houbi.com / blog

Poppe-art

Op: Tuesday at 3:59 pm, in: In het nederlands

De story van de dag moet toch wel het uitlekken van het nieuws zijn dat Lesley-Ann Poppe naakt geposeerd heeft voor de Playboy. Stond in de Story, namelijk. Verschijningsdatum 8 maart. Van die Playboy bedoel ik dan, niet van die Story, want die ligt op dit ogenblik al in de rekken, Phaedra Hoste of niet. De Nederlanders hebben hun elfstedentochtje, wij* hebben nu ook iets om naar uit te kijken.

Maar het internet zou het internet niet zijn als niet al meteen de eerste foto’s van Lesley-Ann’s fotoshoot waren uitgelekt. Ha ha Clint.be, het is hier te doen.

Van links onder met de klok mee. De set van de fotoshoot. De gerenommeerde fotograaf van de fotoshoot. Het kuisgerief van de Ghanese kuisvrouw van de gerenommeerde fotograaf. De wc van de set van de fotoshoot nadat de Ghanese kuisvrouw van de gerenommeerde fotograaf haar werk had gedaan.

Lesley-Ann zegt zelf toch wat “schrik te hebben” voor de reacties op haar naaktfoto’s. Niet getreurd, ook daar heb ik de eerste al keurig van verzameld:

Van links onder met de klok mee: De gerenommeerde fotograaf. De Ghanese kuisvrouw van de gerenommeerde fotograaf. De (eveneens Ghanese) man van de Ghanese kuisvrouw van de gerenommeerde fotograaf nadat de Ghanese kuisvrouw van de gerenommeerde fotograaf iets te levendig had verteld wat ze per ongeluk op het scherm van de gerenommeerde fotograaf had zien staan. De hond van de (eveneens Ghanese) man van de Ghanese kuisvrouw van de gerenommeerde fotograaf nadat de Ghanese kuisvrouw precies nog een klein stukje van haar (eveneens Ghanese) man’s reactie nadat ze vertelde wat ze per ongeluk op het scherm van de gerenommeerde fotograaf had zien staan was vergeten op te kuisen.

Zelf anticipeert ze al op de kritiek. “Het is geen porno hé, het is kunst” laat ze in de Story optekenen. Poppe-art, Iedereen Lesley-Ann, ge zijt er voor of ge zijt er tegen**.

Maar misschien moet ik daar eens niet zo negatief over doen.
Gewoon eens denken aan het leger Photoshoppers dat dankzij deze fotoshoot voor maanden werkzekerheid, vast inkomen en ongebruikte maaltijdcheques gekregen heeft. En de partners van die Photoshoppers, en hun kinderen, en hun honden. En gewoon dankbaar zijn, voor Lesley-Ann Poppe als Pinuppe.

*: deze wij is een soort pluralis majestatis alternativus, eentje die “u, niet ik” wil zeggen.
**: ik ben er tegen.

Update: Ondertussen (een maand later) zijn de eerste foto’s inderdaad aan het uitlekken. Op de website van Playboy vind je al dit exemplaar.
De cover is ook al makkelijk te vinden.
En ook de volledige reeks staat natuurlijk al open en bloot en voor nader onderzoek klaar in een hoekje van het internet: http://checkthis.com/q48z

Reacties: Er zijn nu 2 reacties op deze post. Er is plaats voor eentje meer...
Tags: clint.be, Lesley-Ann Poppe, Phaedra Hoste, playboy, story
Link: http://houbi.com/?p=2049

Leven met spijt

Op: Saturday at 10:47 am, in: In het nederlands, personal

Elvis Costello schreef een paar jaar geleden een lied. ”I dreamt of my old lover” heet het. En het kan me in één zin aan het janken krijgen.

Aan het woord, een oud mevrouwtje, in haar bed ‘s morgens bij het ontwaken:

I dreamed of my old lover last night
I wonder if I spoke out loud
And if by chance my husband overheard
He put my face back in the crowd

His eyes were clear and gentle then
He kissed the troubles from my brow
I long to fall to sleep again
And I wonder how he would look now

Eén zin, en je zit in een leven. Een leven met iemand. Samen grijs geworden. Kinderen, werk, gedoe, goede en slechte dagen. Doorgedaan.
En in de achtergrond de spijt, geen wanhoop, spijt dat het niet anders ging, ergens, ooit. Maar we zwijgen erover. Bewaren zoete herinneringen, en willen daarmee slapen gaan. Dood ook.

So I keep this fancy to myself
I keep my lipstick twisted tight
I long to fall to sleep again
I dreamed of my old lover last night
I long to fall to sleep again

Ik speel het opnieuw, en opnieuw. Het raakt een snaar, een gevoelige, ergens. Niet omdat ik zelf met die spijt zit, maar die spijt herken. In veel mensen, in vrienden, of in mezelf, diep weggestoken?

Aanleiding van deze droeve gedachten, een artikel in The Guardian “Top five regrets of the dying“. Een Australische verpleegster op een palliatieve afdeling van een ziekenhuis blogde en schreef een boek over de laatste woorden en wensen van stervenden. En waarover ze spijt hadden in hun leven. De spijt top vijf:

1. I wish I’d had the courage to live a life true to myself, not the life others expected of me.

“This was the most common regret of all. When people realise that their life is almost over and look back clearly on it, it is easy to see how many dreams have gone unfulfilled. Most people had not honoured even a half of their dreams and had to die knowing that it was due to choices they had made, or not made. Health brings a freedom very few realise, until they no longer have it.”

2. I wish I hadn’t worked so hard.

“This came from every male patient that I nursed. They missed their children’s youth and their partner’s companionship. Women also spoke of this regret, but as most were from an older generation, many of the female patients had not been breadwinners. All of the men I nursed deeply regretted spending so much of their lives on the treadmill of a work existence.”

3. I wish I’d had the courage to express my feelings.

“Many people suppressed their feelings in order to keep peace with others. As a result, they settled for a mediocre existence and never became who they were truly capable of becoming. Many developed illnesses relating to the bitterness and resentment they carried as a result.”

4. I wish I had stayed in touch with my friends.

“Often they would not truly realise the full benefits of old friends until their dying weeks and it was not always possible to track them down. Many had become so caught up in their own lives that they had let golden friendships slip by over the years. There were many deep regrets about not giving friendships the time and effort that they deserved. Everyone misses their friends when they are dying.”

5. I wish that I had let myself be happier.

“This is a surprisingly common one. Many did not realise until the end that happiness is a choice. They had stayed stuck in old patterns and habits. The so-called ‘comfort’ of familiarity overflowed into their emotions, as well as their physical lives. Fear of change had them pretending to others, and to their selves, that they were content, when deep within, they longed to laugh properly and have silliness in their life again.”

De raad van de verpleegster is niet te leven met spijt. “Life is a choice. It is your life. Choose consciously, choose wisely, choose honestly. Choose happiness.“

Of is dat zinsbegoocheling? Zal er niet altijd spijt zijn, als je laatste uur slaat? De aard van het beestje.

Als je de spijt over een leven van te hard werken weggetoverd hebt door op de carrière-rem te gaan staan, ga je dan op je doodsbed niet liggen met de gedachte dat je je leven verkwanseld hebt aan nietsdoen, aan kansen die je gemist hebt.
Als je de spijt over een leven naar de verwachtingen van anderen altijd uit de weg bent gegaan, lig je dan op je laatste dag niet spijt te hebben over een leven vol egoïsme en het in de wind slaan van zoveel goede raad?
Als je de spijt over onuitgesproken gevoelens succesvol uit de weg bent gegaan tot op je laatste dag, lig je dan niet wakker van kapotgemaakte relaties, gewreven zout in wondes?

Ik worstel er mee. Voer het aan gedachten. En koester het als tranen met Elvis Costello.

Reacties: Er zijn nu 2 reacties op deze post. Er is plaats voor eentje meer...
Tags: Elvis Costello
Link: http://houbi.com/?p=2045

Oppervolta

Op: Thursday at 9:37 pm, in: eten en drinken, In het nederlands

Waar ik nog iets van wilde vertellen, omdat het er zo goed was, is een lang uitgesteld bezoek aan Volta. Meer dan een maand geleden, wel al.

De setting, een oud stroomverdelingscentrum, aan de nieuwe Wandeling in Gent, is prachtig. Een groot gebouw, industrieel, maar ook bijzonder mooi verbouwd. Nergens voel je de tocht van de fabriekshal, of ruik je nog het smeer van de turbine. Wel zeer gezellig tafelen, en bovenaan een zeer gezellig café. Ideaal om een paar uur voor of na een geweldige maaltijd te pimpelen. De sfeer, efficiënt, maar zeer joviaal tegelijkertijd.

