. Twee kanten water.

Het meest links huisje op de foto is het onze:

Vakantiedorp Landal Esonstad

De keuken:

De keuken

Tuintje (niet groot, maar ideaal om uw kinderen ongesuperviseerd te laten ravotten, en de hond te huisvesten):

Tuintje

Ook al kort de omgeving verkend. Het vakantiedorp:

Straatje in het vakantiedorp

Een mooie speeltuin, met strandje (en koude noorderwind):

Speeltuin

Speeltuin

En dijken, natuurlijk. Dijken, en luchten.

Hollands vergezicht

En morgen eens het zwembad dopen. Misschien een bootje huren. Fietsen met de wind mee. Zeehonden spotten. Op wadden waden. Dat soort dingen. Ik hou u op de hoogte.

(noot: deze reis is mij in de schoot geworpen, door Holland.com. Which I find fantastic, but you might not. Weet dan wel dat ik u met de details evenzeer zou verveeld hebben, mocht ik ze zelf gekocht hebben).


Jun 14 2010

Ik emigreer

Vlaanderen trekt een gele kaart (en wallonië een rode). Waar is de tijd dat the day after iedereen de verkiezingen had gewonnen, en het land rustig oranje bleef kleuren? Van vader op zoon, en moeder op dochter.

Vlaanderen kleurt geel

Ik weg dus. Naar een plaats waar het wel nog ongenêneerd oranje kleurt. Nederland. Er is mij asiel beloofd. In een vluchtelingenkamp in het hoge Noorden. Ik stop mijn hebben en mijn houden in mijn koffer. En ik ben weg.

Landal Esonstad Anjum

Met dank aan Talking Heads en Holland.com, die het in hun malle hoofden kregen mij een reis cadeau te doen. Naar Anjum. Let’s roll.


Sep 24 2009

Klimaatverandering

Berichtje in de mailbox: “Blog action day” van dit jaar = Climate Change. Bedoeling is dat ge uw blog inschrijft, en op 15 oktober een postje pleegt met uw 5 centen over deze kwestie.

Treft. Want daar kan ik over meepraten, over klimaatverandering. Uit eerste hand. Gisterenmorgen was het nog zo:

Het weer aldaren (by houbi)

En vandaag zit ik in de trein te treuren in dit klimaat:

Het weer alhieren (by houbi)

Kind of sucks, dus. Maar wat wilt ge. Life goes on, en schone liedjes duren maar 3 minuten en 30 seconden. Yada yada.

De rest van de posts over de vakantie in Saint-Pierre hebt ge overigens nog te goed. Geen paniek, ze komen er nog aan. Werden ter plekke opgegeten door Stieg Larsson.


Sep 20 2009

Saint Pierre la Mer

 Alwaarin het reisgenootschap aanlegt in Saint-Pierre la Mer, hopend op een dubbele kamer, met tussendeur.

De rest van de reis waarover u verhaald werd in de vorige drie afleveringen, verliep voorspoedig. In die zin dat de eindbestemming gehaald werd. De sfeer werd deze tweede dag helaas niet geholpen door de nukken der baby. Het menselijk tekort vond die dag een waardige vertegenwoordiging in Floortje, die altijd iets te kort leek te komen tijdens deze laatste vierhonderd kilometer. Te warm, te hongerig, te slaperig, te verkrampt, te koud, te ver van mama, te weinig animatie, te veel gehuil…

De wanhoop was nog niet helemaal nabij toen St.Pierre la Mer in zicht kwam. Maar toch niet meer zó heel ver af. 

Bericht aan de reizigers naar het Hotel Le Méridien in Saint-Pierre la Mer: het hotel bevind zich aan het àndere eind van het dorp. U was er dus al toen u het dorp binnenreed.

Het voordeel van verkeerd rijden, was wel dat we dadelijk een overzicht en indruk hadden van het dorp. Een in alle opzichten onopmerkelijk kuststadje. Vakantiesfeertje, maar niet bijzonder mooi. Niet groot, niet klein. Brede rustige stranden. Veel nieuwbouw, maar die wordt gelukkig laag gehouden. Villa’tjes, niet veel hotels en een megacamping municipale. Niet blasé. Leeg.

Het strand in Saint-Pierre de Mer

Het hotel bleek van onze komst weet te hebben, alijd een meevaller als ge ergens toekomt. 
Rest me nog kond te doen van de zucht van opluchting die de moeder mijner kroost slaakte toen er ons twee sleutels werden overhandigd. Van kamers met een tussendeur. 
De vakantie kon niet meer stuk, en was nog maar net begonnen.

Over naar het volgende deel van deze megaspannende vakantiesaga: op verkenning in het hotel!  


Sep 18 2009

Woonwagen

Aflevering drie van het grote reisrapport, alwaarin onze helden het stadje Parijs verlaten, afzakken via enige schone wegen naar het Zuiden van Frankrijk, en aldaar hunne eerste nacht op vreemden bodem beleven. Op wielen.

Na de geslaagde voormiddag in Parijs werd het zoetjesaan tijd om nog een paar kilometers richting Zuiden te vreten. Wederom geholpen door loom zondagochtendverkeer werd het verkeersknooppunt in en om de Franse hoofdstad in no time afgehandeld, en zakten we af naar het iets minder illustere Verzun-le-Bas.

Een week voor afreis was er immers besloten dat om het risico op zeurende kinderen op de achterbank en de bijhorende hoofdpijn te vermijden, in twee etappes zou worden gewerkt. Daarbij werd gebruik gemaakt van de nattevingermethode.

