feb 18 2017

Vader

1487185237851-a9cc9121-9939-46d9-8f7b-4ad67b875b19

Een mens is veel momenten.
Een ja-woord, een geboorte, een laatste zucht. Grote momenten.
Misschien was het moment van u met mijn vader iets kleiner.
Misschien was uw moment met hem een zinderende zomerdag in Kuringen, de laatste slag met de zeis in een veld met koren.
Of was uw moment die keer dat u hem opraapte langs de weg omdat hij veel langer dan verantwoord koppig bleef weigeren dat ver wandelen misschien geen goed idee meer was.
Of een keer dat hij u affloot voor buitenspel en het godverdomme geen waar was en ge achteraf moest toegeven van wel.
Mijn moment?
Mijn moment was toen hij, ergens in juni van het jaar 1980, kromgebogen op de grond bezig was aan de reparatie van een droogzwierder.
Ik kom er op terug.

Een mens is veel rollen ook.
Echtgenoot van, zoon van, broer van. Grote rollen. Misschien was het bij u iets kleiner.
Misschien kende u hem in de rol van collega. Tijdens een zenuwslopende revisie van de ketel in de EBES, een race tegen de klok, tegen de tegenstribbelende mechanica, tegen het weekend dat wou beginnen, tegen de uitputting.
Misschien kende u hem in de rol van klant, bij een werk aan de bouw van zijn huis. Die kans is klein want hij deed ongeveer alles zelf.
Mischien was hij uw medebiljarter. Sleutelde u samen met hem aan auto’s in het leger. Kende u hem in zijn rol van reisgenoot.
Zijn rol voor mij werd duidelijk toen hij, ergens in juni van het jaar 1980, kromgebogen op de grond bezig was aan de reparatie van een droogzwierder.
Misschien moet ik dat toch eens uitleggen.

Ergens in die maand van dat jaar kwam ik, bijna 12 jaar toen, naar beneden, omdat ik me moest gaan inschrijven in het secundair.
Twijfelde tussen Hout & Bouw. Of iets algemeens.
En hij was bezig aan de reparatie van de droogzwierder.
“Papa, wij zijn weg, we gaan ons gaan inschrijven, hé”.
“Wat ga je nu gaan doen?” vroeg hij.
“Ik denk hout en bouw, in Sint-Lodewijk”, zei ik.
Hij stond niet op. Zat in zijn eeuwige blauwe overall achter zijn droogzwierder die kapot was en gerepareerd moest worden en nog zeker 10 jaar is meegegaan voor de droogkast zijn intrede maakte.
“Ga gij maar Latijnse doen”.
Unk! Latijnse? Maar waarom? Tranen.
“Omdat gij dat kunt”, zei hij. En daarmee was het voor hem afgedaan. Terug naar de reparatie. Op naar het college.

Achteraf bekeken had ik, daar en dan, aangegeven dat ik wilde zijn als hij.
Zijn voorbeeld wilde volgen, in zijn voetsporen wilde treden. Ik, een zwak ventje met twee linkse handen. Dan ben je goed bezig geweest als vader.

En hij, hij gaf – even achteraf bekeken – daar en dan aan dat hij _niet_ wilde dat ik werd als hij.
Hij was een kind van sterke ouders, maar hij was ook een kind van zijn tijd. Van vooruitgangsdenken. En dus moest een kind vooruit.
Hij moest zich ontworstelen uit de boerderij.
En ik moest mij ontworstelen uit de fabriek.
Ook dan ben je goed bezig geweest als vader.

Het is onmogelijk te zeggen of het iets zou geworden zijn, met mij in de Hout & Bouw, in Sint-Lodewijk.
Maar het is zéker dat ik onmogelijk zou zijn wie ik ben, met een ander vader dan hem, een andere vader, kromgebogen op de grond achter de droogzwierder, in de lente van 1980.

Dank je wel, voor alles wat je geweest bent. Voor je grote momenten en rollen, en voor de kleine. Dank je wel voor je grote rol op dat klein moment, voor wat je was voor mij, vader.

Heb ook een lied gevonden dat voor mij ditzelfde sentiment goed uitdrukt.
Over hoe hij Kuringen moest achterlaten.
En ik Genk.
En mijn kinderen Balegem, allicht, ooit.


aug 30 2016

Achtenveertig

Achtenveertig zeg, vandaag.

Mooie leeftijd wel. Als je me zou vierendelen, zou je zo maar even 4 prachtige vitale slimme jongens van twaalf kunnen maken van me.
Of twee prachtige vitale slimme jongens van twaalf en twee prachtige en even vitale en slimme meisjes van dezelfde leeftijd, gesteld dat dit kunsttrucje met geslachten in de huidige stand der vierendeeltechnologie mogelijk zou zijn.
Al bij al is mijn kennis van het vierendelen duidelijk iets te beperkt om 4 prachtige twaalfjarige slimme jongeren te zorgen. Hoogstens één twaalfjarige met een beperkte kennis van vierendelen en drie absolute nitwits op dat gebied.

Achtenveertig zeg.


jun 26 2015

Vreemde emoties

image

Heel veel 3. Een flinke portie 19. En af en toe wat 18.


jun 22 2015

Op C-mine Expeditie

Google eens “C-mine expeditie”. 9 van de 10 resultaten kauwt het zinnetje uit de brochure na: “C-mine expeditie, een uniek belevingsparcours in ondergrondse mijngangen.” Geen woord van gelogen dan ook. Misschien wel wat overdreven.

C-Mine. Want daar is het. Of toch, zo heet het daar tegenwoordig: serieuze verbetering ten opzichte van “De mijn van Winterslag”.
Expeditie. Want dat is het. Niet zozeer in de zin van “een (wetenschappelijke) ontdekkings- of onderzoeksreis die vaak naar vreemde en afgelegen gebieden leidt en daardoor vaak gebonden is aan behoorlijke inspanningen en beperkingen“, eerder in de zin van “Wandeling van een kleine kilometer met veel stops en 4 trappen”.
Uniek. Want dat is het. Zoals elke plek op aarde uniek is. En zandkorrel. Voor de rest is het een aardige tentoonstelling met interactieve elementen in een mooi industrieel gebouw.
Belevingsparcours. Absoluut. Alle zintuigen komen aan bod. Zicht: check (er zijn filmpjes in mooi geconstrueerde kijkkasten, en een ferme periscoop die je toelaat ook terug in de tijd te kijken). Tast: check (excuses, mevrouw). Gehoor: check (er is een knappe machinekamer waarin de geluiden uit de mijn loeihard tot u komen na het draaien aan knoppen, hendels en andere bedieningspaneeltoestanden). Smaak: check (de expeditie is met veel zin voor goeie smaak opgebouwd). Reuk: uncheck (maar er schijnt tot vorig jaar een geurinstallatie te hebben gestaan. Nu staat er op die plaats de Mine Duster, een wasinstallatie die vast “uniek” is: je kan er een foto nemen waarop je bekleed met kolenstof opstaat – redelijk uniek voor een “expeditie” waar geen kool, laat staan kolenstofdeeltje te zien was, en dan nog nàdat je je in de wasinstallatie gewassen hebt).
In ondergrondse mijngangen. Absoluut. Want ook -1 is ondergronds, toch? En een gang in een mijn is een mijngang, wat het woordenboek ook moge beweren over “tunnel uitgehouwen in de grond etc.”

C-mine

Dat soort verwachtingen maakt de C-mine expeditie dus niet helemaal waar. Maar “een slim geconstrueerde wandeling door een wat gangen in de ex-mijn van Winterslag“, dat is het wel.

Zeker een aanrader met kinderen is zoals wij de “Cyriel de Krekel” expeditie doen. De kinderen krijgen dan een zeer leuk gemaakt boekje en een gordel met gereedschappen en moeten op een aantal plaatsen in de wandeling aan de slag om tips bij elkaar te sprokkelen. Die tips leiden dan naar de plaats waar ze Cyriel kunnen vinden. (Extra tip, voor de wat luiere kinderen: alle tips staan ook gewoon op de bladzijde voor die waar ze moeten gaan zoeken). Na afloop kunnen ze nog een Cyriel de krekel medaille persen (wel een slimme manier om die gordels terug te krijgen, dat). De kinderen waren dus zeker content, al was er ook wat teleurstelling omdat ze niet de indruk hadden echt ondergronds of “in” de mijn te zijn geweest.

C-Mine expeditie.

Er wordt – zo zagen wij vanop de liftblok – ondertussen op het middenplein een doolhof in elkaar gelast. Dat lijkt ook wel iets leuks te worden. Zolang ze het maar niet in de markt gaan zetten als het “C-Mine Labyrint, een uniek wandelparcours in waanzinnige spelonken“.


jun 19 2015

Mooi Maaike

Gisteren in (het doodsaaie) Café Corsari: een (doodsaai) gesprek met Maaike Ouboter en de (inmiddels ook doodsaaie) Joost Zweegers over de debuutcd van het nederlandse meisje.
En (noem me nu gerust ook doodsaai en hope to die vandaag al op Spotify): tranen, meteen – bij de eerste keer luisteren naar “En Hoe Het Dan Ook Weer Dag Wordt”. Het kan raar gaan.

Het zijn liedjes. En ze zijn mooi, Maaike, mooi.

En als u mij nu excuseert, ik ga een zomer lang touren over zonbezaaide Franse landwegen in een décapotable met de Joe Dassin melodie van “Smoor” en hoop van u hetzelfde.


jun 18 2015

Waarom

Waarom ik gisteren terug op publish duwde, na meer dan een jaar afwezigheid, werd gevraagd.
Omdat het besef kwam. Inkeer. De tocht door de woestijn die inzichten leverde. Zoveel levenslessen voor de mensheid nog in petto, en geen kanaal om het te delen. Al mijn opgebouwde wijsheid zocht een uitlaatklep. Kuch.

Alhoewel, ik had het ook op instagram kunnen zetten, natuurlijk.

Photo

Nee, het antwoord op de vraag waarom is gewoon weeral daarom. Het was gestopt met jeuken. En nu jeukt het weer. Een beetje.


jun 17 2015

Godverdegodver

Wat ik hier dus liggen had:

1 Free Day Ticker Rock Werchter 2015

Godverdegodver.
Weet ge wat: Karma, wees een bitch. Maak dat alle groepen die Herman Schueremans vraagt ter vervanging van Foo Fighters die week nog met examens zitten. Doen, Karma!


mei 14 2014

Overzicht van de redenen waarom ik niet meer blog

1. Het was niet meer leuk


jan 8 2014

Gekscherend

Als er iemand uitnodigt tot gekscheren is het toch wel de Vlaamse Justin Bieber genaamd Ian Thomas? Zag op Facebook en Twitter de voorbije dagen regelmatig dit grapje voorbijkomen (naschrift: bron gevonden, het was natuurlijk weer een @zegmaarbas-mopje)

Niet slecht. Prompt m'n eigen, intellectueel nog net iets bevredigendere versie gemaakt:

Haterz gonna H8, maar hij doet het toch maar. Zich in een clip van Snoop Dogg inkopen en zo. Het was dan ook maar gekscherend.

Of heeft de N-VA – “N-VA biedt Yves Leterme plaats op Europese lijst bij verkiezingen 2014“, wat later gevolgd door Het was maar om te gekscheren” – daar vandaag soms het monopolie op?

 


dec 30 2013

Infinity

Er lag hier zeer veel onder de kerstboom dit jaar. Stelten, een gitaar, een iPad Mini Retina, een kubb-spel, een kruimeldief, lampen voor de zolder, de Pencil van Fifty Three, skates, de Lego Mindstorms robot uit Daan's dromen, oorbel-hangertjes en parfum, een Sony RX100ii fototoestel … Maar dat waren dus allemaal dingen die wij of familie er zelf onder hadden gedeponeerd.

Er waren echter ook een tweetal “externe” verrassingen dit jaar. Eentje van Telenet – een soort VIP-pakket waarbij ik een jaar lang Rex&Rio en Sporting Telenet mag proberen, in ruil voor hier en op de sociale media af en toe wat meningen over wat er daar zoal te zien valt. Indien u mij zoekt dit jaar, grote kans dat u mij vindt in de zetel.

Een ander groot en mysterieus cadeau was een pak van Disney België dat hier weekje voor kerst werd afgeleverd. Daar bleek zeer veel in te zitten. Deze incredibles bijvoorbeeld:

En een stuk of wat Monsters,

Piraten, ook:

En cowboys:

Astronauten …

… en een hele resem Cars:

En – hoeragejuich bij de meisjes – gelukkig ook een prinses:

Dat alles zijn niet alleen zeer leuke standbeeldjes, maar ook delen van het Nintendo-spel Disney Infinity.

Wij hebben de versie voor de 3DS, en alhoewel de online kritieken op die versie van het spel in vergelijking met de Playstation, Xbox of WiiU-versie niet bepaald lovend zijn, blijkt het ondertussen al best een leuk spel. Of reeks van mini-spellen eigenlijk. Die je speelt met een team dat je samenstelt door een aantal van de bovenstaande beeldjes te “scannen” op een bluetooth platformpje. Waardoor het spel toch elke keer weer anders wordt. Nog uuuuren pret verzekerd.

Merci allemaal, dus. Infinityment.

P.S. Nog een kleine trotse vermelding dat al de foto's van de Disney-figuurtjes hierboven van eigen hand zijn. Heb er een kleine softbox voor gebouwd – zoiets als dit – die dan langs boven belicht werd met een bureaulamp, en van rechts met een off-camera flash. Verder een macro 105mm, op statief, zodat de aperture op 22 en het meeste van voor tot achter scherp geraakte.


Dit was pagina 1 van 85123102085