houbi.com / blogBlogging in Balegem, Belgium |
|
||||||
|
|
Posts met de tag « vakantie»:
Nov
26
2012
MehdiaOp: Monday at 11:12 pm, in: photos Een beetje de tel kwijt, maar ik ben (mede) via m’n blog voor de verandering nog eens op reis geweest deze maand. Persreis naar Oostenrijk, Club-Med-vakantie in Marrakech, autotestrit in Portugal, concert in Parijs … het is al een bijzonder jaar op dat vlak geweest. But keep ‘em vooral coming Nu heb ik een week in Mehdia gezeten. Een kuststadje in Marokko, net buiten Kenitra, dat op zijn beurt weer een soort voorstad is – een hele grote dan – van de hoofdstad Rabat. Een greep dan maar uit de foto’s die ik maakte. De appartementen in kwestie, Résidence Sadeq, 12 appartementen en eentje voor de conciërge, een zeer gezellige en bovendien wreed lekker kokende Fatima:
Nu was Mehdia/Mediyah/Mehdya nogal slaperig en gezapig, enkel in de maanden juli en augustus barst het kuststadje uit zijn voegen: veel Marokkanen vluchten er dan naartoe voor de hitte van het binnenland, en ook voor “terugkeer-marokkanen” is Mehdia in de zomer een populair plaatsje (mijn advies, blijf er dan weg, ga in sept/okt of april/juni):   Deze coastal town (that they didn’t forget to put down, maar wel voorlopig vergaten helemaal af te maken) ligt aan de monding van een rivier:   Met daarin ook een vissershaven. Zeer indrukwekkend als de boten terugkomen met een wolk van meeuwen in het zog:
Het heeft ook een zéér lang en breed fijn zandstrand. Even buiten het dorp geen bewoning of volk meer in zicht. Twee nadelen aan het strand: de zee is hier een oceaan – zeer wild en met een verraderlijke onderstroom, het is daardoor dan weer wel zeer surfbaar – en het kan zeker in de buurt van het dorp een opkuisbeurt (of drie) gebruiken.
Aan de achterkant van het dorp ligt een groot meer, een natuurreservaat Sidi Boughaba, met voer voor vogelliefhebbers:   Naast de pier is de grootste overige bezienswaardigheid en flaneeruitstapje van Mehdia de Kasbah (een versterkte burcht):
Vlakbij ligt Kenitra, voor alle inkopen: er zijn twee grote warenhuizen à la Carrefour, maar uiteraard ook een centrum vol winkeltjes. Niet echt een souq à la Marrekech, Kenitra is geen oude stad.   Ook in Kenitra: als je even naar boven kijkt, bijna op elke lantaarnpaal een ooievaarsnest, ‘s avonds ooievaar incluis. En als je naar beneden kijkt zie je vast een kat.   Eén grote uitstap maar gemaakt in de wijdere omgeving gemaakt wel, naar Rabat. Veel monumenten, met tombes van Marokkaanse koningen:   En een heerlijke wandeling door de soeks. Want dit was zoveel leuker dan Marrakech, waar je om de vijf meter wordt aangeklampt. Hier bijna geen toerist te zien, geen “ali baba”, en bovendien had ik er drie (half)-Marokkaanse gidsen voor het pingelwerk. Charmant volk, hier met zicht op Salé, want Rabat blijkt iets te zijn als Budapest, boven de rivier Salè, onder de rivier Rabat.   De enige minpunten van de reis waren dat er niet veel momenten van open hemel waren (Wel nog warm tot zeer warm – 20 tot 28 graden en ‘s nachts nauwelijks kouder dan dat.dus ik heb toch in de oceaan gezwommen, dat spreekt) en dat er echt wel veel appartementen, met veel kamers, met veel hoeken, met véél foto’s, met vééél nabewerking waren. Goed gegeten, goed geslapen, de zon gezien, en mij eens een weekje voluit met m’n fotomateriaal kunnen uitleven, privé chauffeur, foto-assistentes…
Apr
21
2012
Let your body drive? It did.Op: Saturday at 8:38 pm, in: In het nederlands De inleiding over de magnifieke hotelkamer in Portugal waar ik begin deze week belandde is al geleverd, de terugkeer onterdussen al lang een feit. Tijd voor een verslag van de rest van de reis en een “Obrigado, Peugeot”, hetgeen zoveel betekent als “Bedankt, Frans automerk dat de redelijk geweldige ingeving had mij naar Portugal uit te nodigen ter voorstelling en uitproberen van hun nieuwste automobilistische uitvinding“. Niet dat ik alleen was. 6 weken lang al worden er uit de meest verscheiden windstreken busladingen journalisten overgevlogen naar Cascais. In mijn geval een gezelschap van de Australische, Zuid-Amerikaanse en Israëlische autopers, aangevuld met een stel “blogeurs” uit Spanje, Portugal, Duitsland, Frankrijk en Nederland (te weten mezelf, al bleek ik redelijk Belgisch, en Evy, die ook Belgisch bleek). Een post met de harde autotechnische bevindingen komt er, deze keer doe ik van fotoalbum en reisverslag. Op dag 2 was er tijd voor gezegde blogpost, een fijn ontbijt, een morgenwandeling in en rond het hotel in de duinen en een blik op de hemel, die niet bijzonder veel Mediterraans weer beloofde. Wat nog vrij logisch was, eigenlijk, want Cascais ligt aan de Atlantische Oceaan. Buiten stonden de 208′en al in een grote groep (meute? vlucht? kudde? parking?) op ons stonden te wachten.
Maar eerst naar de perszaal, voor de eerste kennismaking van kortbij met de 208,
en een infomoment over de opzet van het gebeuren. Er zou een testrit gemaakt worden van ongeveer 100 km heen, en via een andere weg weer terug, over een heel wisselend parcours (een beetje snelweg, landweg, heuvel, kust …)
De Nederlanders (Belg blijkend) vonden elkaar, en vormden team. Evy bleek een halve BV nog ook – ze heeft er al een tv-carrière als cultuurjournalist bij TV-Brussel en verbouwster bij bvb “Bouwen aan Geluk” en “Chef in Nood” opzitten (lees anders Evy Puelinckx haar bio). Natuurlijk mocht zij dan ook de kleur van de auto kiezen.
Een testrit van 100km in sterk wisselend weer volgde, nu eens met ondergetekende, dan weer met Evy aan het stuur(tje).
Hoe hoger we klommen, hoe mistiger het werd, anders zouden de vergezichten vast geweldig geweest zijn
Bestemming was Quinta do Convento, de boerderij van het klooster, waar deze groepsfoto van de bloggers werd genomen door Elodie van Buzzparadise (haar smulblog). U ziet onder andere Alex (der Probefahrer), Stefano en Daniele (10.it) met tussen hen in Evy (voor Ziezozon), Arild (auto.germanblogs.de) en Ludovic (blogosports).
Team
Hier kwam Evy haar tv-ervaring ook even boven drijven om een tussenfilmpje op te nemen. De ratelende Chileense reporter moet u er maar bijnemen: Er werd daar lekker gegeten in groep (dju, vergeten te informeren naar de prijs van dat stulpje, het leek mij anders uitstekend geschikt voor het lentefeest van Daantje, dat er over een maand aankomt)
Dan autowissel, en via een zeer mooie weg de terugtocht. Er was tijd te over, dus konden we een lange stop in Sintra (geen enkele gelukte foto, maar wel genoeg gezien om dat daar zeer de moeite te vinden – niet voor niets Unesco werelderfgoed – en er eens ooit naar terug te willen). Volgende stop was Cabo de Roca, de meeste westelijke punt van Portugal en continentaal Europa.
Op eenvoudig verzoek vormde deze helft van team Belgium met enkele Duitse testpiloten een (gelukkig mislukte) boysband
Ternauwernood terug in het hotel, al tijd voor cocktails bij het zwembad (black mojito)
en dan een persconferentie waarin de verzamelde pers in een taal of 5 en een keer of 3 per taal kon vragen of er ook een GTI-versie van de 208 gaat komen.
Daarna nog eens (matig lekker) eten aan de rand van de oceaan. Hetgeen beter klonk dan het was want het eten was niet echt super en van de oceaan was door de pikzwarte nacht ook niks te zien. Nadien terug naar het hotel en tot een uur of 3 een nachtelijk polyglotte groepsbabbel over auto’s en design en moeders op Facebook.
Op dag 3 een ontbijt met slaapogen en een vrije solorit met nog meer 208′s (andere motoren). Met eentje deed ik een toertje in Cascais, met de tweede ging ik terug naar Sintra (en reed er nogal verloren door een falende GPS, maar gelukkig geraakte ik na een tijd op het parcours van de dag ervoor en kon m’n weg terug naar het hotel min of meer herinneren).
Daarna wilde ik nog eens in de Spa van de Oitavos duiken, maar de checkout moest voor 12 uur gebeuren en de Spa mocht niet na de checkout. Nu ja. Wat rondhangen in de lobby dan maar, en wachten op de shuttle terug naar Lissabon. Wel grappig hoe onderweg en tot aan de boarding gate van de luchthaven de 208 ons bleef achtervolgen. Let your body drive. It already did, Sir.
En a good maar redelijk vermoeiende time en een behouden thuiskomst was had by all. Een vroeg prototype over de de bevindingen met de auto staat klaar en hebt u, de vele mensen van Peugeot, Mario & Elodie van Buzzparadise, de “gentils organisateurs” van dit gebeuren, nog te goed. Een welgemeende “obrigado” hebben ze dus al.
Apr
17
2012
The OitavosOp: Tuesday at 8:32 am, in: In het nederlands Schreef ik gisteren nog op Twitter
En toen had ik mijn kamer nog niet gezien.  Of de andere kan van mijn kamer  Of het badgedeelte van mijn loft/hotelkamer, waar ik gemakkelijk mijn gans gezin van vijf in was kwijtgeraakt.  En vanmorgen mijn balkon, met zicht op de oceaan een paar honderd meter verderop, dat spreekt. Nu nog wat bewolkt, maar het zou subiet gaan opentrekken en een mooie lentedag worden.  Sjiek doesn’t even describe it. Dit hotel is design van voor naar achter. En het waarom van deze trip? Na de persreis naar Oostenrijkse sneeuwactiviteiten in December, de probeerreis naar de Club Med van Marrakech in Februari, ben ik nu weer uitgenodigd op een testreis voor autojournalisten. Door Peugeot deze keer. Seffens voorstelling van de nieuwe Peugeot 208, en er dan een dagtrip mee maken hier in de regio van Lissabon. Daarover later meer. Nu genieten, of het zwembad eens gaan uitchecken. Of de spa? Of eens wandelen naar het strand? ontbijten, misschien? Choices, choices. Watten. Datte.
Feb
21
2012
Reis in een reisOp: Tuesday at 12:16 pm, in: In het nederlands Van de twee laatste dagen in Marokko, daar kan ik ook nog eens wat dia’s van tonen, sprak Nonkel Dirk die avond. En hij zette zijn diaprojector aan. Het jong volk zuchtte. Als nonkel Dirk begon, dan had hij nog niet gedaan, met zijn slome flutdia’s altijd.
(dia 1: detail van een wanddecoratie in de Kasbah van de Glaoui in Telouet. Als ge er lang genoeg naar kijkt wordt het precies een vrouwenborst. Nog even doorkijken, het wordt dan vanzelf wel weer een tafelkleedje). Lees het vervolg van Reis in een reis…
Feb
18
2012
PingelenOp: Saturday at 12:09 am, in: In het nederlands Leuk spel hier ontdekt in Marokko. Het heet pingelen. En je hebt verloren als je meedoet.  Stap 1: Je wandelt rond. Geeft uw ogen de kost. Mensengewriemel, winkeltjes, brommers, jellabah’s, geiten, gesluierde vrouwen, kindjes met ondeugende blik, pubers waar je in België een omwegje voor zou maken, baarden, oude peetjes op een ezelskarretje, stoffen, beslagen deuren, het pleintje hier of daar, de afdeling electrische toestellen van ons containerpark hier per soort van toestel goed voor een winkeltje, meer stoffen, meer mensen, meer brommertjes. En zo wandel je nietsvermoedend het web van de spin in, dieper en dieper. Je hebt al verloren, maar je weet het nog niet. Stap 2: Je laat je ogen rusten op iets wat vaagweg interessant lijkt. Het begin van je val. Je ligt er al, maar je weet het nog niet. Stap 3: De jager verschijnt. De spin heeft zijn prooi in al ingeschat. Wil u iets beter kijken? I make you good price, sir. Resistance is futile at this point. Stap 4: Je geeft aan niet geïnteresseerd te zijn. De spin wordt een kat. Ooh, een muisje, dat wil spelen. Hoe schattig. Stap 5: Wat wil u ervoor geven? Je hebt geen idee. “Ca dépend du prix”, zeg je. U sloeg zonet een gat in uw budget. Stap 6: De verkoper noemt een prijs. Het equivalent van eerst iemand in het drijfzand duwen, en hem dan een takje voorhouden. Stap 7: Je vindt dat uiteraard te duur. Maar door de gezegde prijs krijgt het object een waarde. Zoals walvissenkots plots amber wordt. Je lacht. De lach der hopeloze. Je stapt in het ritueel. Je zegt een prijs, een derde of zo. Je maakt hiermee je verlies officieel. Stap 8: De jager laat de prooi in zijn waarde. Komt naar beneden met zijn prijs. Ruïneert zijn arme kindertjes. Laat zijn zaak vrijwel failliet gaan. Is een waardeloze handelaar, de schaam van zijn beroep. Het is het spelen van de kat. Die zijn prooi al diep en dodelijk vast heeft. Stap 9: Is de stap die in de vrijwel alle handboeken over pingelen staat beschreven. Onderhandelingstactieken als “doen alsof het u niet meer interesseert”, “gespeeld weggaan”, “uw laatste bod doen”, “zeggen dat ge niet meer geld bijhebt” … allemaal praat voor de vaak. U hebt het spel al verloren, kan hoogstens iets minder hard verliezen. Vincent Kompany aan de microfoon, over de laatste match van de Rode Duivels of zo. Stap 10. U hebt teveel betaald. Voor brol. De jager feliciteert zijn slachtoffer. Amai u kan onderhandelen. wat is uw nationaliteit? Belg? U had net zogoed Berbers kunnen zijn. Het is de kat die zijn muis feliciteert, met zijn geweldige tegenspartelen. Het is de spin die informeert vanwaar die sappige vlieg kwam, en al likkebaardt bij de volgende prooi die in zijn web gaat lopen. Het resultaat, van twee namiddagen in het web, de soek van Marrakech, rondlopen. 
Feb
14
2012
4 seasons in onze dayOp: Tuesday at 1:16 pm, in: In het nederlands 4 seizoenen in een dag, Crowded house zong er ooit van, wij zitten erin. Als ge die seizoendetails als vallende bladeren, bottende bomen en dergelijke weglaat tenminste. Het weer, daar had ik het over. Bij het ontwaken lente, goed genoeg om buiten te eten, maar niet goed genoeg om dat zonder een dikke trui te doen. ‘s Middags volle bak zon, goed genoeg om in uw zwembroek aan de rand van het zwembad cocktails te drinken en na één dag al een roodverbrande neus te hebben. ‘s Avonds herfst, goed genoeg om door de stad te wandelen in hemdsmouwen, maar bepaald fris als de zon helemaal verdwenen is. En eenmaal 10 uur, winter, dicht bij de nul graden ineens. Maar dus ook, een geweldig weertje om vanalles te doen, en laat dat nu net een van de points forts van de Club Med zijn. En zo hebben wij hier al gemountainbiket (in de lente), gezwommen (in de zomer), van soukbezoek gedaan en de mensenexplosie van Jmaa El Fnaa bekeken (in de herfst) en in de Hamam gekropen (in de winter).     En nu zijn Michel, Sandra en Annemie op kookles (in de lente), gaan we straks de tuinen van Marrakech bekijken (in de zomer), gaat er worden paardgereden (in de herfst) en straks van de uitgebreidste buffetten die ik al ooit heb meegemaakt worden gegeten (in de winter).
Hell, zelfs terwijl ik dat hier typ, zijn er vier seizoenen. Mij voorkant heeft het warm in de zon, mijn achterzijde te koud in t-shirt. En mijn zijkanten doen compromisbereid van lente- en herftstemperaturen.
Feb
13
2012
Stilte voor de zonOp: Monday at 10:57 am, in: In het nederlands         Waar wij zijn, bij zonsopgang. En subiet komt dat spel hier op gang. En wemelt er van de GO’s en GM’s en openingstijden van dit en inschrijfmomenten voor dat en excursies hier en sportactiviteiten ginder. Maar nu is het nog kalm, even.
Feb
11
2012
GastOp: Saturday at 10:33 am, in: In het nederlands Geliefde bloglezers, er is goed en er is slecht nieuws te melden. Het slechte eerst dan maar? Ik heb een reis gekregen. Naar Marokko. Een week lang, met onmiddellijke ingang. Club Med La Palmaraie in Marrakech, nog wel. Spa Cinq Mondes, golf, tennis, paardrijden, 4×4 rijden in de Atlas, gastronomie, all-in formule … allemaal uit te proberen. Zomaar. Hashtag #clubmed. Make that #ClubMedGatInDeBoter. En ik heb daarop weeral eens geen nee kunnen zeggen, zwak karakter dat ik ben. Het goede nieuws, vroeg u? Bij adhese denken ze gelukkig aan alles. Dus is er naast verzending naar en verblijf in Marokko ook in vervanging voorzien. Een gastblogger werd opgestuurd, en gaat gedurende mijn afwezigheid doorbloggen, alsook mijn twitter, facebook, instagram, foursquare, pinterest, googleplus, delicious, netlog, myspace en quora accounts onderhouden. Heb hem de voorbije dagen klaargestoomd (dat van Lesley-Ann was stiekum al van hem). Denk trouwens dat de Heer M. Vuijlsteke, die ook mee gaat richting zon, met hetzelfde klaarstomen bezig was (het zou zijn plotse Lesley-Ann posts van deze week kunnen verklaren, alleszins).
Ge zijt dus in goede handen. Tot weldra.
Dec
26
2011
#Aus11-ende-vorbeiOp: Monday at 5:21 pm, in: In het nederlands Niks is voor altijd. 4-daagse persreizen waar ik als blogger-in-residence-on-location op meemocht dus al zeker niet. Dag 1 was de heenreis, dag 2 skiën en culinair genot, dag 3 sneeuwstorm, sneeuwwandelen en sneeuwsauna. Bleef dus nog dag 4. De wereld bleek er ‘s morgens weer helemaal anders uit te zien, die ochtend van de vierde dag, in Ramsau am Dachstein (en niet Dachau mit Rammstein, zoals een van mijn twittervolgers verkeerdelijk meende te verstaan). De sneeuwstorm van de dag ervoor had plaatsgemaakt voor kalmte, witte landschappen en zowaar: zon en blauwe hemel.
Ramsau is een zeer uitgestrekte gemeente en gaat – naast een flink aantal skibergen, het vormt één skigebied met Schladming – prat op zijn zeer uitgebreide netwerk van langlaufpistes. Meer dan 200 kilometer, meer bepaald, en ook dat moest natuurlijk #aus11-probiert worden. Te dien einde werd een plaatselijke beroemdheid #aus11-sein-bett-getrommeld in de vorm van Gunter, zonder H. Sympatisch en alles, hoe hij een langlaufles van drie dagen in een voormiddag probeerde te proppen. Van opwarming tot staptechniek, met en zonder stokken, met en met vallen.
Het bleek mijn ding niet, dat langlaufen. Had het als kind wel eens gedaan, en herinner me toch redelijk #aus11-der-Schlag gekund te hebben. Maar nu dus niet. Het stappen dat ging, alhoewel het in mijn ranglijst van “favoriete bewegingen” de top 5000 toch niet gaat halen. Gelukkig was er geen tijd voor een volle dag langlauf of ik was al lang gaan lopen. De rest van het reisgenootschap genoot wel met volle teugen, dus het zal wel aan mij gelegen hebben, maar de 4 kilometer die we deden volstond ruimschoots. Net op tijd terug dus in het hotel (Berghof, Ramsau im Dachstein) voor een Wiener Schnitzel (when in Rome…) inpakken, een dertigtal centimeter sneeuw van en voor onze huurauto (Hertz!) scheppen en wegwezen. Nu ging de reis naar Salzburg, waar Julia – de meereizende afgevaardigde van de Oostenrijkse toeristische dienst – aan haar eigen kerstvakantie kon beginnen. Wij onze huurauto (een Hertz!) afleverden aan de huurautoafdeling van het vliegveld (de balie van Hertz!). En de terugtocht definitief werd aangevat. Salzburg airport, waar we de groepen van Guidoooh (zijn verslagen hier en misschien, hopelijk, straks nog meer hier) en Aardbeiwormpje (haar verslagen hier en hier en hier en hier en hier en hier) al terug zagen. Na de 3 gezichten van sneeuw in oostenrijk (nog net geen sneeuw genoeg – sneeuwstorm – sneeuw in de zon) kreeg ik er ‘s nachts in België nog een vierde bij. Papsneeuw. En ik een paar dagen geen pap meer kon zien, zeggen.
Dec
17
2011
#Aus11-erordentlichOp: Saturday at 11:49 pm, in: In het nederlands Sneeuw, het thema van de dag. Want de winter heeft, geheel tot vreugde van de plaatselijke toeristische diensten, toegeslagen hier in Oostenrijk. 25 centimeter sneeuw of daaromtrent, daar gaat het hart van een skistationverantwoordelijke sneller van slaan.  Eerst de rit van Matrei-in-OstTirol naar Ramsau am Dachstein. Die in normale omstandigheden een uurtje zou geduurd hebben, maar nu in twee-en-een-half uur sneeuwploegen werd herschapen. Mieke, chauffeur van dienst, ploegde er echter als een volleerde sneeuwploegster door, dus geen zweet. Behalve misschien een beetje zweet, toen er werd vastgereden toen we bijna ter bestemming waren. Dan moest het programma omgegooid, want een bezoek aan de Dachstein-gletsjer zat er in deze omstandigheden niet in, en gingen we sneeuwwandelen. Beeld u in: nordic walking op een plastieken platformpje met ijzers onder.  Knudde? Vergeet het. Het werd een prachtige wandeling, zeker eenmaal we in de diepe sneeuw belandden. De berg op.  
 En dan, na een uur of drie, naar beneden, waar een hemels bordje wild-charcuterie en Jaegerthee op ons stond te wachten. Theorie: alles smaakt na een uur of drie sneeuwwandelen, maar de theorie heeft ook een amendement dat deze vers afgeknalde gemzen-schijfjes, salami van ree en wildpaté met mierikswortel en uitjes die we daar kregen ook zonder inspanning whatsoever sensationeel lekker zou bevonden kunnen worden. En dan naar het hotel (Berghof, Ramsau im Dachstein) dat op het eerste gezicht vrij traditioneel leek, maar bij nader inzien bleek te beschikken over een geweldig uitgebouwde sauna-kelder met zwembad. Buiten-panoramasauna met ijskoud meertje er langs en alles. En dus zweetten wij een eind weg met zicht op de nog altijd vallende sneeuw en koelden we ons af in ijs-ijs-koud water. En sloten we het dagthema af door eens naakt door de sneeuw te rollen (foto’s not included). Het avondeten was er teveel aan, maar daarbuiten alweer een fijne – méér dan fijne – dag beleefd in Oostenrijk.
Dec
15
2011
#Aus11-ReiseOp: Thursday at 5:08 pm, in: In het nederlands Het blijft vreemd, afscheid nemen. De laatste keer de kindjes over hun bol aaien gisterenavond, de laatste kus aan mijn lief vanmorgen op het perron, de laatste keer de trein (hij was op tijd, als een beschimping van de reputatie die hij de rest van mijn leven opgebouwd had), de laatste keer Zaventem, de laatste keer Belgische bodem. Lift-off.  Definitief afscheid, bijlange niet. Gewoon de gedachte dat elk afscheid het laatste kan zijn. Dus ook dit. Dat je weggaat, en je nooit meer terugkomt. Dat de laatste indruk die ze van je gaan bewaren die aai over de bol, die kus op het perron gaat zijn. Dat was papa, dat was Dirk. Verder leven zonder jou, want jij ging weg.
Nov
13
2011
HerfsteftelingOp: Sunday at 3:47 pm, in: familie Het voordeel van kleine kinderen hebben is de immense liefde die ge daar van terugkrijgt. Hetgeen zich bijvoorbeeld uit in de met zeer veel liefde gegeven cadeautjes die je er van krijgt. Afijn, we hebben het nog wat weten uit te stellen, maar vorige week was het herfstvakantie en viel er niet meer aan te ontsnappen. Een tweedaagse in de Efteling. Met overnachting in het Efteling Hotel. In de sneeuwwitje suite, nog wel. Met een spiegel die gevraagd – en ongevraagd – begon over wie dat er de mooiste van het land was, met appels op de kamer, en een voorraad lolly’s die nog een paar maanden meegaat. Niks van te klagen ook, zoals altijd al in mijn Nederlandse ervaring een supercorrecte service en duidelijk uitleg aan de receptie. Enige smet op het hotelblazoen was het avondeten, waar mijn “chateaubriand” steak van een iets minder briljant chateau leek te komen. Mals doch geheel smaakloos. Het ontbijt de volgende dag was dan weer supergoed en uitgebreid. Maar we kwamen dus voor de Efteling.
Twee dagen in de Efteling maakte dat er een zee van tijd was om alle attracties rustig en soms ook een paar keer te doen. De herfstvakantie van de Nederlanders viel een week vroeger dan de onze, dus het was al bij al vrij rustig in het park. Nooit meer dan 5 minuten aan een attractie moeten aanschuiven. Het was een jaar of drie geleden dat ik er geweest was, er waren intussen enkele nieuwe dingen bijgekomen:
Als leukste attractie werd door het gulhartige publiek echter gestemd op een paar oude attracties: de karnavalwagentjes, een soortement verzameling landenclichés waar je gezet op hoempapamuziek vrolijk doorglijdt, de slakken bij het Volk van Laaf, de autootjes, de mini-rollercoaster Vogel Rok en de soepkommen van Mr. Cannibale. Een Uit goede bron heb ik dat er nu al wordt uitgekeken naar wat ze mij volgend jaar voor mijn verjaardag gaan geven.
Jun
15
2011
Belgen in FrankrijkOp: Wednesday at 10:42 pm, in: familie, In het nederlands Voià, terug van even weg. Twee weken in Frankrijk rondgetoerd. In de Dordogne en de Charente, in twee gîtes uitgebaat door Belgen. Nogal veel om te vertellen in 1 blogpost. Op een kaartje met de route (a-b waar we de eerste week zaten, dan b-c voor de tweede week, en c-d om terug thuis te komen) en foursquare checkins voor de uitstapjes geeft dat bijvoorbeeld dit:
Of in een kalender-met-links formaat geeft dit: Sat 28 May Sun 29 May Mon 30 May Tue 31 May Wed 1 Jun Thu 2 Jun Sat 4 Jun Mon 6 Jun Tue 7 Jun Wed 8 Jun Fri 10 Jun Sat 11 Jun Of in weerberichten (via wunderground):
Of in B&B-reviews: - Bidou (Dordogne, ong. 900 km. van Bxl) **** (4/5) - Moulin de Douzy (Charente, ong. 700 km. van Bxl) *** (3/5) Of in een fotouw-slaaidsjouw geeft dat dit: Afijn, you get it. We waren weg, en nu zijn we na een behoorlijk geslaagde vakantie weer terug.
Mar
28
2011
Caïro – KaapstadOp: Monday at 11:53 am, in: In het nederlands
Dromen. Dit zet mij serieus aan het dromen. Fietsvakantie van Caïro naar Kaapstad. 100 dagen. 16.000 kilometer. Niet té slopend, met dagetappes van 60 tot 100 kilometer en zonder veel bagage want er rijdt een truck mee, en je mag daar onderweg voor wat saaiere kilometers of als je niet vooruit geraakt instappen (dus niet zo sportief als deze tocht). Een avontuur, op mijn soort maat. Stof, woestijn, mountainbikes, savanne, jungle, bergen, heuvels, kampvuren, zicht op de Kilimanjaro, 3 en een halve maand geen getwitter maar wilde vogels en ander gedierte langs de weg, zwarte kindjes die u zien als attractie, te gast in dorpen, de evenaar over, douchen in een waterval, vergezichten, lodges tenten en hutten. Maar, wellicht ook: platte banden, enige zweren op een plaats waar de fietser al eens contact maakt met zijn fiets, diarree, loden zon, gevaar voor overvallen, muggen of DEET, een paar mensen in de groep die je liever nooit was tegengekomen, een lelijke valpartij hier of daar, snurkers, honger, dorst, 3 en een halve maand zonder vriendin en kinderen, 3 en een halve maand geen loon, uitputting, no-wi-fi, stank, zweet. Zucht. Droom droom, ondanks al dat laatste, droom droom.
Jun
16
2010
Wat gefietst, wad gewandeldOp: Wednesday at 11:03 am, in: In het nederlands Fijn dagje alweer, gisteren. Wat gefietst, van Anjum naar Paesens. 6 kilometer, amper, maar toch een hele onderneming met een stevige noordwesterwind, 3 kinderen, 1 fietskar, 1 kinderfiets, 1 kinderstoeltje en een hoop bagage.
Bestemming was het “Fiskershûske” (vissershuisje) in Moddergat (dat heet daar zo). Een mini-Bokrijk met zeezout en zeemansverhalen, zoiets. Voor het eerst een verhaal in het Fries voorgelezen. Niet dat ik Fries kan, maar een kinderboek over vis Regenboogje ontcijferen lukte aardig.
Dan (de kinderen) gespeeltuind, (ik) een voetbalmatch meegepikt, en dan (Daan en ik) op zeehondentocht. Met de boot de “Silverwind” vanuit de haven van Lauwersoog naar een wad gevaren. Waar de boot tegen een zandbank voer en je eraf kon klimmen. Wandelen tot er een zandbank met zeehonden in zicht kwam. De zeehonden zaten een eind weg, maar waren gelukkig nieuwsgierig genoeg om ons een uit te komen checken. Prachtig.
En vandaag zwemmen, subiet naar Dokkum of Leeuwarden, en later nog eens zwemmen of eens rond het Lauwersmeer fietsen. En morgen naar Schiermonnikoog, of .. of …
Jun
14
2010
WatteneilandenOp: Monday at 11:46 pm, in: In het nederlands Er moet een vergissing gebeurd zijn. In plaats van op de wadden worden wij hier in de watten gelegd. De opvang van Belgische emigranten is hier echt uitstekend geregeld. ‘t Begon al goed, met een cunning plan dat lukte. Van dat als je eens ongestoord over Nederlandse wegen wil sjezen, je best een moment kiest dat ze voetbal spelen, die Kezen. En het ging goed verder, want of het nu kwam door de 2-0 overwinning op de Denen of door de vermelding “journalist” op onze reservatie, wij werden hier bijzonder hartelijk verwelkomd. Met later op de dag ook nog een bezoekje van de parkmanager van Landal Esonstad, Sjoerd Housma, en een bezoek van de parkmascotte, Bollo, aan onze deur. Om zich te vergewissen dat we niks tekort kwamen. Maar dat kwamen we niet. Want wij zijn hier immers zeer mooi bedeeld (de missus, die er geen blogbelang bij heeft, geeft het een 9 op 10). Een mooi en compleet ingericht huisje, dat wel 8 in plaats van 5 mensen zou kunnen huisvesten. Leuke keuken, een afgescheiden tuintje met zandbak en glijbaantje. Een tuinhuis voor fietsen en dergelijke. Een speelkamer, mét speelgoed. Een Playstation en flatscreen. Volledig ingesteld op een familievakantie. Op 50 meter van alle winkeltjes/restaurants van het park. Twee kanten water. Het meest links huisje op de foto is het onze:
De keuken:
Tuintje (niet groot, maar ideaal om uw kinderen ongesuperviseerd te laten ravotten, en de hond te huisvesten):
Ook al kort de omgeving verkend. Het vakantiedorp:
Een mooie speeltuin, met strandje (en koude noorderwind):
En dijken, natuurlijk. Dijken, en luchten.
En morgen eens het zwembad dopen. Misschien een bootje huren. Fietsen met de wind mee. Zeehonden spotten. Op wadden waden. Dat soort dingen. Ik hou u op de hoogte. (noot: deze reis is mij in de schoot geworpen, door Holland.com. Which I find fantastic, but you might not. Weet dan wel dat ik u met de details evenzeer zou verveeld hebben, mocht ik ze zelf gekocht hebben).
Jun
14
2010
Ik emigreerOp: Monday at 7:33 am, in: familie Vlaanderen trekt een gele kaart (en wallonië een rode). Waar is de tijd dat the day after iedereen de verkiezingen had gewonnen, en het land rustig oranje bleef kleuren? Van vader op zoon, en moeder op dochter.
Ik weg dus. Naar een plaats waar het wel nog ongenêneerd oranje kleurt. Nederland. Er is mij asiel beloofd. In een vluchtelingenkamp in het hoge Noorden. Ik stop mijn hebben en mijn houden in mijn koffer. En ik ben weg.
Met dank aan Talking Heads en Holland.com, die het in hun malle hoofden kregen mij een reis cadeau te doen. Naar Anjum. Let’s roll.
Sep
24
2009
KlimaatveranderingOp: Thursday at 10:04 am, in: In het nederlands Berichtje in de mailbox: “Blog action day” van dit jaar = Climate Change. Bedoeling is dat ge uw blog inschrijft, en op 15 oktober een postje pleegt met uw 5 centen over deze kwestie. Treft. Want daar kan ik over meepraten, over klimaatverandering. Uit eerste hand. Gisterenmorgen was het nog zo:
En vandaag zit ik in de trein te treuren in dit klimaat:
Kind of sucks, dus. Maar wat wilt ge. Life goes on, en schone liedjes duren maar 3 minuten en 30 seconden. Yada yada. De rest van de posts over de vakantie in Saint-Pierre hebt ge overigens nog te goed. Geen paniek, ze komen er nog aan. Werden ter plekke opgegeten door Stieg Larsson.
Sep
20
2009
Saint Pierre la MerOp: Sunday at 9:45 am, in: familie, In het nederlands Alwaarin het reisgenootschap aanlegt in Saint-Pierre la Mer, hopend op een dubbele kamer, met tussendeur. De rest van de reis waarover u verhaald werd in de vorige drie afleveringen, verliep voorspoedig. In die zin dat de eindbestemming gehaald werd. De sfeer werd deze tweede dag helaas niet geholpen door de nukken der baby. Het menselijk tekort vond die dag een waardige vertegenwoordiging in Floortje, die altijd iets te kort leek te komen tijdens deze laatste vierhonderd kilometer. Te warm, te hongerig, te slaperig, te verkrampt, te koud, te ver van mama, te weinig animatie, te veel gehuil… De wanhoop was nog niet helemaal nabij toen St.Pierre la Mer in zicht kwam. Maar toch niet meer zó heel ver af. Bericht aan de reizigers naar het Hotel Le Méridien in Saint-Pierre la Mer: het hotel bevind zich aan het àndere eind van het dorp. U was er dus al toen u het dorp binnenreed. Het voordeel van verkeerd rijden, was wel dat we dadelijk een overzicht en indruk hadden van het dorp. Een in alle opzichten onopmerkelijk kuststadje. Vakantiesfeertje, maar niet bijzonder mooi. Niet groot, niet klein. Brede rustige stranden. Veel nieuwbouw, maar die wordt gelukkig laag gehouden. Villa’tjes, niet veel hotels en een megacamping municipale. Niet blasé. Leeg.
Het hotel bleek van onze komst weet te hebben, alijd een meevaller als ge ergens toekomt. Over naar het volgende deel van deze megaspannende vakantiesaga: op verkenning in het hotel!
Sep
18
2009
WoonwagenOp: Friday at 8:01 pm, in: familie, In het nederlands Aflevering drie van het grote reisrapport, alwaarin onze helden het stadje Parijs verlaten, afzakken via enige schone wegen naar het Zuiden van Frankrijk, en aldaar hunne eerste nacht op vreemden bodem beleven. Op wielen. Na de geslaagde voormiddag in Parijs werd het zoetjesaan tijd om nog een paar kilometers richting Zuiden te vreten. Wederom geholpen door loom zondagochtendverkeer werd het verkeersknooppunt in en om de Franse hoofdstad in no time afgehandeld, en zakten we af naar het iets minder illustere Verzun-le-Bas. Een week voor afreis was er immers besloten dat om het risico op zeurende kinderen op de achterbank en de bijhorende hoofdpijn te vermijden, in twee etappes zou worden gewerkt. Daarbij werd gebruik gemaakt van de nattevingermethode. Men neme daarbij een kaart (in casu de Google map van de route Balegem-Saint-Pierre). Men vouwt deze kaart in twee denkbeeldige delen. Men zoeke op het snijpunt een overnachtingsmogelijkheid (in casu de functie “zoek op de kaart” met het trefwoord “Hotel” op voornoemde Google Map). Men verwerpe daarbij alles wat lijkt op een deel van een hotelketen, of er te duur of te goedkoop uitziet, alles wat geen fatsoenlijke website heeft, of geen online reserveringsmodule. Men zakke zo een honderdtal kilometer verder af richting bestemming. Tot uw oog valt op iets leuks. In casu de Roulottes van het domein “Domaine des Grands Côtes” in Verzun-le-Bas (een gehucht van 2 huizen groot, uw GPS kent mogelijk wel Verzun of Target).
Het leuks in kwestie was dat er op dit grote en bosrijke domein een 20-tal woonwagens staan opgesteld die dienst doen als hotelkamers. Ook de aanwezigheid van een warm zwembad, en een joekel van een speeltuin hielpen. Het zag er leuk uit, de ideale manier om wat reisstoom af te laten, en proefondervindelijk hebben we vast kunnen stellen dat dit inderdaad het geval was. Nadeel aan het geheel: de prijs. Voor vijf personen, vier met ontbijt, betaalden we toch 145 euro. Waar je een IBIS of ongezellig maar zelfde functie vervullend hotelkamertje voor een derde van die prijs kan krijgen. Maar geen greintje spijt. Mooie stop. Plons in het zwembad, ravotten op de speeltuin, comfortabel bedje in een fotogeniek kader à la façon des gitans, en de volgende morgen een redelijk ontbijt en een mooie wandeling/afdaling naar het riviertje onderaan het (supergrote) domein. Fijn fijn, en levendig aanbevolen. Ik kreeg overigens een kaartje mee dat je 10% korting kan opleveren als je er eens wil verblijven. Geef maar een gil, als dat van pas zou komen…
Moeder der kroost was overigens iets minder enthousiast van het verblijf in de Roulottes van het Domaine des Grands Côtes. Niet zozeer van het geboden comfort of aanbod. Wel van de genoten nachtrust. Baby Floortje bleek na een dag die om 5 uur begonnen was enigszins ontregeld en had niet veel zin om te slapen. Op naar de volgende aflevering: waarin onze reizigers de plaats van bestemming tijdig trachten te bereiken, aldaar hun weg zoeken, en hopen op een dubbele kamer.
Sep
17
2009
Petit-déjeuner à ParisOp: Thursday at 4:07 pm, in: In het nederlands Plannen. Ze zijn er om gemaakt te worden, daarna voortdurend aan te passen aan de noodlottige realiteit, om dan te beseffen dat zelfs het maken ervan eigenlijk helemaal geen goed plan was. Wanneer bij wijze van uitzondering een oorspronkelijke plan eens lukt, ga er dan van uit dat u een duivels goed plan had, of wreed veel chance hebt gehad. Het plan voor de dag van afreis van vakantie bestond erin om 4 uur ‘s morgens het huis te verlaten, om dan met de roedel slapende kinderen op de achterbank al een uur of vier ongestoord Frankrijk in te rijden. En de rest van de dag dan nog met veel stopjes en wellicht zeurende kinderen een beetje verder te rijden. 4 uur werd 5 uur, maar dat was op zich geen erg. Want op 3 uur rijden van Balegem bevindt er zich een leuke stopplaats, genaamd Parijs. Een mooi uur voor een vroeg ontbijt. En waar in Parijs kunt ge beter ontbijten dan in Café de Flore of het concurrerende Les Deux Magots er naast? Nergens, zo heb ik mij vroeger toch laten wijsmaken.
Een begrip in Frankrijk, en ver daarbuiten, dat Café de Flore. Levende literaire geschiedenis. Met croissants. Dat we op een zondagmorgen wegreisden hielp in niet in geringe mate mee aan het welslagen van dit deel van het plan. Parijs in, tot op een parkeerplaats ongeveer voor de deur van Café de Flore, over de place de la Concorde en een stel Parijse Boulevards, in amper een kwartiertje. ‘t Zou op een weekdag geen waar geweest zijn. Alle clichés over slechtgemanierde Parijse obers blijken niet te kloppen voor het personeel dat in de vroegte op een zondagmorgen in Café de Flore stond te bedienen. Ze bleken het zowaar te appreciëren dat er in de vroegte eens een roedel enthousiaste kinders binnenstuikte, in plaats van het gebruikelijke clientèle van slechtgezinde omhooggevallen Franse intellectuelen met slaapogen. Het ontbijt was heerlijk, het moet gezegd, al betaalt ge er natuurlijk de reputatie bij.
Beter nog, bij het buitenkomen rond 9 uur bleek het een aangenaam zomerweer. Ideaal voor een wandeling in ontwakend Parijs, van aan de Eglise Saint-Germain-des-Prés naar de boorden van de Seine, de Pont des Arts en zo naar de Notre Dame. Indrukwekkend, en lieflijk. Parijs steekt op een dagje als dat ons Brussel, Brugge, Gent én Antwerpen toch met gemak in zijn achterzak. Op naar deel 2 van de dag en het plan, te weten nog een kilometer of driehonderd verder afzakken naar het Zuiden.
Sep
16
2009
Wijlie wegOp: Wednesday at 12:44 pm, in: familie, In het nederlands Er zijn voordelen aan het hebben van een roedel kleine kinderen: zij zijn immers vrijgesteld van de pain-in-the-ass-voor-de-portefeuille genaamd leerplicht, en kunnen dus ook tijdens het schooljaar gaan en staan waar zij willen. En hun ouders dus ook. Er zijn ook nadelen aan het hebben van een roedel kleine kinderen: zij zijn immers vrijgesteld van goeie manieren op restaurant, interesse voor cultureel hoogstaande bezienswaardigheden, het hebben van geduld of inlevingsvermogen. Vandaar ons plan deze voor- en nadelen van het hebben van een roedel kleine kinderen te combineren: vakantie buiten de schoolperiode, maar met kinderprogramma en -opvang. CM, Intersoc en de Oekkivakantie to the rescue. Zonneschijn FTW, was hier het motto, vandaar dat we kozen voor Saint-Pierre la Mer. Een kuststadje niet ver van Narbonne, voor de Frankrijkonkundigen te situeren aan de Middellandse Zeekust, maar aan de andere kant dan de Côte d’Azur, bijna in Catalonië. Het land van de Katharen, Occitanië, het land van Aude, van Carcasonne en het Canal du Midi. Bref, met zonneschijn dus. Huiszitster geïnstalleerd dus, en wijlie weg. De komende dagen hink ik hier lustig achterop de dingen die we beleven. |
|
|
