|
Songs (klik de  -icoontjes
voor audio)
 1.
La Came
2. Gendarmerie blues
3. Louise
4. Ma Mère
5. Les trois p'tits mots
6. Crotte de chien
7. Skinette
8. Speakerine
9. L'araignée
10. Les hérissons
11. Adieu / La muerte
12. Marie
13. La main qu'on glisse sous les draps
14. Looser
Daniel Hélin : zang, gitaar, bas, harmonium, accordeon
Jean-Yves Evrard : gitaar, klarinet, drum, klokken, tuinslang, orgel, percussie
en ook
- Jean Kowalski : batterie
- Nikola Pejakovic : piano
Opgenomen in het huis van Geneviève, Louise en/door Jean-Yves Evrard
(lente/zomer 1999)
|
|
Mijn Mening
Op goed 1 jaar tijd is Daniel Hélin in het Zuiden van het land tot een
"naam" uitgegroeid : dit grappige en impertinente ventje met een boodschap
won er de "Biennale de la chanson Française" en wordt sinds van
festival naar benefiet en van club naar radiostudio gesleept. En met reden. Het
wordt dan ook tijd dat ook de rest van België en de wereld deze anarchistische
singer-songwriter leert kennen.
Het sterkste punt van de cd zijn zonder enige twijfel de teksten : ironisch, bijtend,
stout, in de aanval, lief, teder, triest ... alle sentimenten passeren de revue.
Soms zijn die teksten ronduit virtuoos (zoals in de song "Louise", waarbij
het verhaal van een liefdes-affaire met een meisje dat zich later verhangt wordt
verteld met niks dan zinnen die eindigen op "-ise"). Soms zijn ze simpeler
van vorm maar des te schrijnender (vb. de beste track van de cd "Ma Mère",
waarbij de zanger zich afvraagt waarom hij geboren is en vastbesloten is zelf
tenminste geen nageslacht te verwekken : "Alors, alors, pardonne-moi
donc, de me réfugier dans la masturbation, ou dans la baise en capotes
ou pillules, j'en suis fier je n'tue que quand j'éjacule").
Soms zijn ze zeer grappig, zoals in zijn aanklacht tegen de rijkswacht in "Gendarmerie
blues" (ils seront à leur mort à la droite de Dieu, avec
les mongols, les pauvres, les lépreux, car Dieu guérit toutes les
maladies des hommes et efface la connerie d'un grand coup de gomme).
De thema's variëren van de drugs (La came), de dood (Adieu, l'Araignée),
tot extreem-rechts (Skinette, Looser), het verkeer (les hérissons), de
rijkswacht (gendarmerie blues), liefde (les trois p'tits mots, Louise, la main
qui glisse sous les draps) en masturbatie (Ma mère, Speakerine).
Muzikaal is de vorm van het chanson gekozen, maar met hele dikke invloeden uit
punk, blues, jazz, reggae en grunge. Weinig songs bestaan enkel uit zang en gitaar
(live toch zijn handelsmerk), want de meeste worden meestal bijgewerkt met flardjes
accordéon, een krakend bed, een saxofoontje, een walsend orgel ...
Mijn bewondering is niet onvoorwaardelijk : soms wordt de toon wat doordrammerig
(Skinette, Looser) of waant de zanger zich een comediant (vb. crotte de chien,
Marie, Looser).
En dan hier en daar een koude rilling. En een klop voor de egoïstische kop,
en een spiegel voor je samenleving. Met zo'n hoes vraagt het erom : vâchement
bien !!
Zelf een mening over deze plaat ? Stuur maar op, dan zet ik ze hier
bij !
|
|
Waar deze cd te kopen ? :
Deze CD online bestellen kan (prijzen opgezocht op 25 oktober 1999, niets garandeert
evenwel dat deze nog zo zijn als u ze leest) :
Laagste prijs staat in het geel, hoogste in het rood. Deze prijsvergelijking
houdt geen rekening met mogelijke vermindering van kosten bij het bestellen van
meerdere CD's, bonuspunten, verschillen in levertijd e.d. Verzendingskosten zijn
deze naar een adres in België.
Heeft u deze plaat nog ergens anders goedkoper gezien, heeft u zelf een online
CD-winkel met Belgische producten erin, staat er een fout in mijn berekeningen
: laat het me weten.
|
