Ik dacht dat het na gisteren niet weirder ging worden, tot ik deze performance van Duncan en het tijgermotief van de hoes op Top Pop tegenkwam. En toen werd het toch nog geen klein beetje weirder.

Faut le faire, wel. Uw Bryan-Ferry-New-Wave-Cool weten te bewaren en bijna geen stukskes tekst vergeten te lipsyncen terwijl er zo’n tijgermens verwoed rond uw been kronkelt.

Duncan was een begenadigd klassiek gitarist, had alleen in de UK eerder een hitje (met “Journey” in 1972, staat nu op de Wantlist) en had in dezelfde UK totaal geen hit met “Wild Places”. Dit nummer sloeg enkel in Nederland aan. Het Toppop-effect?

Na deze Wild Places kwamen er nog twee LP’s, en dan legde Duncan zich toe op het maken van achtergrondmuziek voor BBC-documentaires. Hij stierf al relatief jong aan kanker (°1947 +1993)

Mijn verdict: nét geen klassieker. Maar verdomd verleidelijke song. Echt goed en memorabel refrein. 4/5 gemakkelijk.