De vrouw van Adriano Celentano gaat in seksstaking, de winnende song op het Festival van San Remo in 1970.

Het reglement van San Remo in die dagen schreef voor dat de liedjes door zowel een man als een vrouw moesten gezongen worden. Daarom vormde Adriano Celentano – Italiaanse rocker van het eerste uur – tandem met z’n vrouw. Actrice Claudia Mori en hij zijn een koppel sinds 1964. Samen hadden ze in 1967 al een groot succes, het grappige “La Coppia Piu Bella Del Mondo” (het schoonste koppel van de wereld), een song geschreven door Paolo Conte:

Maar over dus naar San Remo 1970 (ItaliĆ«’s interne versie van het songfestival) en hun inzending “Chi Non Lavora, Non Fa L’amore” (wie niet werkt, komt in mijn bed niet in). In de voorrondes zong Adriano het, en dat loopt bijna faliekant af: hij vergeet twee keer z’n tekst maar komt ermee weg. De sluwe vos wordt er later trouwens van beschuldigd dat dit een trucje was om langer op het podium te kunnen staan en z’n refreintje in het hoofd van de mensen te prenten, in 1966 had hij immers al een gelijkaardige onderbreking geregisseerd:

De finale-avond gaat het beter, alhoewel hij nog een grapje uithaalt aan het einde door per ongeluk te vallen:

Ook Claudio Mori gaat op de finaledag een paar keer uit de bocht (uit het ritme en uit de toon, zie video bovenaan), maar ook die komt er mee weg.

De song wint het festival, voor “La Prima Cosa Bella” van Nicola Di Bari / Ricchi & Poveri. Een revanche voor Celentano, want die was enkele jaren behoorlijk pissed dat zijn – achteraf een van z’n bekendste song geworden – “Il Raggazzo della Via Gluck” in 1966 al was geĆ«limineerd nog voor de finale.

“Chi non lavora…” kwam Adriano Celentano overigens op heel wat kritiek te staan: het is een grappige aanklacht tegen stakingen (een vrouw stuurt haar man terug werken omdat hij 2 van de 3 dagen staakt en dus geen geld binnenbrengt, als hij dan gaat werken krijgt hij klappen, en kan hij niet terecht bij de dokter, omdat die ook in staking is), maar dat viel bij de activistische jeugd in die dagen niet in goede aarde. In hun ogen gaat het om een ode aan een stakingsbreker, jongentijdschriften schilderen hem af als fascist en reactionair. Hij trok zich van die kritiek overigens niks aan.

Geen idee of Adriano dit zo bedoelde, maar de staking der vrouwen die hij bezingt is vormde al het plot van Lysistrata, een Grieks theaterstuk van Aristophanes, waarin Lysistrata een oplossing verzint om het einde van de Peloponnesische Oorlog te bespoedigen. Ze overtuigt de vrouwen van de vechtende mannen van verschillende stadsstaten om hun seksuele privileges in te trekken. Dankzij deze seksstaking komt het tot een vredesakkoord. Ook onze Marleen Temmerman riep zo ooit op tot een seksstaking (als alternatief voor de “groei een baard”-actie voor vrouwen) toen de Belgische politieke onderhandelaars in 2011 niet snel genoeg een regering op de been kregen.

De song werd wel een eerste plaats in de Italiaanse hitlijsten in de versie van Adriano, er gingen 750.000 exemplaren van over de toonbank. De versie van Claudia Mori stond niet in de top 10 (maar is nu wel reuze gezocht).

Nu nog steeds een koppel trouwens, Adriano en Claudia Mori (behoudens een soort pauze in hun huwelijk in de jaren tachtig, toen Adriano iets begon met Ornella Muti). Zij is sinds de jaren 90 niet meer actief als actrice of zangeres, maar beheert “Clan Celentano”, het platenlabel van haar man.