Posts met de tag « Yello»:

sep 18 2008

More Cowbell!

Mijn vorige poging om in Het Laatste Uur te komen mislukte deerlijk dankzij een schitterende tekst van Randall Casaer (striptekenaar, grappige gast, medewerker van Wouter Deprez, ge kent hem mogelijk van zijn deelname aan “De Slimste Mens” een paar seizoenen geleden) die met mijn moustache was gaan lopen.

Maar niet versaagd. Zo snel zijn ze daar bij de VRT niet van mij af.
Deze week gaat het immers over “Koebel” gaan.

Sedert een schitterende sketch in Saturday Night Live is dit het muzikantengrapje par excellence. “More cowbell”! Nooit genoeg.

In de cow bell database zitten interessante songs genoeg. Rond 3 kon ik wel een verhaal verzinnen:

Yello met Bostich

Als er iemand “recht van koebel” heeft, dan zijn het wel de Zwitsers.
Land van Toblerone en koekoeksklokken, van Grote Kleine-deeltjes Botsbanen en alpenweiden met hele kuddes grazende, klingelklangelende koeien.
Maar ook het land van Yello. Het briljantste dat er ooit uit dat land gekomen is. Prettig gestoorde idioten met een neus voor hits, DEVO meets ELO, of zo. Een soort kruising van een grote kleine-deeltjes botsbaan met een alpenweide klingelklangelende koeien.
Bostich was een van hun eerste singles, en werd later talloze malen gesampled en vermangeld door anderen. Onder andere door onze eigen Erotic Dissidents. Zoals veel New Beat niet echt muzikaal hoogstaand, maar met hun titel zaten ze er wel kloef op in het beschrijven van het effect van Yello, Bostich en hun koebellen: “Move your ass, and feel the beat”.

Talking Heads “Once in a lifetime”

Onlangs werd ik op een morgen wakker, en ik bleek die nacht 40 geworden te zijn.
Tijd dus voor een midlife crisis.
Twijfel over wat geweest is, geëmmer over wat nog moet komen, kent u dat?
David Byrne heeft dat gekend.
Of hij schreef er toch een lied over.
“Once in a lifetime” uit de briljante plaat “Remain in Light”, die veel van haar briljantigheid dankt aan furieus gehamer op koebellen.
Same as it ever was, same as it ever was, koe-bel, koe-bel, de sleur van het leven, same as it ever was.
Tijd voor actie.
Ik wil de Everest nog beklimmen
en een goal scoren in de Champions League
en Tanja Dexters binnendoen en …
maar op je veertigste ligt dat stilaan buiten bereik.
Op de radio komen, dat is nog haalbaar voor mannen met een midlifecrisis.
Nog net haalbaar voor mij, en al zeker voor David Byrne.
Once in a lifetime.

Qua koebel-intensiteit is “Once in a lifetime” trouwens niet het Talking Heads hoogtepunt, dat gaat naar een andere song uit dezelfde briljante plaat “Remain in Light”, namelijk “Crosseyed and Painless”.

Lipps Inc met Funky Town

Lipps Inc, gaan met geen schoonheidsprijzen lopen. Niet voor het hoesje van hun bekendste single “Funky Town”, want dat ding moet ongeveer de lelijkste platenhoes zijn sinds de uitvinding van het verpakken van vinyl in een stuk gebruikte keukenrol. Gebruikt om iets héél erg vies mee op te deppen.
En al evenmin voor hun show. Want zelden werden mensen in lelijker fluo pakjes uitgerust dan de drie dames die deze act op podia kwamen vertegenwoordigen.
Neen, Lipps Inc wint de prijs voor jeugdsentiment.
Dat ene akkoordje.
Tjengdetjeng … won’t you take me to… tjengdetjeng … funky town?
En plots is het weer Zaterdagavond. Radio 2. Omroep Brabant. Met een Annemie. Weekend. Forever. Straks komt Domino. Met Luc Janssen. Maar eerst nog wat disco.
En dat Funky town daar de perfecte intro voor leverde.

Of er eentje van de drie gaat in geraken, hoort u zondag van 23 tot 24 uur op radio 1 of later via de podcast