Posts met de tag « ZOL»:

apr 7 2008

Prostaatkanker

Bent u een man? Weet u uw prostaat liggen? Veel kans van niet.
En met reden, want als er n menselijk orgaan wel het epitheton “kutorgaan” mag krijgen, is het toch dat wel. Een nootje groot, met als functie prostaatvocht bij de zaadcellen te mengen in ’t geval van een zaadlozing, en dit mengseltje richting uitgang te stuwen. Voor onderzoek enkel te bereiken via de minst aangename lichaamsopening, via bepoteling dan nog wel. En hoe ouder je wordt, hoe meer kans dat je er last van krijgt. Veel last.
Uw kans om er kanker in te krijgen is niet gering: op de leeftijd van 80 jaar heb je niet minder dan 50% kans om prostaatkanker in ontwikking te hebben. 1 op 2, super odds. Als dit een loterij was deed ik zeker mee.

Mijn vader, kort bij de 70, heeft – ongewild, ongevraagd – meegedaan met die tombola. En heeft het zitten. In februari is kwaadaardige kanker vastgesteld.

Geluk bij dit ongeluk is dat de dokters er vroeg bij zijn. Hij werd al een hele tijd nauwlettend gevolgd voor prostaatkanker: er waren al een jaar of drie verdachte waarden in zijn bloed opgemerkt (PSA-protene, Prostaat Specifiek Antigen), alhoewel hij niet dadelijk veel last had van de meest voorkomende prostaatproblemen (vaker moeten plassen; moeite met plassen; pijn en een branderig gevoel; nadruppelen en/of een zwakke straal…). Al drie maal werd er om zeker te spelen ook een biopsie genomen, en de derde keer was het raak.

Op het programma: 3 jaar een driemaandelijkse inspuiting. En een nu 7 weken, elke werkdag, naar het ziekenhuis voor gerichte lokale bestralingen. Geen operatie (de kans op impotentie bij het chirurgisch wegnemen van de prostaat is bijzonder hoog), geen chemo gelukkig.

Nadeel is dat zijn levenskwaliteit serieus zal achteruit gaan: van de spuiten is hij een dag of twee heel erg misselijk, en de bestralingen hebben in veel gevallen vervelende bijwerkingen. Zo zal de huid op de bestraalde plaatsen schraal en dun worden, zijn er problemen te verwachten met pijnlijk plassen en ook de darmen komen er tijdens de bestralingsperiode meestal niet geheel ongeschonden uit (zodat je erg op je voeding moet letten). En ook hier een serieus risico op impotentie (als de zenuwbanen rond de prostaat het begeven tengevolge de bestraling).

Hij heeft er goede moed in. Het vriendelijke personeel van het bestralingsteam in het ZOL heeft hem verzekerd dat ze die kankercellen wel eens klein gaan krijgen. Ook de literatuur spreekt moed in. De vijfjarige overlevingskans bij prostaatkanker is 80 90%. “Niet slecht voor een kanker“, zei ik hem “ik weet niet of er veel kankers zijn waar de overlevingskans hoger is“. En even later hoorde ik het hem aan de telefoon herhalen tegen een broer van hem: “Als je dan toch een kanker moet krijgen, dan kan het toch best deze zijn…

Maar prettig nieuws is toch anders natuurlijk.
En er zit nog een schaduwkantje aan voor mij ook: de erfelijke kant aan het verhaal. Prostaat.nl : “Het blijkt dat mannen met een eerstegraadsverwant (zoon, vader of broer) met prostaatkanker, een twee maal zo grote kans op het ontstaan van prostaatkanker hebben“. En niet alleen mijn vader, ook mijn vaders vader (82 geworden) heeft er van gehad.

