Een schoon voorbeeld van een antimetabool, die titel. Een stijlfiguur waarin woorden uit een zin herhaald worden, maar dan in omgekeerde volgorde. “Vraag niet wat uw land voor u kan doen, vraag wat u voor uw land kan doen” bijvoorbeeld. Alhoewel dat in vertaling eigenlijk eerder een chiasme of kruisstelling is, zult u opwerpen, en inderdaad dames en heren, jongens en meisjes, dat is zo, zo is dat.

Onduidelijk of Billy Ocean met deze song een bijdrage wilde leveren aan de bredere verspreiding van de antimetabool in de popmuziek, dan wel (of ook) gewoon stoer wou doen, dan wel (of ook) op zoek was naar een nieuwe hit om zijn muziekcarrière naar nieuwe hoogtes te tillen dan wel (of ook) gevraagd was een song te leveren voor de soundtrack van de film The Jewel of The Nile.
Dat was dan weer het vervolg van Romancing The Stone, twee avonturenfilms met Michael Douglas, Danny Devito en Kathleen Turner in de hoofdrollen. Ondanks het succes van deze soundtrack-song was deze vervolgfilm overigens geen groot succes: aan de kassa’s bracht de film wel evenveel op als zijn voorganger, maar de critici maakten er gehakt van en een derde film uit de serie “The Crimson Eagle” werd nadien stilletjes afgevoerd. Douglas, Devito en Turner waren wel zo vriendelijk ook mee in de video van de song te featuren, in het achtergrondkoortje. De BBC bande deze video tenandere, omdat Douglas, Devito en Turner acteurs waren, geen lid van de muzikantenvakbond:

Billy Ocean werd als Leslie Sebastian Charles in 1950 geboren op Trinidad & Tobago, emigreerde op z’n tiende naar Engeland. Via de clubs probeerde hij het eerst als een soort crooner in de seventies. Na een hit met het meer uptempo “Love Really Hurts Without You” en “L.O.D. (Love on Delivery)” in 1976 werd het vele jaren redelijk stil rond de zanger.

In 1984 was hij echter terug in full force met “Caribbbean Queen (No More Love on the Run”, waarmee hij een trend van grote hits met veel te lange songtitels in gang zette. Daarin was “When The Going Get Tough, The Tough Get Going” de tweede.

De song werd meegeschreven door Robert John Lange, beter bekend als Robert Mutt Lange, de Zuid-Afrikaanse producer van menige stadionact (vb Foreigner, Def Leppard, Bryan Adams, Huey Lewis & The News, AC/DC, ook bij City Boy/The Maisonettes zijn we hem pas tegengekomen…). Ook bassist Wanye Anton Brathwaite (eerder bij Melba Moore of Freddie Jackson) en songwriter/producer Barry James Eastmond schreven mee aan het nummer en kregen de productie-credits.

“When the Going…” werd een nummer 1 in Engeland, een nummer 2 in de US (bleef daar steken achter “How Will I Know” van Whitney Houston). Ook bij ons en in Nederland was het Billy Ocean’s eerste nummer 1.

De song zou trouwens nòg een keer de hitlijsten in de UK aanvoeren, door middel van een cover vanwege de Ierse boysband Boyzone – met Ronan Keating – in 1999.