SANDRA KIM

Zangeresje uit Montegnée dat vooral bekend zal blijven wegens haar overwinning in het Eurovisie Songfestival van 1986.

Geboren in oktober 1972 als Sandra Caldarone, werd ze al op 11-jarige leeftijd ontdekt (en toen zong ze al een paar jaar) via een zangwedstrijd in Tilleur. Als zangeres bij het groepje Musiclub stond ze zo in 1985 al op de wedstrijd "L'ambrogino d'oro" in Milaan met het liedje "Ami Ami". Een half jaar later werd ze geselecteerd als Belgische deelneemster voor het Eurovisie Songfestival in Bergen (Noorwegen) met "J'aime la vie".

Was het de frisse verschijning, haar stem, de italiaanse schwung, het opgewekte liedje (Ik hou van het leven) of de arrangementen (à la de toen erg goed scorende hits van Modern Talking ...), feit is dat geen enkele jury het dertienjarige meisje zonder punten achterliet, en daarmee zorgde voor de eerste (en tot nu toe enige) overwinning van ons land in de meer dan 40 jaar durende geschiedenis van het Eurovisie Songfestival.
Hiermee verzekerde ze zich ineens van een bijzonder uitgebreide schare van fans (zie bijvoorbeeld de links of Bange Konijnen met "Shit, Ik ben verliefd op Sandra Kim"). Het jaar nadien in Brussel - na een hele hoop geruzie tussen de gemeenschappen en televisiestations van dit landje - mocht ze samen met presentatrice Viktor Lazlo de prijs doorgeven aan Johnny Logan.

Sandra Kim maakte in de jaren die volgden haar school af (artistieke humaniora), maar bleef ondertussen ook werken aan haar carrière. Haar tweede meest verkopende single werd "Tokyo Boy", een song waarmee ze ook een prijs haalde op een festival in Japan.

In de jaren negentig legde ze zich toe op het presenteren van "Dix qu'on aime" (de tegenhanger van "Tien om te zien), een programma op RTL met een hitparade van franstalige liedjes. Ze slaagde er echter ook in om in de vlaamse tegenhanger van deze hitparade op te duiken door haar duetten met Luc Steeno ("Bel me, schrijf me") en Frank Galan ("Onvergetelijk").

Lange tijd bleef het midden jaren negentig echter opvallend stil rond het zangeresje. Haar huwelijk met jeugdvriend Olivier Gérard liep spaak, en ook aan de samenwerking met haar ontdekker en producer sinds 1986 R. Marino-Atria kwam een einde.

In 1998 kwam ze terug in de schijnwerpers met een in het Nederlands opgenomen cd waarop ze zich verder profileert als een chanteuse in het genre Barbra Streisand en Céline Dion. Van deze laatste stond er dan ook "My heart will go on" as "Heel diep in mijn hart op", opnieuw goed voor een Vlaamse hit. Zoals ze zelf zei : "Die mensen bezorgen me koude rillingen. Als je enkel met je stem gevoelens kan overbrengen, ben je een groot vertolker. Streisand kan dat beter dan wie dan ook. Geloof het of niet, mijn droom is nog altijd die van tien jaar geleden: ooit een duet zingen met haar."

In 1999 stortte ze zich op een musical-carrière (als Eponyme in de Belgische versie van "Les Misérables" - later met de musicalcompilatie "Musicals from the heart"), en zong ze een duet met Helmut Lotti en Paul Michiels "Song for Kosovo" (ten voordele van de vluchtelingen in de Balkan).

In 2001 maakte Sandra Calderone een come-back met een italiaans gezongen "Vivere uguale" en "J'ai pas fini de t'aimer" - een Franse versie van "I just can't stop loving you" van Michael Jackson & Siedah Garrett. Bovendien stapt ze eind december opnieuw in het huwelijksbootje, met West-Vlaming Jurgen Delanghe.

Koop CD's van deze artieste bij

Albums :
- J'aime la vie (1986)
- Bien dans ma peau (1987)
- Balance Tout (1991)
- Met open ogen (1991)
- Sixties (1993)
- Onvergetelijk (met Frank Galan) (1997)
- Heel diep in mijn hart (1998)
Compilaties :
- I piu grandi successi di (1988)
- Best of Sandra Kim (1994)
- Het Beste van Sandra Kim (Master Series, 1997)

Websites :
- Sandra Kim.com, the official site
- site over Sandra Kim van de Belgian Eurovision union
- Sandra Kim site met een knap persoverzicht
- Sandra-mania
- Another Sandra Kim-fanpage, van Duitser Bernt.