Slik en dubbel slik dus.


mrt 5 2008

Een jeugd in plaatsen (1): het ziekenhuis

Zoals al enigzins aangekondigd in de post over de song chart meme, plan ik hier een reeks van blogposts over de “plaatsen” uit mijn verleden/leven.
Aanleiding voor deze reeks was deze post op belgeoblog waarin verteld wordt dat nu ook Genk beschikbaar is via de birds eye view op Virtual Earth, Microsoft’s tegenhanger van de Google Maps. En zoals Tante Annie al terecht opmerkte, deze jongen is – anders dan de subtitel van mijn blog vermeldt – in feite niet van Balegem, maar van Kolderbos, Genk.
Supergedetailleerde luchtfoto’s te zien van de plaatsen waar ik mijn broek sleet op allerlei schoolbanken, waar ik speelde, woonde, waar mijn vader werkte enz… te zien wat er nog hetzelfde was als vroeger, wat er ondertussen al veranderd is… het gaf een lichte shock, moet ik bekennen.
Vandaar deze reeks – die ongetwijfeld even wordt boeiend als mijn leven zelf al geweest is (not). Ego-posten met een achteruitkijkspiegel. En als ik later beroemd en dood zal zijn, weten jullie alvast waar de gedenkplaatjes moeten opgehangen 😉

Deel 1 van deze reeks kan uiteraard niet om op de plaats heen waar het voor mij allemaal begon: de plaats waar ik geboren ben. En dat was hier:

Sint-Jansziekenhuis, Genk

Het Sint-Jans-Ziekenhuis, Weg naar As in Genk. In een van die kamertjes in het grote gebouw centraal rechts moet het gebeurd zijn. Cameraploegen van VT4 noch VTM, van “Het Leven zoals het Is” noch van Vitaya, amateurfilmers noch fotografen waren aanwezig.
Anders dan Oscar uit De Blikken Trommel, was ik me in die eerste minuten van mijn leven niet bewust van wat er rond me heen gebeurde. Ik weet niet of het pijn deed, of het er warm was, wie de gynaecoloog was, zelfs niet wie er op bezoek is gekomen. Vergeef me.

Ik weet zelfs niet meer dat ik op dezelfde plaats een jaar of twee later nog eens terug ben geweest, om een ingeslikte punaise (duimspijker voor onze Nederlandse medemensen) uit mijn slokdarm te laten verwijderen. Het was geen lekkere punaise, zeker?

Ik weet nog een beetje van het wee gevoel dat ik had toen ik later op dezelfde plaats nog eens terug moest gaan om mijn amandelen te laten trekken. Eenzaamheid. Schreeuwende kinderen. Tekeningen aan de muur.

En nog meer slechte herinneringen toen ik rond de leeftijd van 8 jaar een kleine operatie aan mijn lulletje moest laten doen (voorhuid vastgegroeid aan het eikeltje, naar ’t schijnt komt het meer voor dan je denkt). Met de onderbuik bloot op de operatietafel, met een lieve verpleegster die met watjes en doekjes aan uw gevalletje aan het wrijven ging, en dat alles lang voor erotische gedachten aan dergelijke situatie ook maar in u op zouden komen. Trauma. Wel veel cadeau’s, een spannend boek, en gelukkig toen nog geen cliniclowns in zicht.

Het Sint-Jansziekenhuis ging op die plaats later dicht. Er kwam een kunstschool. Het hospitaal kwam terecht in de bossen van Kattevennen, en heet nu ZOL (Ziekenhuis Oost-Limburg). Daar kwam ikzelf gelukkig nooit te liggen, wel natuurlijk al op bezoek gemoeten bij zieke moeders, vaders, oma’s, nonkels …

Sint-Jansziekenhuis Genk

Onderaan op een gedraaid beeld van het oude ziekenhuis zie je “Herfstvreugde”: het bejaardetehuis waar mijn lieve oma kwam te liggen nadat ze dement werd. Tot ze niks meer wist. En er stierf, onwetend over wat was of wat zou komen. Veel vreugde was er in die herfst niet meer te vinden.

Geboorte en dood: weeral bewezen dat het dicht bij elkaar ligt. “Birth, School, Work, Death” zongen de ziedende Godfathers al, en uiteraard is dat ook the story of my life:

Volgende aflevering: de papschool.