Posts met de tag « vogelfotografie»:

jan 2 2011

Sperwer

Sperwer / Sparrowhawk

In 2011 ga ik zijn zoals een roofvogel. Een sperwer zoals er hier een in de tuin zat.

Met een arendsoog loerend naar prooi; op het juiste moment vertrekkend met m’n klauwen en vlijmscherpe bek al in aanslag; laag maar pijlsnel zwevend naar het nietsvermoedend vogeltje op de mezenbol; keihard toeslaand en … beng … tegen de ruit vliegend en dan enigszins versuft op een tak nadenkend over wat er zonet gebeurd is. Ja, een roofvogel ga ik zijn. Een schele.

Sperwer


mei 2 2010

Natuur

De natuur presenteert zich dezer dagen op haar lieflijkst. Bloesems, ontluikende blaadjes, vogelgekwetter, bijtjes, phallus impudicussen, lente …
Maar vergis u niet, vrienden: het is een loeder. De natuur is een wreed serpent met een dubbel gezicht. Janus.

Zo ben je bijvoorbeeld een mereljong. Het ene moment ligt de wereld aan je klauwtjes. Bij de eerste warmte in een mooi nestje gelegd, drie weken geduldig uitgebroed door je ma, een maandje opgevoed en vetgemest door ma en pa. Tot je klaar was om te vliegen. De vrijheid tegemoet. Klaar voor een merelleven.
En dan, op je eerste aarzelende vlucht uit het ouderlijk nest, wordt je opgemerkt door een ekster. Zwartwit tettergat met vraatzucht. Die wellicht ook met jongen zit op haar nest, en die jongen graag groot wil krijgen, om ze uit te laten vliegen. Klaar voor een eksterleven.

En dan zit je in plaats van de wereld te ontdekken plots middenin de struggle for life. Een experiment van Darwin, over wie er het best is aangepast aan het leven: merels met gefluit en voorliefde voor wormen, of eksters met zin in alles en een scherpe bek.

Je ouders die er rond fladderden niet in staat de ekster af te leiden. Machteloos. Op paar seconden van de dood, nu al. En toen kwam ik buiten. En ging de ekster op de loop. Net als je merelouders.

Mereljong - aangevallen door eksters

Daar zit je dan. Je prille hersens kunnen er niet bij, ingeslagen als ze zijn. Het bloed voor je ogen. Daar gaat je geloof in de natuur, of toch in de lieflijke kant ervan.

Arm ding. Of ze het gehaald heeft, weet ik niet. Ik heb het mereljong niet te ver van de plaats van het voorval onder een struik gezet, in de hoop dat ma en pa merel er terug om zouden komen. Een half uurtje later was het weg. Op weg naar een merelleven?


aug 25 2008

Fotofrustratie

1 jaar heb ik nu een camera met mogelijkheden (een Nikon D80). En 1 jaar al ben ik content van het niveau van de huis- tuin- keuken-foto’s die ik ermee neem.
Maar als het wat moeilijker wordt, schiet ik schromelijk tekort. En dus begint er ook al wat frustratie binnen te sluipen.

Neem nu dit:

Ijsvogels

Een overduidelijk mislukte foto, van twee jonge ijsvogels. Tot overmaat van ramp kwam even later de mama/papa van dit nestje jonge ijsvogels ook nog langs, maar de foto daarvan is nog 3x onscherper en dus al helemaal niet toonbaar. Of wel toonbaar, maar je zou er zelfs geen ijsvogels in herkend hebben.

Da’s toch echt wel een “photo opportunity”, maar een gemiste dus.

Ok, de omstandigheden zaten niet mee.
Het was rond acht uur, dus al met een zwak zonnetje. Het was aan onze vijver, waar rondom massa’s bomen staan, die ook het resterende licht nog wegnamen. Met een niet erg lichtscherpe lens op het fototoestel, én een behoorlijke afstand tot het onderwerp. Excuses, excuses…

Maar een fatsoenlijke fotograaf heeft dan toch al tenminste de tegenwoordigheid van geest om de ISO-lichtgevoeligheid helemaal naar boven te draaien. Of een boomtak of zo als statief te gebruiken. “Pathetic me” niet dus. En dus heb ik nu 20 foto’s, allemaal bewogen, alle 20 om weg te gooien.

En dus moet ik me voor geslaagde foto’s van ijsvogels (prachtige beestjes die enkel in de buurt van visrijk water leven) verlustigen aan flickr, of pbase.

Nog een kleine week en ik verjaar, en dus kan ik wat cadeautjes bijeensprokkelen voor in de fototas. Maar het materiaal dat me bij deze ijsvogelkans had gered is echt wel buiten verjaardagsbudget. Een statief, en een lichtsterke portretlens (50mm, f1.8), dat kan ik nog wel vragen. Maar grote zoomlenzen of macrogerief voor kriebelbeestjes blijven nog buiten bereik.

Dat wordt dus nog wat langer mijn kas opfretten van fotofrustratie.
Of een cursus gaan volgen (iets als dit, maar minder ambitieus mag ook, één voor- of namiddag per week bestaat dat ook?).
Of me gewoon gelukkig prijzen dat ik een stukje natuur beheer waar de beestjes zich thuis voelen, of ik er nu een foto van kan nemen of niet.


nov 8 2007

Groene specht

Groene specht

Groene specht, in het gazon op zoek een maaltijd. Deze soort is echt verzot op mierennesten, zeker van die gemene rode bijters. Ze steken er hun lange snavel in en zuigen er dan 1 voor een de mieren, larven en ander “lekkers” uit. En blijkbaar zitten er in mijn “pelouse” nogal wat mieren… Good for her!

Lang rondgelopen met het gedacht dat dit een bonte specht was, maar mijn vogelkennis blijkt weeral niet erg groot 🙁 . De bonte specht (Dendrocopos major) is precies nog een stuk bonter dan den deze, nu overduidelijk herkend als een groene specht (Picus viridis).

Zij (ik zie geen rood onder z’n oog, iets dat alleen de mannetjes zouden hebben) zit de laatste weken constant in de buurt van het huis, maar was toch erg moelijk te fotograferen. Buitenkomen zonder dat ze het hazepad koos was onmogelijk. En zelfs behoedzaam in de buurt van het raam komen, was al voldoende om haar te laten schrikken. Nu is ze blijkbaar al wat geruster, en kon ik haar van achter het raam toch al in beeld krijgen.

Als vogelfotograaf heb ik dan ook nog een lange weg af te leggen. D’r zullen nog heel wat jaren passeren eer ik een foto van het ijsvogeltje ga kunnen maken: die passeert wel dagelijks maar na 10 seconden is hij al weer weg. Toch als wij in de buurt zijn… En om nu in een schuilhut met de camera in aanslag te gaan zitten wachten…