De kok, Ollie Ceulenaere, een van de drie “Flemish Foodies”. Zelfbenoemde generatie talentvolle koks met oog voor authentieke ingredienten en een snuifje rock-n-roll. Bloedbroeders met Kobe Desramaults (In De Wulf en De Vitrine naast het Glazen Straatje) en Jason Blanckaert (vroeger C-Jean, nu met een eigen stek achter het Patershol met J.E.F.). Een verrijking voor culinair Gent, alleszins.

Het “dinnermenu”, omdat we er gingen op de vooravond van kerstmis, het enige dat er te krijgen was. Dat was ons eerst telefonisch gevraagd, dus best correct. Opgesteld in zes gangen van telkens drie trio’s van ingrediënten. Een manier van menu-presenteren die de drie Flemish Foodies gemeen hebben. Leuk, want het laat veel ruimte voor verrassing over wat er uiteindelijk op het bord gaat belanden.

Begin: Rundstartaar ‘Aubrac’, rode biet, rogge. Een fijne binnenkomer, zonder meer, want het smaakte naar meer.
Daarna Zeeuwse creuses ‘Grevelingen’, ongezouten brood, veldsla. Geweldig lekker. Wat zeg ik, ge-wel-dig lekker.

Door met Witte kool, gerookte paling, peterselie. Afzonderlijk zeer smaakvol klaargemaakte dingen, maar helaas ook een rotcombinatie. Botste en klotste, zonder enige harmonie tussen de zeer verschillend smaken op het bord.

Ondertussen een prachtig zicht op de helemaal open keuken, waar een keukenbrigade van een man of acht zich uit de naad werkte. Weinig woorden, weinig gelach, maar naadloos op elkaar ingespeeld. Van de chef die overal de finishing touches aanbrengt, tot het ventje dat een hele avond quenellen stond te lepelen, maar altijd precies wist wanneer hij met dat quenellekarweitje moest stoppen om bij te springen bij een fornuis of een bord. Een beter beeld op werken in een restaurant dan 3 seizoenen Mijn Restaurant.

Op naar de hoofdschotel Polderhaas ‘D’Hauwe’, Peterseliewortel, Ajuin, Royal. Het andere uiterste. Fantastisch. Wat zeg ik: fan-tas-tisch. 
Smet op het blazoen, de toch wel heel kleine portie. Als je een stukje vlees zo goddelijk lekker kan laten smaken, dan smaakt dat toch gewoon naar meer. Zelfs in een zesgangenmenu. Kan er dus geen slecht woord over kwijt, wel _weinig_ woorden.

Het menu sloot af met twee desserten. Eén zeer geslaagd onder de noemer “Baba, komkommer, Granny Smith“. Dat van die Granny Smith was een zeer goed idee. En één iets minder “Peer 8 uur gegaard, gezouten caramel, specerijen“. Dat van die caramel was geen goed idee, en had aan een koffie niet genoeg om die overdreven zoutsmaak weg te spoelen.

De prijs voor dit alles: 58€ per man, met aperitief, koffie, wijn en water erbij in de buurt van de 90€. Well worth it.

En dus was de indruk: zeer goed, maar niet verpletterend. En ook wel: het beste restaurant van Gent (zeg ik met gevaar van J.E.F., want daar ben ik nog niet geweest). Als ze met deze serieux en ambitie verder doen, dan wordt Volta groot, heel groot. Culinaire tempel, met flair. Ze zijn er nog niet, maar ze komen er: Oppervolta.

Reacties: Geen. Voel u vrij...
Tags: gent, restaurant, volta
Link: http://houbi.com/?p=2044

Roloog

Op: Monday at 8:02 pm, in: In het nederlands, politiek

Goddelijk stukje politiek toneel, doet sinds vanmiddag de ronde op nadat de VRT de ruwe beelden online plaatste. Bart de Wever, gooiend naar de burgemeestersjerp van Antwerpen, nodigt op zijn Antwerpse nieuwjaarsreceptie Nest Adriaensen, ex-Stranger, op het podium voor een onvervalst stukje Antwerps chauvinisme. “Aantwaaarpe, gij zeit gij voor maai…”.

Die Nest kwijt zich wonderwel van zijn taak. “Laten we dit liedje zingen voor de nieuwe burgemeester“, samenzang, een micro voor BDW, een traantje welt hier en daar in de ogen van een vurige N-VA’er dat hij dit om gevorderde leeftijd nog mee mocht maken.

En dan, minuut 3, seconde 1, krijgt Nest een ingeving: de samenzang gaat naar zijn hoogtepunt, de lalala’s komen eraan. En vergist hij zich een secondje van Vlaamse kliek waarvoor hij staat te zingen. “En dan nu voor onze vrienden de allochtonen, la lala la la lala la“. Zoals de Strangers dat vroeger al eens deden, quoi.

Zelden iemand overtuigender weten rologen dan Bart de Wever. Als er ooit een WK rologen wordt georganiseerd, kapen Bart De Wevers geheid de eerste 7 plaatsen weg.

En tegelijkertijd toch nog doorzingen. Sterk werk.
Laat die sjerp maar aanrukken. En dan hoop ik op nog jaren van dit Echt Antwaarps Teater.

Reacties: Er zijn nu 2 reacties op deze post. Er is plaats voor eentje meer...
Tags: Bart de Wever, racisme
Link: http://houbi.com/?p=2043

Gentse Feesten Light

Op: Sunday at 2:05 pm, in: In het nederlands

Weet je wat, dacht ik gisteren, laat ik eens hoogst origineel doen en in Gent gaan rondstruinen. In tegenstelling tot de affiche, die lichtjes beloofde, zag het er zwart van het volk. Oplichting!

Gentse feesten light, dus. Niet zozeer in opkomst, want die was massaal. Wel dat de Schepen van Feestelijkheden en Vermaak der Voortschuifelende Volksmassa’s precies zijn vergunningsstempel voor dranktenten en eetstandjes was kwijtgespeeld in het donker. Of geen groot licht is. 
Mijn indruk van het lichtfestival was dus dat 200.000 mensen lichtjes op hun honger bleven.

Maar er was ook licht in de duisternis: de verlichting, die was bij momenten echt wel wijs:

 

Reacties: Geen. Voel u vrij...
Tags: gent
Link: http://houbi.com/?p=2042

Steun de staking

Op: Wednesday at 12:46 pm, in: In het nederlands, politiek

Veel te doen op het internet en de werkvloer en de trein over de staking van volgende week maandag. Over vliegende stakingsposten en matrassenfabrikanten die van omkoping doen en van blokkades van bedrijventerreinen en van recht op arbeid en recht op staken en broodroof en het groot kapitaal.

Opmerkelijk ook: de vakbond beseft dat bij de vorige staking, toen van de openbare diensten, een stuk van haar strijd verloren is op Facebook en Twitter en het publieke forum. En gaat dus in de tegenaanval. Met een een social media policy: steun de staking.

Laat van je horen op sociale media. En bied de stemmingmakerij tegen de staking van 30 januari 2012 (“#30J”) van antwoord. Laat horen en zien dat jij de staking steunt. Offline én online!

Met een hashtag en al dus: #30J (eventueel aan te vullen met #abvv, #staking en #hashtagoverload).

We maken aan de buitenwereld ook bekend dat #30J het kanaal is om berichten van stakers te volgen.

Alwaar de buitenwereld dus al prompt kennis kan maken met gebruikelijke neoliberale getwitter, want dat een hashtag ook door uw tegenstanders gebruikt kan worden was blijkbaar niet doorgedrongen. Nuttig leesvoer in dat verband: #mcDStories.

Minder evident vond ik ook:

Op internet zijn de zeden ruw. Er zullen misschien mensen met je in discussie gaan.

Ja, stel u voor, er zou al eens iemand niet akkoord kunnen gaan. De verruwing gaat echt wel te ver!

En ik, ik begrijp het waarom niet van deze staking. En ik ben daar nochtans niet tegen, tegen de vakbonden en hun historische verdiensten en hun belangen en zelfs hun actiemiddelen. Maar argumenten waarom staken nu maandag zo nodig moest, ik hoor ze nauwelijks.
‘t Zal wel enig spierbalgerol zijn, schoten voor de boeg ter voorbereiding van de volgende ronde besparingen. Maar mijn pessimistische zelve zegt dat het ventjes zijn die nog snel wat zandkastelen bouwen voor de vloedlijn, in de hoop dat de golven deze keer hun bouwwerk niet zullen verzwelgen. De zee wint altijd. En als ze het heel hard spelen, een mega-zandkasteel bouwen dat de vloed overleeft, dan wint de zon.

Wie zich geroepen voelt om in de pen te kruipen, kan ook een blog of een Facebooknota schrijven.

Bij deze. Mijn “steun de staking”, dus, op de dag van de begrafenis van Phil en zijn Bond:

Reacties: Er zijn nu 7 reacties op deze post. Er is plaats voor eentje meer...
Tags: Bond Zonder Naam, staking, twitter, vakbond
Link: http://houbi.com/?p=2041

The Babe van Vlaanderen

Op: Monday at 11:17 am, in: fun, In het nederlands, tv

Geschokt gezien op twitter, als eerste tweet van de dag nog wel:

Minister wil wet die babes verbiedt op autosalon. Juist, ja, dat lijkt mij een topprioriteit. En wie bepaalt wie babe is en wie niet?
by __XIII__ at 23/01/12 07:40

Kon het waar zijn? Hoe komen de niet-bijster-in-auto’s geïnteresseerde mannen daar dan nog aan hun trekken?

Het kon waar zijn, dus. De minister in kwestie blijkt echt te bestaan en te luisteren naar de naam Joëlle Milquet. En daar valt niet mee te spotten. Geen babes meer, dus.

Ok dan. Blijft over de vraag hoe we bepalen wie een babe is, en wie niet. Ik stel voor dat in een televisieformat te gieten: The Babe van Vlaanderen.

Jury/Coaches:
- een tettengek, bijvoorbeeld Herr Seele.
- een Koen Wauters, bijvoorbeeld Showbizz Bart.
- een Babe herself, hier kunnen we niet om Tanja Dexters heen, me dunkt.
- een kenner, hierbij ben ik zo vrij mezelf naar voor te schuiven, richting puntje van mijn stoel bijvoorbeeld.

In de eerste ronde doen we blind auditions. Een beetje als in The voice van Vlaanderen, maar hier valt een kandidate af als alle coaches zich wegdraaien. Of anders iets met blinddoeken en we draaien ons om als het blond klinkt.

In de tweede ronde doen we battles. De coachen selecteren dan telkens twee could-be ‘babes’ die het tegen elkaar moeten opnemen in een discipline van hun keuze (plannen voor wereldvrede, twister, ambities voor iets in de media, wordfeud, begrotingsanalyseren…).

Ann Lemmens mag presenteren, als ze belooft tegen dan bekwamer te worden in het zogezegd per ongeluk ontkleden van de winnaressen van de battles (dat lukt in The Voice Van Vlaanderen namelijk maar ten dele).

Daarna komen we in de fase van de liveshows. Deze fase moet nog uitgewerkt, maar dat er fameus veel lichten, tussenfilmpjes met sturende montage en meer babe-gehalte dan de kandidates zelf bezitten, en half-uur-lange reclameblokken aan te pas gaan komen lijkt me evident. En televoting, oh ja, televoting.

En aan het eind hebben we dan The Babe van Vlaanderen. Die dus niet meer naar het Autosalon mag.
Rest nog aan RTBF om een La Babe de Belgique doen, en klaar is Joëlle.

Reacties: Er is nu 1 reactie op deze post. Voeg jouw reactie toe...
Tags: Ann Lemmens, auto, Tanja Dexters, The Voice van Vlaanderen, tvvv
Link: http://houbi.com/?p=2025

15 tot 21 van 366

Op: Saturday at 10:25 pm, in: foto's, In het nederlands

Week 3 van het 366 project, en dat het zoals vorige week gezegd gemakkelijker ging worden was niet waar hoor, dat was maar om te lachen. Dit ding gaat me nog enige grijze haren bezorgen. Ik ga daar dan een foto van nemen.

Zaterdag (21/366) Daan 7

Was een dag in het teken van zoon Daan, die deze dag had uitgekozen om geboren te worden, 7 jaar geleden.

Vrijdag (20/366) Komen eten

Was een dag in het teken van een kalf. Dat ik probeerde op lage temperatuur te garen, en te voorzien van gebakken paddestoelen, kroketjes, kalfsfondsaus en een mousse van bloemkool (recept alhier). Hetgeen dan ook nog lukte ook. Dat er ”Komen Eten” punten gegeven werden was er misschien wat teveel aan, maar het waren wel goede punten.

Donderdag (19/366) Golden Retriever, a bit down

Niks geen speciale dag-reden voor deze foto (zo ligt hij ongeveer elke avond op zijn kussen in de living), maar gewoon omdat ik de kleuren van deze foto geweldig erg mooi vond.

Woensdag (18/366) May The 3G Be With You

Was een brief van ne Fons, @fons_be meer bepaald, met daarin een Sim-kaart van Generation Connect. Om het 3G- verschil met mijn huidige mobiele operator Mobile Vikings eens te laten proeven. Binnenkort zeker een blogbericht daarover.

(Tussen haakjes: bovenstaande is de dooreenhaspeling van een zeer saaie foto met Picnic. Deze photo-editor was in Flickr ingebouwd om foto’s te bewerking, maar deze samenwerking stopt 19 april. Bonus: tot dan zijn alle features – ook die waar vroeger voor betaald moest worden – gratis voor iedereen. En Flickr belooft dat er iets anders in de plaats komt).

Dinsdag (17/366) Donkere treinrit

Was een gelegenheid om een nieuwe app op de iPhone om eens uit te proberen: Snappr (vintage fish-eye lenzen). En zowaar het eerste zelfprotret in de 366 (wees gerust, er gaan er niet veel volgen).

Maandag (16/366) Inbox

Was een avond in het teken van zotte vooruitzichten op een nieuwe aflevering driesterrenseks.

Zondag (15/366) Muziekbos, Louise-Marie

Was wandelen in het Muziekbos, een naadloze overgang naar de vorige post.

Vorige week: 8 tot 14 van 366.

Reacties: Geen. Voel u vrij...
Tags: 366 project, daan, flickr, golden retriever
Link: http://houbi.com/?p=2023

Wandelen in het Muziekbos

Op: Tuesday at 9:36 pm, in: In het nederlands, wandelen

Ooit, ooit hé, was het hier een plan om hier in de buurt eens alle wandelingen en wandelroutes uit te proberen, en daar dan over te berichten. Maar dat plan bleek toen niet erg kinderproof. Ondertussen zijn de koters hier bijna 3, 5 en 7, en dus kan er al eens wat verder gestapt worden. Dat en het mooie lentewinterweer van vorig weekend was dus ook de kans om dat oude plan eens opnieuw op te rapen.

Op naar Maarkedal (buurt van Ronse), voor een omzwerving door het Muziekbos. Dat overigens niet zo heet omdat er daar overal onverhoeds bosmuzikanten dreigen op te duiken, maar wegens het befaamde “omdat het ding een naam moest hebben”.

Start van de wandeling, de kerk van Louise-Marie. Een dorp dat dan weer zo zou heten naar Marie-Louise (dochter van keizer Frans 1 van Oostenrijk) dan wel Louise-Marie (eerste koningin van België).

De wandeling “Muziekbosroute” is bewegwijzerd, en start vanaf de kerk van Louise-Marie (de la Salettestraat, Louise Marie).

Het volledige pad is ongeveer 12 kilometer, maar wij deden daar maar de helft van (doorsteken in Boekzitting dan). Het gaat deels over zeer rustige wegjes, deels over redelijk goed bewandelbare bospaden, in en rond de heuvel van de Muziekberg. Een mooi beukenbos alleszins, maar wel een stuk kleiner dan bvb. het Kluisbos in Kluisbergen of het Hallerbos in Halle.

In het hart van het Muziekbos staat er ook nog een extra attractie: de Geuzentoren. Opgericht op de bult van een Romeinse grafkelder, staat deze toren eenzaam en verlaten tussen de bomen.

Even verder nog een attractie: bistro Boekzitting, alwaar geen pannenkoeken worden geserveerd, maar wel geutelingen. Dat blijken een soort  koeken die op houtoven worden gebakken in een paar gemeenten in die buurt, in de winter. Pannenkoeken met kaneel, de smaak. Zeer lekker dus ook met bruine suiker. Mooie brasserie, waar je ook serieuze menu’s kan krijgen (onthouden).

Op de terugweg nog eens gaan eten in een van de kindvriendelijkste restaurants van de wijde geburen (Het Land van Jan in Welden, Oudenaarde) en zo was de zondag vol en voldaan.

Reacties: Er is nu 1 reactie op deze post. Voeg jouw reactie toe...
Tags: wandelen, wandeling, wandelingen, wandelroute
Link: http://houbi.com/?p=2013