Men neme daarbij een kaart (in casu de Google map van de route Balegem-Saint-Pierre). Men vouwt deze kaart in twee denkbeeldige delen. Men zoeke op het snijpunt een overnachtingsmogelijkheid (in casu de functie “zoek op de kaart” met het trefwoord “Hotel” op voornoemde Google Map). Men verwerpe daarbij alles wat lijkt op een deel van een hotelketen, of er te duur of te goedkoop uitziet, alles wat geen fatsoenlijke website heeft, of geen online reserveringsmodule. Men zakke zo een honderdtal kilometer verder af richting bestemming. Tot uw oog valt op iets leuks. In casu de Roulottes van het domein “Domaine des Grands Côtes” in Verzun-le-Bas (een gehucht van 2 huizen groot, uw GPS kent mogelijk wel Verzun of Target).

Les Roulottes (by houbi)

Het leuks in kwestie was dat er op dit grote en bosrijke domein een 20-tal woonwagens staan opgesteld die dienst doen als hotelkamers. Ook de aanwezigheid van een warm zwembad, en een joekel van een speeltuin hielpen. Het zag er leuk uit, de ideale manier om wat reisstoom af te laten, en proefondervindelijk hebben we vast kunnen stellen dat dit inderdaad het geval was.

Nadeel aan het geheel: de prijs. Voor vijf personen, vier met ontbijt, betaalden we toch 145 euro. Waar je een IBIS of ongezellig maar zelfde functie vervullend hotelkamertje voor een derde van die prijs kan krijgen. Maar geen greintje spijt. Mooie stop. Plons in het zwembad, ravotten op de speeltuin, comfortabel bedje in een fotogeniek kader à la façon des gitans, en de volgende morgen een redelijk ontbijt en een mooie wandeling/afdaling naar het riviertje onderaan het (supergrote) domein. Fijn fijn, en levendig aanbevolen. Ik kreeg overigens een kaartje mee dat je 10% korting kan opleveren als je er eens wil verblijven. Geef maar een gil, als dat van pas zou komen…

Aan het zwembad van de Roulottes (by houbi)

Moeder der kroost was overigens iets minder enthousiast van het verblijf in de Roulottes van het Domaine des Grands Côtes. Niet zozeer van het geboden comfort of aanbod. Wel van de genoten nachtrust. Baby Floortje bleek na een dag die om 5 uur begonnen was enigszins ontregeld en had niet veel zin om te slapen.

Op naar de volgende aflevering: waarin onze reizigers de plaats van bestemming tijdig trachten te bereiken, aldaar hun weg zoeken, en hopen op een dubbele kamer.


Sep 17 2009

Petit-déjeuner à Paris

Plannen. Ze zijn er om gemaakt te worden, daarna voortdurend aan te passen aan de noodlottige realiteit, om dan te beseffen dat zelfs het maken ervan eigenlijk helemaal geen goed plan was. Wanneer bij wijze van uitzondering een oorspronkelijke plan eens lukt, ga er dan van uit dat u een duivels goed plan had, of wreed veel chance hebt gehad.

Het plan voor de dag van afreis van vakantie bestond erin om 4 uur ’s morgens het huis te verlaten, om dan met de roedel slapende kinderen op de achterbank al een uur of vier ongestoord Frankrijk in te rijden. En de rest van de dag dan nog met veel stopjes en wellicht zeurende kinderen een beetje verder te rijden.

4 uur werd 5 uur, maar dat was op zich geen erg. Want op 3 uur rijden van Balegem bevindt er zich een leuke stopplaats, genaamd Parijs.

Een mooi uur voor een vroeg ontbijt. En waar in Parijs kunt ge beter ontbijten dan in Café de Flore of het concurrerende Les Deux Magots er naast? Nergens, zo heb ik mij vroeger toch laten wijsmaken.

Cafe de Flore (by Sídio Júnior)

Een begrip in Frankrijk, en ver daarbuiten, dat Café de Flore. Levende literaire geschiedenis. Met croissants.

Dat we op een zondagmorgen wegreisden hielp in niet in geringe mate mee aan het welslagen van dit deel van het plan. Parijs in, tot op een parkeerplaats ongeveer voor de deur van Café de Flore, over de place de la Concorde en een stel Parijse Boulevards, in amper een kwartiertje. ’t Zou op een weekdag geen waar geweest zijn.

Alle clichés over slechtgemanierde Parijse obers blijken niet te kloppen voor het personeel dat in de vroegte op een zondagmorgen in Café de Flore stond te bedienen. Ze bleken het zowaar te appreciëren dat er in de vroegte eens een roedel enthousiaste kinders binnenstuikte, in plaats van het gebruikelijke clientèle van slechtgezinde omhooggevallen Franse intellectuelen met slaapogen. Het ontbijt was heerlijk, het moet gezegd, al betaalt ge er natuurlijk de reputatie bij.

St. Germain au lait (by A@lbi)

Beter nog, bij het buitenkomen rond 9 uur bleek het een aangenaam zomerweer. Ideaal voor een wandeling in ontwakend Parijs, van aan de Eglise Saint-Germain-des-Prés naar de boorden van de Seine, de Pont des Arts en zo naar de Notre Dame. Indrukwekkend, en lieflijk. Parijs steekt op een dagje als dat ons Brussel, Brugge, Gent én Antwerpen toch met gemak in zijn achterzak.

Op naar deel 2 van de dag en het plan, te weten nog een kilometer of driehonderd verder afzakken naar het Zuiden.


Dit was pagina 1 van 212