Op haar nieuwste cd "Amnesty for Eve", heeft Beverly Jo Scott een brede verzameling songs bijeengebracht die variëren van het emotioneel geladen "Chain Link Fence" tot de erotico-funk van "Mona Lisa Klaxon". Verschillende songs werden geschreven in samenwerking met haar nog steeds bestaande groep, wat dit project nog interessanter maakt.
Wij ontmoetten Beverly en spraken met haar over België, politiek, religie en muziek.

FM: Je woont nu in Brussel, waarom Brussel?

B: Dat was gewoon de eerste plaats waar ik aanspoelde toen ik in 1982 naar Europa kwam, 16 jaar geleden of zo. Een vriendin vanuit Amerika kwam toen naar België en ik met mijn reislustige natuur en ontevredenheid met mijn leven in de Verenigde Staten dacht : shit, ik ben 21, ik ga met haar mee. Ik wist niet waar België lag, maar toch ging ik met haar mee. Het had dus eigenlijk eender welke plek op de wereld kunnen zijn.

FM: Beschouw je België nu als je eigen land?

B: Zoals het gelopen is wel ja, dat is de manier waarop het lot beschikt heeft. Toen ik hier aankwam speelde ik muziek op straat. Ik had geen geld, en dat heb ik eigenlijk nog altijd niet. Ik ben niet het soort mens dat geld heeft en zal het ook wel nooit zijn.
Europa was zo verschillend. In de jaren tachtig was d'r hier een echte "boom" bezig, en niemand wist juist wat te kiezen, of ze in de rock scene of in de new wave moesten zitten. En ik was een straatjoch. Ik had geen geld om uit te gaan. Toen ik dan een reputatie als zangeres had opgebouwd en in clubs begon te zingen en van de straat wegkwam was er eigenlijk geen reden meer om te vertrekken. Ik was volop aan het leren, ik was in ontdekkingsgebied toe ik hier kwam. En zo bouwde ik een leven, dat was het.
Ik ben ook nooit echt uit België meer weggegaan, dus is het wel mijn tweede thuis, ja. Ik maakte hier vrienden, werd verliefd op mensen en bovendien kan ik van hier naar overal in Europa waar ik maar wil.

FM: Het is het midden van de wereld

B: Het gebrek aan een nationale identiteit is een goudmijn voor dit kleine landje geweest. Hier hebben ze al die vlaggezwaaiende bulshit zoals in de States niet. Mensen gaan hier eerder op café om een biertje te drinken dan zich zorgen te maken om hun partij. Nu is dat wel aan het veranderen. Maar het is nog steeds een reden waarom ik hier graag terugkom, hier kan ik een ex-patriot zijn. Ik voel me hier comfortabel.

FM: Heeft de recente opdeling van België in drie gemeenschappen invloed op jouw leven ?

B: Ja natuurlijk, in de gesprekken duiken de verschillen tussen de groepen dikwijls op, en vergeet btw ook de Duitstalige gemeenschap niet, ik heb daar een heel trouw en loyaal publiek zitten. Tussen Vlaamse en Waalse vrienden kan ik altijd de advocate van de duivel spelen, omdat ik zie wat er juist en fout zit. Ik zie dat ze allemaal voor hetzelfde strijden en dat is hun eigen cultuur. Maar ze gaan te ver ... de politici houden het vuur brandend om de mensen tegen elkaar op te zetten opdat zij villa's in Brazilië kunnen kopen. Ze blazen rook in de ogen van het volk met al dat "volks"-gedoe. Het is onzin, je zal maar weinig families vinden die een paar geslachten geleden niet totaal gemengd waren. Bijna iedereen heeft wel een Vlaamse of Waalse neef of nicht. In rock'n'roll hebben we geen ras of cultuur, alleen respect. Ik vind het allemaal zo belachelijk.

FM: Om over culturele verschillen te praten, op je vorige platen was de blues alomtegenwoordig, maar op je nieuwste plaat "Amnesty for eve" heb je dat veranderd in een veel rockender aanpak, waarom ?

B: Dit is een meer europese plaat ...Weet je, ik speel nu al zes jaar met dezelfde groep en we zijn echt een "groep", een familie, en met de jaren leer je natuurlijk ook van hen. Sommige van de songs onstonden samen met hen en ik gaf vrije baan aan hun ideeën en invloeden en zo zijn we beland bij een nogal stevig en interessant geluid dat een goeie mix is tussen de Amerikaanse en Europese roots die ik heb. België staat muzikaal erg sterk, da's ook iets wat ik al lang weet. Dat begon in de jaren tachtig met groepen zoals Twee Belgen, die hadden echt ideeën. En toen Jo Bogaert met de techno-scene begon heeft dat underground music over de hele wereld beïnvloed, zeker in New York.

FM: Kijk naar Front 242…

B: Absoluut, als je dat ontkent ben je dom en blind. Dus was het voor mij met dat soort ondersteuning heel makkelijk om me creatief te laten inspireren. Ik hou erg van mixen nu, zoals wanneer mijn gitarist afkomt met The Who of zelfs met TC-Matic met Jean Marie Aerts die wij fantastisch vinden. Je kijkt er natuurlijk wel naar vanuit een andere hoek, met je eigen opvoeding. En dat levert een soort collage, een coole mix.

FM: Was dit een lastige cd voor jou?

B: Het creatieve gedeelte helemaal niet ... alhoewel, ik fiets er wat te snel over, maar het echte probleem met deze plaat was wel de zakenkant, maar zoiets zal mijn nooit weghouden van het zingen. Aan de andere kant is creatief zijn ook nooit echt makkelijk, je moet al erg tevreden zijn voor je er vrede mee kunt nemen.

FM: Maar dat is eigen aan muziek maken, nee?

B: Yeah, maar sommige songs komen als een zuchtje, en voor andere trek je je haar uit, je schreeuwt en rolt over de vloer en wanneer je dan luistert wat je hebt opgenomen, klinkt het zo gemakkelijk (lacht). Waarom is het dan soms zo moeilijk!!

FM: Vanwaar die vreemde titel?

B: Pro-vrouw, zonder feministisch te zijn. Het is een symbool, omdat we nog steeds bezig zijn om oude en voorbijgestreefde waarden aan de mensen op te dringen. Ik heb in mijn leven heel wat dingen meegemaakt die verwoestend waren voor menselijke wezens, die werden veroorzaakt door mensen die zich beroepen op de moraal. Precies zoals dat "één God"-idee, da's zo "full of fucking shit", mag ik vrijuit met je zijn ? We zijn allen goden, we moeten elkaar liefhebben en voor elkaar zorgen.
Tegenwoordig zijn we veel te veel gefixeerd op geld. En "Amnesty for Eve" wil zeggen dat dat we verder moeten en die hele "load of shit" achter ons laten.
De maatschappij is nog nooit zo geavanceerd geweest, maar op psychologisch gebied zitten we nog altijd in de middeleeuwen, daarover gaat het. Mensen verliezen nog altijd hun kinderen en familie omwille van de stomme ideeën van prefab-religie! Daar zou ik uren over kunnen doorgaan.
Ik kwam op de titel toen ik de foto zag die in de binnenkant van het boekje zit, van mij met mijn gitaar in dat veld. Toen ik die zag was ik zo verbaasd en dacht ik aan Eva die terug in de tuin van Eden aankomt.

FM: Je speelt ook nog altijd in kleine bars, is dat een manier om terug naar je roots te gaan, of hoe voelt dat?

B: Misschien, ik voel me het best als de omstandigheden goed zitten, dat kan dus in de kleinste bar of op het grootste festivalpodium zijn. Als we technisch de mogelijkheid hebben om emoties uit te zenden en echt te spelen en ons te geven, dan geven we ons ook helemaal. We zijn echt nog een eerlijke "old school bop 'till you drop" groep! Maar als je in een ruimte speelt die klinkt als een grot dan klinkt er niks.
In smalle clubs heb je intimiteit, kan je echt naar de mensen toe zingen. Je vertelt meer grapjes en het wordt zoveel intiemer. Maar op de festivals krijg je een enorme golf over je heen van die mensenzee voor je. En dan wordt het ook een feest.

FM: Is het soms moeilijk om aan optredens te geraken?

B: Als ik geen gelegenheid krijg om te spelen omdat ik niet net een plaat uit heb, dan neem ik gewoon mijn gitaar en ga ergens spelen. Ik ging naar huis om in de vissersdorpjes te spelen, ik ging naar Singapore met Roland Van Kampenhout en speelde ook hier 's nachts in kleine bars. Ik zit niet te wachten tot de "business" me zegt wanneer ik kan spelen, "screw that"!. Ik heb overal op de wereld vrienden die me maar wat graag horen zingen. Wanneer ik in Nashville ben en er staan wat vrienden op het podium, dan slepen ze me gewoon het podium om en dan speel ik in Nashville!

FM: Hoe was die tour in 97 in the States?

B: Wel, dat was gewoon lokaal hoor, maar het was wel een van de meest spannende en bevredigende dingen die ik ooit gedaan heb. het was thuiskomen en met zelfvertrouwen tonen wat ik bereikt had. In de seventies werd ik daar sociaal niet geaccepteerd, ik was een echte outcast. Dus nu ging ik daar van na-na-na-naaa-naaa.
Ik stond er op het podium met enkele van mijn plaatselijke helden zoals Jimmy Hall, vroeger in de groep Wet Willy, voor mij een van 's werelds beste bluesmuzikanten en ook een hele goeie saxofonist. Toen ik zestien was wilde ik met hem trouwen. En ik deed er ook een duet met Roger McGuinn, een echte eer voor mij.

FM: Je zei dat je ook enkele artiesten wil pushen met je web site. Wie is de volgende gelukkige?

B: Mijn eerste droom is Pieter-Jan De Smet, die volg ik al heel lang en ik geloof echt in hem. Hij is creatief en fysiek, en ik hou echt van physical artiesten. Zijn partner Jeffrey ook. Voor hen zou ik alles doen, want ik ben een fan. Ik maak de mensen in de States graag warm, zo nam ik bijvoorbeeld dEUS, Hoover en K´s Choice mee naar een vriend die er een platenzaak heeft. Maar wat zij bereikt hebben, hebben ze natuurlijk aan zichzelf te danken!

Dit interview werd afgenomen door en verschijnt met de vriendelijke toelating van

entertainment shop

Beverly Jo Scott
"Amnesty For Eve"
CNR , 1999

Beverly Jo Scott
"The Wailing Trail"
Sony, 1995

Beverly Jo Scott
"Honey & Hurricanes"
Sony, 1993

Beverly Jo Scott
"Mudcakes"
Sony, 1991

Lees mijn bespreking van "Amnesty for Eve"

Lees een bio van
Beverly Jo Scott

Beverly Jo Scott
"Amnesty For Eve"
CNR , 1999