De New Yorkse man van Melle en z’n White Lines: drie keer over de volle witte lijn.

(video is trouwens van dan-nog-student-filmschool Spike Lee, en u kunt er ook een jonge Laurence Fishburne in herkennen)

In de single-hoes bovenaan staat er “Grandmaster Flash & Melle Mel”, maar dat was eigenlijk een vergissing van de Fransozen die het zo op de single zetten. In rest van de wereld was de artiest hier “Grandmaster Melle Mel”.
De reden daarvoor ging al een tijdje terug. Bij de vorming van de pionierende hiphop groep was er “Grandmaster Flash & The Furious Five”, de crew van turntableist Grandmaster Flash (Joseph Sadler). De Furious Five waren dan rappers Melle Mel (Melvin Glover), The Kidd Creole (niet Kid Creole, wel Nathaniel Glover, broer van Melle Mel), Keef Cowboy (Keith Wiggins, de man die de term hip-hop uitvond), Scorpio en Rahiem.
Op de studioplaten die er kwamen vanaf 1980 was echter alleen Melle Mel te horen. Toen “The Message” zo in 1982 een enorme hit werd, had Grandmaster Flash er genoeg van en deed hij Sugarhill Records een proces aan: hij meende recht te hebben op 5 miljoen aan onbetaalde royalties van Sylvia Robinson en haar Sugar Hill label.

Om de kosten voor een eventueel verlies in die rechtszaak niet nog hoger op te laten lopen, kozen Sugar Hill en Melle Mel een nieuwe naam, dat werd vanaf “White Lines” dan Grandmaster Melle Mel. Elders werd het al opportunistischer (om de naambekendheid na The Message niet te verliezen) Grandmaster & Melle Mel of nog misleidender zoals GrandMaster Flash & Melle Mel. Eerste overtreding.
Vanaf 1984 viel de oorspronkelijk crew daardoor uiteen in twee afzonderlijke groepen “Grandmaster Flash” (met Grandmaster Flash, Kidd Creole en Rahiem, op het Elektra label), en Grandmaster Melle Mel & The Furious Five (met Melle Mel, Scorpio en Cowboy, op Sugar Hill).
In 1987 zouden de twee facties weer bijeen komen, nadat Sugar Hill ondertussen failliet was gegaan, en daar zat “White Lines” ook voor iets tussen.

De song stond op naam van “Melle Mel and Sylvia Robinson” (die laatste baas dus van het Sugarhill label). Maar er was wel heel naarstig leentjebuur gespeeld: White Lines is overduidelijk geleend van de track “Cavern” door de New Yorkse punkfunkband Liquid Liquid, een nummer uit hun “Optimo” EP uit 1983. Die geweldige baslijn natuurlijk, maar ook rest van het nummer is zeer eigenlijk zeer herkenbaar:

De Sugar Hill Band – de verzamelde sessiemuzikanten aldaar – hadden het nummer wel nagespeeld (niet gesampled), maar voor dat alles had Sugar Hill wel nagelaten de juiste toelating te vragen. Liquid Liquid deed hen dan ook een proces aan voor 600.000$ en toen het ernaar uitzag dat ze die zaak gingen verliezen vroeg het label het faillissement aan.
Een rechtszaak met alleen maar verliezers trouwens, want ook het label van Liquid Liquid, 99 records, ging nog failliet aan deze zaak: ze konden de gerechtskosten die al gemaakt werden niet betalen. Strike two.

Een derde boete voor overschrijding van de witte lijn gaat mogelijk nog over de inhoud van de song: de lyrics die Melle Mel ervoor schreef waren eerst eigenlijk een verheerlijking van witte lijntjes in het party-leven. De “Don’t Don’t Do It” werd er later aan toegevoegd om het een anti-drug en dus commercieel meer aanvaardbare song van te maken.

White Lines is een redelijk iconische hiphop-track, maar toch was het welbeschouwd niet zo’n grote hit destijds: 7de plaats in de UK wel, maar elders bvb 27 in BelgiĆ«, 40 in Nederland, en nergens in de Billboard Hot 100.

In 1994 maakte “White Lines” nog een vreemde come-back, toen het nummer werd gecoverd door Duran Duran en die er zowaar ook nog een halve hit mee hadden ook (17de plaats in UK). Melle Mel en de herenigde Furious Five maken ook hun opwachting in de video: