Eric Clapton die zingt “Strange brew, kill what’s inside of you. She’s some kind of demon messing in the glue. If you don’t watch out it’ll stick to you. What kind of fool are you?” Was al wappie voor hij wappie was dus.

Nadan hij een tijdlang het schoon gitaarweer had gemaakt bij The Yardbirds (For Your Love) en John Mayall & The Bluesbreakers zag Eric Clapton een concert van Buddy Guy, en was zo onder de indruk van de trio-formule waarmee die bluesheld optrad dat hij ook zo’n project wou. Met drummer Ginger Baker en bassist Jack Bruce richtte hij in 1966 zo Cream op.
Een groep met drie muzikanten zo goed, dat de groep eraan ten onder zou gaan. Te luid, teveel solo’s, teveel ego’s… zorgde ervoor dat een van de bekendste groepen van zijn tijd (15 miljoen verkochte LP’s op 3 jaar) al in 1968 weer ten einde liep.

Maar Strange Brew, hun derde single, dateert nog uit de periode dat de groep z’n geluid zocht. Na de debuutplaat “Fresh Cream” in 1966, gevuld met bluesklassiekers met een vrije aanpak, trok de groep voor z’n tweede LP (Disraeli Gears) richting Verenigde Staten. Ze mengden hun blues er duchtig met psychedelische rock, de B-kant van Strange Brew “Tales of Brave Ulysses” laat bvb geen psychedelisch cliché onbenut (mind you, op dat moment waren dat nog geen clichés):

(de song is een gedicht van schrijver Martin Sharp, die een gedicht had gemaakt à la “Suzanne” van Leonard Cohen, en Clapton had nog een melodie waarvoor hij zich had laten inspireren door The Lovin’ Spoonful “Summer in the City”. De song staat ook te boek als een van de eerste opnames met de wah-wah pedaal)

Ze trokken naar de Verenigde Staten voor een paar live-optredens (ze stonden er behoorlijk laag op een affiche en mochten op den duur maar 1 song per optreden meer spelen) en namen er met producer Felix Pappalardi (zou later nog een Cream-influenced band hebben met de naam “Mountain” en de snoeiharde hit “Mississippi Queen”) een song op: “Lawdy Mama”, in een paar versies.

Dit was een “twelve bar blues”, los gebaseerd op “Oh Lawdy Mama”, een song van Buddy Moss uit 1934.

De producer (Felix Pappalardi dus) nam de rockende versie van de song en met hulp van z’n vrouw Gail Gollins (die in 1983 nog “per ongeluk” dezelfde Felix Pappalardi zou doodschieten nadat hij terugkwam van een slippertje) bedacht hij er een nieuwe tekst voor.
Clapton, die zich meestendeels achter z’n gitaar verschool, was bij deze song bij uitzondering niet te verlegen dit in te zingen.

Het resultaat was volgens Clapton prima: “He created a pop song from it without completely destroying the original groove.” De groove in kwestie was een take van Clapton op de gitaarstijl van nog een blueslegende, Albert King.

Jack Bruce was er minder enthousiast over, vooral omdat hij zo niet de kans had gekregen zijn baslijn opnieuw op te nemen. “It was very much against my wishes but at that moment I had absolutely no power in the band, in the studio. That was just the way it was at that point, because Ahmet Ertegun was more or less in love with Eric. He thought Eric should be the frontman…” (Guitarist)
Dat sentiment bleef zelfs zolang hangen dat Cream het nummer niet meer speelde bij een reünie 30 jaar later, zelfs al is “Strange Brew” samen met “White Room” allicht de bekendste song van Cream.

Strange Brew had als hoogste hitparade-notering een 17de plaats in de UK.

Hier gaat Buddy Guy aan de haal met de song: