Duitse synthpop uit de eighties, zowat overal behalve in Japan een dikke hit.

(video van Dieter Meier trouwens, bekend van Yello)

Marian Gold, Bernhard Lloyd (een DJ) en Frank Mertens kwamen bijeen uit de Berlijnse kunst-scene, haalden de naam “Alphaville” bij de retrofuturistische film van Jean-Luc Godard uit 1965 en konden naar eigen zeggen in hun beginjaren geen van allen muziek spelen. Een liefde voor Engelse synthbands als Tubeway Army en OMD en een paar goedkope synthesizers brachten uitkomst. “Big in Japan” was hun eerste song samen, en werd ook hun debuutsingle.

Over de inhoud van de song, Marian Gold aan het woord: “‘Big In Japan’ erzählt von einem Liebespaar, die versuchen vom Heroin loszukommen. Beide stellen sich vor wie schön es wäre, sich ohne die Droge zu lieben: Kein Diebstahl, keine Freier, keine Eiszeit in den Augen, wahre Gefühle, wahre Welten. . Bis heute ist der Bahnhof Zoo in Berlin ein wichtiger Treffpunkt für Junkies. Das ist der Grund, warum dieser Platz die Szenerie für den Song wurde. … “Big in Japan” bedeutet so viel, dass du ein Niemand in deiner Umgebung sein kannst, dafür aber irgendwo anders berühmt. Du kannst ein König in einer anderen Welt sein. Und wenn du das nicht bist, kannst du es zu Hause erzählen. Japan ist weit weg. Irgendwie passte dieses Statement perfekt zu der Geschichte des Liebespaares. Darum benutzte ich es für den Refrain des Songs.

“Big in Japan” was ook de naam van een Engelse groep in 1978-1979, werd vooral bekend doordat de leden ervan later het schone weer gingen maken in andere dingen: The KLF (Bill Drummond), Frankie Goes To Hollywood (Holly Johnson), The Lightning Seeds (Ian Broudie) en Siouxsie & The Banshees (Budgie). Het was bij die groep dat Marian het idee voor de titel van “Big in Japan” haalde, hij vond er in 1978 een plaat van in de import-platenbak in Berlijn. Ironisch ook dat “Big in Japan” op een gegeven moment van de eerste plaats werd gegooit in de Duitse hitparade door Relax van Frankie Goes To Hollywood, waarbij Holly Johnson dus een titel voorbijstak die genoemd was naar de groep waarin hij gezongen had.

“Big In Japan” schoot supersnel door naar hitstatus. Amper 7 weken na release van hun eerste single stond de groep daarmee op de eerste plaats in de Duitse hitparade.
In de U.K. werd het een nummer 8, en was “Big in Japan” meteen de enige hit voor de groep. In ons land was “Big in Japan” goed voor plaats 2, in Nederland 5. Hier werden later “Forever Young” en ook “Sounds Like a Melody” nog dikke hits.

Alphaville is in een of andere vorm altijd blijven bestaan nadien, maar Marion Gold is daarbij wel het enige overblijvende lid van de originele bezetting.

Big in Japan werd later nog een single voor landgenoten Guano Apes (bekender van Lords of the Boards). Hier mal schau dich dass mal an so etwas:

Liever hoor ik deze versie van Ane Brun: