“Oh Lord, where did the feeling go? Oh Lord, I never felt so low” mag dan depri klinken, het was ook meezingbaar as hell.

Was de vierde single uit “The Crossing”, de debuut-LP van de Schotten in 1983. Na “In a Big Country”, dat hun grootste hit werd in Amerika, groeide dit nummer uit tot hun beste chart-notering in de UK (9). Ook bij ons en in NL hun best genoteerde song.

Minder ruig en springerig dan hun andere werk. “Is Chance our classic tearjerker? I think so. In a way, Chance has worked perfectly because it’s become other people’s song more than ours. […] Chance has been one of the peaks of the live show for a long time.”

De song gaat over klootzakken. “It’s the story of a girl who has a hard time at home and marries the first guy who comes along. She has loads of kids and he beats it. It’s happened to a few people I know and I think it’s absolutely disgusting”. #

Hier begin 1984, toen ze zich er nog over verwonderden hoe dit nummer uitgroeide tot een anthem

Hier tien jaar later (1993), op akoestische gitaren, met een megacrowd en de “1-2-3-4” als signaal dat het meezingen kon beginnen, dat hun publiek ook standaard mee was beginnen zingen.