mei 16 2013

Nieuwe bewoners

Soms gaan er (het laatste schaap vorige zomer, wat kippen in de winter …) Maar soms komen er ook bij.

Soms van de bakker (gratis een dertigtal guppies gekregen, en dan mijn oude aquarium maar opgezet, een koppel wat grotere vissen en waterplanten van Eurotuin erbij gezet et voilà. Verwacht u binnen afzienbare tijd aan oproepen als “wie wil er gratis enige guppies hebben?” want de eerste miniguppy die er eerst nog niet was is al gesignaleerd).

Soms van de kippenkweker in Merelbeke (drie bruine leghennetjes gekocht, want twee hanen voor twee kippen was niet echt een optimale verhouding meer).

En soms komen ze hier gewoon aanwaaien. Zoals dit superschattig wild konijntje, dat onze tuin blijkbaar heeft uitgekozen om te komen wonen. Houdt zich meestal schuil, maar ’s morgens vroeg en bij valavond komt het en plein public grasjes eten.

Nieuwe bewoner van de tuin: een konijn(tje)

Welkom wipstaart, pak wat ge wilt, er is genoeg voor iedereen. Maar van wat er in de groententuin gezaaid en geplant is blijft ge toch liever af, deal?


mei 4 2013

Van haar sokkel

Toen stond ze zich nog blinkend in de zon te spiegelen in het raam:

Toen stond ze nog

Alhoewel, bij nadere inspectie was dat raam wel vuil. En lag er stof op haar.

Er lag wel wat stof op.

En dus moest het raam gekuist. En viel ze van haar sokkel.

Sic transit zamu music gloria mundi

Sic transit zamu music awards gloria mundi. Dat beeldje was namelijk een trofee, uit 1999. Ooit gekregen voor The Belgian Pop & Rock Archives. Mijn 15 minuten roem, in gruizels.

Maar niet getreurd. Er is nog hoop. De Weekend Knack Blog Awards bijvoorbeeld. Uit meer dan 4000 blogs, toch genomineerd geraakt. Veel zeer hipsterig gecoiffeerde jongens en meisjes, in categorieën als food, fashion, design … maar gelukkig ook nog net plaats voor een oldschool blog categorie: “persoonlijk“.
Gaat dus heen, gij allen, en stemt voor 9 mei op mij (en bijvoorbeeld ook op Just Guidooooh, of als u zo niet in de strijd der geslachten opgaat als hij, voor de heerlijke Ssstrid). 

Er gaapt hier een leegte, aan het raam, namelijk. En het is nu zuiver.


mei 1 2013

Verenigd Nederland

Gisteren, de dag die oranje kleurde. Ontroerd pinkte ik een traan weg.

Willem-Alexander wil uitdragen wat Nederlanders verenigt


apr 30 2013

De verzoeking van de Heilige Leonardus

U heeft ze ongetwijfeld gezien, de beelden van Femen die op bezoek ging bij Bisschop Leonard vorige week. Er waren veel borsten, veel wijwater, veel fotografen, veel slechte slogans, en dan veel meningen over vanalles.

Maar toch bleven ze hangen bij mij, die beelden. Ik vroeg me al af waarom, want zo bijzonder waren die borsten nu ook niet. En toen daagde het: iconografie. Dit zijn gewoon 3 iconische beelden:

De verzoeking van de Heilige Leonardus 

1. Dat is een klassieke illustratie, al talloze keren weergegeven in de kunst. De verzoeking van de Heilige Antonius. De heremiet, kluizenaar, in zijn piëteit aan het wankelen gebracht door blote vrouwen:

 Femen op bezoek bij Sint-Antonius (ca 1520)

(“Femen op bezoek bij Sint Antonius”, Jan Wellens De Cock, circa 1520, Museo Thyssen-Bornemisza, Madrid )

Leonard werd geroemd om zijn stoïcijnse reactie, maar ook andere reacties waren daarom niet minder exemplarisch geweest. Hij had bijvoorbeeld ook zo kunnen reageren:

De verzoeking van Sint Hilarion

 (“Femen verzoekt Sint Hilarion, Dominique-Louis-Féréal Papety. 1843)

Of zo:

De verzoeking van Sint Antonius

 (La visite de Femen à Saint Antoine; 1897; Lovis Corinth; München, Bayrische Staatsgemäldesammlungen)

2. Dat is recenter, maar ook al klassiek. De Harlem Shake mogelijk, maar The Ministry of Silly Walks zeker. Nog een klein beetje werken op de houding van de armen en het was een perfecte uitvoering geweest.

The Ministry of Silly Walks 

Of ouder, dat kan ook, iets van “Jezus verjaagt de Farizeërs uit de tempel” of zo.

3. Dat is een moderne klassieker, te zien na elke hedendaagse triomf. Het kussen der trofee. Dit kon nog wat iconischer/uitbundiger van Leonard, maar dat komt misschien bij een volgende overwinning op de verleiding.

Federer kust een Cup

apr 21 2013

Week van Luigi

Een jaar geleden ongeveer schreef ik alhier over het zware dilemma van mijn zoontje: te kiezen voor een Nintendo 3DS of een iPod Touch. Hij koos Mario, en keek niet om. Verzamelde in dat jaar al ijverig spellen (New Super Mario Bros., Mario Kart 7, Mario Tennis en New Super Mario Bros. 2, waarvan het meeste spelplezier trouwens nog altijd van dat eerste spel leek te komen). Ontwikkelde zelfs een lichte Mario-obsessie (zijn tekeningen zijn vaak krankzinnig uitgewerkte Mario-levels, hij heeft Mario poppetjes …).

Tot deze week, want nu maakten we kennis met Luigi’s Mansion 2. Zeer schattige spoken jagen met het broertje van Mario. En nu is hij week van Luigi. Dekselse PR.

Net voor de paasvakantie viel er hier namelijk een uitnodiging van Nintendo in de mailbox, of ik en mijn kinders zin hadden om te komen spoken vangen, ter ere van de lancering van hun nieuwe spel. En dus stonden we, 10 lange dagen wachten later, op de laatste frisse avond van het jaar in Antwerpen, met dit gezelschap:

Spokenwandeling in Antwerpen, ter ere van Luigi's Mansion 2

Gebroed van Appelogen, en Atog, en Vierenveertig, en Gudrun en Nettooor en van mij. En twee Luigi’s, waarvan er een sukkelde met een niet al te fameus plakkende snor.

Eerst was er een spokenwandeling. Een goedgehumeurde rondleiding door het lekker rustige centrum van Antwerpen, met haltes voor verhalen van Lange Wapper en Sus Antigoon. Heus niet zò heel griezeling (dat Wikipedia verhaal over die vier dode vrijers bijvoorbeeld, dat werd niet verteld). Behalve dat lachje van de verteller, daar kreeg Maudje het toch wel benauwd van.

Spokenwandeling in Antwerpen, ter ere van Luigi's Mansion 2

En toen de Lange Wapper was verslagen, was het tijd voor het jagen op spoken. In een lekker griezelig keldertje lagen er zeker 20 Nintendo’s klaar om het spel te testen. Er werden chips en drankjes rondgedeeld, maar veel minderden die niet: daarvoor waren ze veel geabsorbeerd door hun schermpjes. En dat het spannend was:

Daan en Maud en Luigi's Mansion 2

Luigi’s Mansion bleek een soort first persion shooter, behalve dat je hier niet schiet maar spoken zuigt met een daartoe voor Luigi voorziene stofzuiger. Je moet ook flink veel puzzelen om je doorheen de levels te navigeren, met af en toe dus een stevige adrenalinestoot als er een spook opduikt.

En bijzonder geslaagde avond dus, maar het beste nieuws van alles kwam nog bij het vertrek: we kregen een Nintendo 3DS XL mee! (het spel werk ook op de 3DS gewoon formaat trouwens, maar komt wel wat beter tot zijn recht op het grotere scherm van de XL). En Het Spel! En een poster, die nu al hangt te blinken op hun speelkamer. En spookpoppetjes, die nu al bij de rest van de verzameling staan. Schot in de roos.

Ondertussen hebben we ons hier al met succes door de eerste vier levels van het spel geworsteld. Ook al een keer kort de multiplayer mode van het spel getest . En de eerste indruk van de avond blijft: dit is een verdikke leuk, en schattig, en spannend spel. 

Pro’s:

  • De missies nemen je mee in het spel: eerst leren wandelen en dingen oppakken, dan met een stofzuiger spoken opzuigen, je stofzuiger gebruiken voor ontdekken van dingen, raadsels oplossen, steeds moeilijker spoken, verborgen dingen zichtbaar maken met een hulpstuk …
  • Verdikke spannend bij momenten
  • Mechaniek van het spoken zuigen geeft telkens stevige adrenalinestoot (je hebt er zowat alle knoppen en veel gevoel voor timing en loopkunst voor nodig. Ik geef de Nintendo als ik een spook moet verslaan dan ook snel door aan iemand die daar beter in is, aka de achtjarige).
  • Spelduur (we zitten met een week elke dag een uurtje Luigi nog niet aan de helft) is beslist niet mis
  • Thank God for Luigi walkthroughs op YouTube (anders zaten we nu nog maar aan niveau A-3, vrees ik)
  • Veel multiplayer mogelijkheden (je kan online spelen, of tussen twee Nintendo’s via Download Play, en dan in groep de spoken te lijf gaan)

Contra’s:

  • De missies zijn behoorlijk lang, wat betekent dat bij je bij doodgaan een behoorlijk lang stuk weer moet herhalen
  • De professor (die de opdrachten aan Luigi uitdeelt) is nogal babbelziek (zeker als je de missie al eens gespeeld hebt)
  • Zoals gezegd: bediening is behoorlijk complex. Maudje (6) geraakt er nog wat moeilijk weg mee. Meer geschikt voor 8 jaar of meer (44, bvb), lijkt me. 
  • Er zijn in het spel maar twee werelden: en we zijn nu al zeker dat we dat véél te weinig gaan vinden tegen de tijd dat we ons daar door geworsteld gaan hebben 😉

Afijn, om terug naar het begin te grijpen. Niet alleen het zoontje werd na een week Luigi dus wel wat week van Luigi. Het is gewoon een ferm spel, en het eerste 3DS spel waar ook ik wreed enthousiast van ben geworden.


apr 14 2013

Paddenpaarty(d)

There’s a paaaaarty(d) in my garden pond, en er zijn er heel wat op pad gegaan om daarbij te zijn. Project XXX.

Zwem kikker zwem
Kikkertijd
Pad

Wel de indruk dat de paaarty(d) nog maar pas op gang is gekomen, want vooral veel eenzame en onwennige muurbloempjes. Maar hier en daar is er toch al wat actie. You know the (kikker)drill.

Paddenpaarty(d)

apr 7 2013

Graef machine

Waar ik u nog kond van wilde doen, een uitvinding die hier sinds kort resideert en proefonervindelijk de beste blijkt sinds de uitvinding van het gesneden brood: een machine om brood te snijden. 

Graef broodsnijmachine

Wij vinden het geweldig: zelf gesneden heb je veel langer lekker vers brood. Tenzij we in de bakkerij vergeten snel  “niet gesneden alstublieft” te vermelden tegen de bakkersvrouw.

Graef broodsnijmachine

De kinderen, alhoewel zij zeer ver van dit cirkelzagend gevaar moeten blijven, vinden het al even geweldig. Zij kunnen hun boterhammen nu immers volledig gepersonaliseerd bestellen in diktes van 5 tot 15mm. Dat kan je met dit machine immers traploos regelen (Minder dan 5, zoals Floortje constant bestelt, is wel niet doenbaar). Het effect blijf na een maand toch duidelijk: ze eten gewoon meer boterhammen op deze manier.

Graef broodsnijmachine

Het is nog een wreed handig ding ook: bij niet gebruik kan je de snijgeleider en de voet inklappen en het geheel dan wegbergen, het is dan nog ongeveer twee snijplanken dik.

Je kan er in principe ook kaas, charcuterie of carpaccio-achtige dingen mee snijden, maar van die mogelijkheid maken we niet veel veel gebruik: dat betekent na elke snijbeurt heel wat afwas. 

Graef broodsnijmachine

Neem het van ons aan: uw leven is niet compleet zonder. Ons leven is nu dermate compleet dat enkel nog het kwijtraken van een onzer vingerkootjes onder het mes van ons Graef broodsnijmachine daar weer enige leemte in kan brengen.

 


mrt 26 2013

Bescheiden merken

Adverteren, dat is op een hele hoge toren gaan staan en heel hard roepen dat ge de allerbeste zijt. Terwijl het ook anders gekund had: op een bescheiden trapje klimmen, en dan gewoon vertellen dat ge wel OK zijt. Bescheiden merken.

Een voorzet: Nike’s "Just do it", had dan bijvoorbeeld dit kunnen zijn:

Modest advertising: Nike

Of Opel’s stoere "Wir leben Autos", had misschien zo geklonken:

Modest advertising: Opel

McDonalds "I’m lovin’ it", was in handen van een meer bescheiden adverteerder misschien dit geweest:

Modest advertising: McDonalds

Of Gillette, "the Best a Man can Get", was dan misschien zoiets geweest:

Modest advertising: Gillette

Jazeker, beslist een uitvinding, die de wereld gaat verbeteren!
Of nee, dat kan bescheidener: Jazeker, zomaar een ideetje, voor een hashtagspelletje op twitter of zo.


mrt 25 2013

De Bart Kaëll Spotify App

Deze morgen meerdere keren tegengekomen: dat Nick Cave, dit jaar eerder al de auteur van een geweldige nieuwe plaat, nu ook een Spotify App heeft gemaakt.

Cave heeft zijn – indertussen al indrukwekkende – oeuvre en dat van wat bevriende muzikanten opgedeeld in een aantal thema’s (Murder & Mayhem, Love, Super Dark, Spiritual, Classic, Confessional, Blasphemy, Heartbreak, Comic, Sex…). Via een ruk aan het rad (Mood Wheel) kies je jouw mood van het moment (hmmm, ik voel me wel wat Murder & Mayhem) en je krijgt een playlist.

Nick Cave heeft een Spotify app

Dat deed er mij aan denken: hoeveel geld laten onze Vlaamse muzikanten op deze manier alweer niet liggen? Omdat ze niet mee zijn. Geen enkele Vlaamse muzikant heeft er al een, alhoewel dat zo moeilijk nu ook weer niet is. Heb op een half uurtje zelfs al een Bart Kaëll Spotify app ineengeknutseld:

Bart Kaëll heeft een Spotify app

Een paar thema’s kiezen, op ‘generate playlist’ drukken, en ge krijgt (wat ge ook kiest) de Mamadora, Zeil je voor het Eerst, de Marie-Louise en Kap’tein.

Waar wachten Bart – en Helmut en Christoff, John en Will, Eddy en Laura … – eigenlijk nog op?


mrt 18 2013

Keizerslaan

Hoera voor de ijverige cartograaf die oude luchtfoto’s van Brussel heeft opgedolven en in een interface heeft gestoken om makkelijk verschillende tijdstippen van de stad te vergelijken.

Fascinerend, vind ik dat. Terugvliegen in de tijd. Hoe zo’n stad onbeweeglijk en onveranderlijk en monumentaal lijkt, maar in feite een weefsel is dat groeit en graaft en woedt en allesbehalve statisch is. Neem nu het stukje Brussel van mijn werkplek:

VDAB/Keizerslaan vs straten

Links het stratenplan, rechts Sattelite view van Google.
De twee rode kruisjes zijn de VDAB lokaties. Eentje op Keizerslaan 51, met als buren links de PS en rechts de RVA. Het andere een aantal verdiepingen van de hoogbouw erachter, in de Trapstraat.

Te situeren allemaal in de buurt van het Centraal Station. Keizerlaan links onder komt uit bij het Sint-Jan-Berchmanscollege, Recyclart … Rechtsboven kom je uit aan de voet van de Kunstberg/Centraal Station. Trapstraat/Eikstraat bovenaan links komt uit bij Manneken Pis. De Lebeaustraat, onderaan rechts, komt uit op de Grote Zavel.

Genoeg gesitueerd, nu terug in de tijd. Naar 1930:

VDAB/Keizerslaan vs 1930

Er is geen Keizerslaan. Wel een verbindingswegje omhoog tussen het Gasthuisstraat/Gerechtsplein/Lebeaustraat naar de Trapstraat/Rue Haute. Waar nu de VDAB staat, liep gewoon een weg richting Marollen/Zavel.

VDAB/Keizerslaan vs 1953

Fast forward naar 1953: Er is een Keizerslaan. Pas, zo lijkt het. De noord-zuid-verbinding is gegraven, en die laan ligt daar pal bovenop. Een pak huizen hebben moeten wijken (tiens, zou een pak huizen daarom misschien een wijk heten?).
Op de plaats van de gebouwen van VDAB en RVA grote bouwputten.
De Trapstraat is een zijstraat van die nieuwe laan geworden. Maar de Gasthuisstraat/Gerechtsplein/Lebeaustraat loopt nog gewoon door (annon 2012 kruisen die de Keizerslaan onder een brug) en daar rijdt nog de tram. Jacques Brel moet dit zo gekend hebben.

VDAB/Keizerslaan vs 1971

1971: het gebouw van de VDAB (die toen nog niet bestond) staat er. Ook de hoogbouw in de Trapstraat, lijkt veel nieuwer, is zelfs al af.
De Keizerslaan is al wat herkenbaar, maar heeft nog niet de dubbele rijbaan met brede groene strook in het midden van nu. Integendeel: blijkbaar kon men vanuit het Gasthuisstraat/Gerechtsplein/Lebeaustraat (er is al geen tram meer te zien) omhoog rijden naar de Keizerslaan en kwam men dan ongeveer ter hoogte van de VDAB boven.

VDAB/Keizerslaan vs 1971

2004: Dat ziet er al verdacht gelijk de huidige toestand uit. Een verschil maar: toen ik daar begon te werken was er aan de achterkant van het VDAB-gebouw nog een parking. Die is ergens tussen 2004 en 2012 ook volgebouwd geraakt.

En zo gaat dat maar door. Nog geen 80 jaar, en dat ministukje stad is al vier/vijf keer van gezicht veranderd.
Niet allemaal vooruitgang, dat wel. De Noord-Zuid-verbinding was een kaalslag. En zo is het is niet bepaald een zeer aantrekkelijke straat nu, die Keizerslaan: de RVA en ook ons VDAB-gebouw zijn butt-ugly bijvoorbeeld, en de straat in feite een ongezellige parking.

Maar er is dus ook hoop. Dat bij de volgende overvliegingen die Keizerslaan weer iets helemaal anders gaat zijn.


Dit was pagina 5 van 85« 1456102085