Seventies funk met plateauzolen op den trottoir. Shaft met kiekens.

Een rariteit deze single, ge moet er vlot 20€ voor neertellen. Ik heb de franse versie. (Nooit geen 20€ voor betaald, zat in een doos met seventies-spul die ik ooit op een rommelmarkt vond).

Rariteitsfactor komt doordat dit niet bepaald een hit werd, maar de drum break later wel werd opgepikt via de invloedrijke “Ultimate Breaks and Beats” compilaties. En vandaar onder menig rapnummer terecht kwam. Van Aphex Twin tot De La Soul.

Duke Williams ging eerder door het leven als Chris Holmes, en blijkt nog een beetje fame te hebben in Trenton (niet Scranton), New Jersey. Beetje zielige figuur met UFO’s in zijn hoofd en foute vesten, blijkt uit deze 15 minuten docu, maar ja:

Meeste muzikanten die meededen bij The Extremes speelden ook in MFSB, en dat is dan weer veel beter bekend vooral van “TSOP (The Sound of Philadelphia)”

Is het een ten onrechte nooit klassiek geworden song dat swingt als een tiet of een wat overhaast in elkaar gezet nummer dat met nog wat meer werk eraan wel bekend had kunnen worden want het swingt nu al als een tiet?
Ik leun naar optie 2 en beloon het met een schamele 3 op 5.