Het verband tussen hippie, de Maharashi en nazi.

Donovan moet niet echt voorgesteld worden, neem ik aan. Schotse singer-songwriter, een tijdje zo mee met de tijdsgeest dat hij in 2017 Ed Sheeran zou geheten hebben: Sunshine Superman, Mellow Yellow, Universal Soldier, Jennifer Juniper …

In 1968 vertoefde hij een tijd bij de Maharashi in India, waar hij ook the Beatles tegenkwam en het idee voor een song zo repetitief dat het Hey Jude had kunnen zijn. Paul McCartney zou in het achtergrondkoor gezongen hebben, al werd dat ook al even vaak ontkend.

Dat werd “Atlantis”. Een verhaal over een lang verzwolgen wereld (antideluvian = voor de zondvloed) die voor de hippies een symbool was van verloren wereldvrede en liefde. Hence de omgekeerde swastika op het hoesje.

Waarmee de hippiebeweging wel mooi in het vaarwater van de nazi’s kwam. Die hadden ook een fascinatie voor de swastika, en voor Atlantis. Dit is aangenaam leesvoer (dat Canvas daar nooit eens een documentaire over uitzendt of zo)

Een song die na de vertelde intro – volgens Plato-kenners indruisend tegen àlles wat Plato schreef over Atlantis (en dat was ook al onzin) – mooi openbarst met een tot den treure herhaald: Way down beneath the ocean Where I wanna be she may be

In de USofA werd voor de B-kant als de A-kant gekozen. “To Susan On The West Coast Waiting” was immers een pijnlijk mooi Vietnam-verhaaltje. Maar ook daar werd na een tijd “Atlantis” toch meer gedraaid en raakte de B-kant hoger in de charts.

Atlantis werd in 1990 opgeschrikt uit zijn vredig bestaan toen Martin Scorsese het gebruikte voor zijn gangsterfilm Goodfellas. Gemonteerd onder een scène waar Billy Batts met de blote hand tot moes wordt geklopt. Juxtapositie!

In 2001 nam Donovan een nieuwe versie op met de Duitse meidengroep No Angels, voor de Disneyfilm Atlantis. Leuker was de onderwater Futurama episode “The Deep South”, waarin Donovan de lang verzwolgen stad Atlanta bezingt: