Eddy Grant zijn we hier eerder al tegengekomen, toen als zanger van het succesvolle The Equals, met “Baby Come Back”. Daaruit bleek al dat Eddy Grant (°1948 in Guyana) een groot stuk van de seventies wat teruggetrokken leefde, na een auto-ongeval en een ineenstorting op het podium. Hij maakte een opnamestudio in zijn eigen woning (Coach House Studios in Stamford Hill, London) en stichtte in 1974 op Barbados een label – Ice Records – waarmee hij Caraïbische muziek als soca, calypso en later zijn eigen fusion daarvan “ringbang” producete.

Ondertussen vond hij ook tijd voor een eerste solo-album “Eddy Grant” in 1975 (zonder veel impact in die tijd, later wel geroemd als de uitvinding van soca) en een tweede “Message Man” in 1977, waarop hij zijn eigen stijl van reggae en soca begon te ontwikkelen. Dit album werd volledig genegeerd in Engeland, maar vond wel een publiek in Afrika en de Caraïben.

Grant speelde bijna al de instrumenten op zijn derde solo-plaat “Walking on Sunshine” zelf, enkel voor de congas en drums werd personeel ingevlogen. Op het tekstblad van het album verklaarde hij dat zijn albums experimenten waren en “the degree of experimentation on Walking on Sunshine was total. It felt like I was able to give flight to an idea, regardless of the end result, whether it was commercial or not.” De promopraat verkocht het album als “rhythmic fusion of reggae, pop, R&B and African music“.

Het album werd alleen uitgebracht in de Afrikaanse landen waar hij eerder succes had gehad met zijn eerdere solo-platen. Hij had daarvoor in Engeland een platenpersfabriek gekocht en verzond ze van daaruit naar vooral Nigeria. Toen de Nigeriaanse overheid een verbod op import van platen uitvaardigde, trokken Grant en zijn broer dan maar met de plaat rond in Engeland. Zo geraakte de LP dan ook tot de nightclubs en werd “Living on the Frontline” op den duur een hit. “Isn’t it amazing, Eddy Grant agreed, If somebody had asked me to lay money on the fact that Frontline would be a hit in this country, i’d have said, impossible. Because it’s a very direct song. If it had’ve had to go through the regular media it’d never got anywhere. … Those kids in the discos, they went and got an obscure record, issued through an obscure record company, and the COMMANDED the disc jockeys to play it. I’ve always dreamed about something like that happening…

Na het succes van Living in the Frontline kreeg de LP dus ook een fatsoenlijke release in Europa, en werd de titelsong “Walking on Sunshine” ook een single. Dit meer poppy nummer werd echter geen grote hit.
Eddy Grant was wel gelanceerd en zou in de volgende jaren heel wat songs uitbrengen die wel hits werden (Do You Feel My Love, I Don’t Wanna Dance, Electric Avenue, Gimme Hope Jo’anna …) een studio uitbouwen op Barbados en heel wat invloed hebben op de Westerse muziek, van Sting en UB40 tot The Rolling Stones en The Clash (“Police on My Back” is een nummer van the Equals en dus Eddy Grant).

Walking on Sunshine werd trouwen ook later wel een grote hit, maar dan niet in de versie van Grant zelf. Rockers Revenge, een studioproject van Arthur Baker met reggae zanger Donnie Calvin en dance-mixen door Jellybean Benitez, brachten het in 1982 uit. Dat werd een nr 1 in de Amerikaanse dance charts, en een nummer 4 in de UK hitparade.

Eddy Grant zelf zou het nummer ook nog een keer opnieuw uitbrengen, in 1989 om zijn “Walking on Sunshine (The Best of Eddy Grant)” te promoten, en toen werd het een nummer 63 in de UK.

Behalve het balanceren op stralen van een verre en warme planeet absoluut niks te maken dus met het gelijknamige nummer van Katrina & The Waves in 1985: