Om ter zangst over vliegangst

Gisteren kwam op radio1be een onderzoek aan bod waaruit zou blijken dat muziek uit 1979 het best scoort over de generaties heen. De “schitterende melodievoeringen, op een dansbare discobeat, met fijne teksten” uit die tijd zouden zo breed appeleren

Nu er hier een plaat uit 1979 uit de trommel kwam, tijd om dit onderzoek eens tegen het licht te houden met een concrete casus: een solosingle van engelsman Gary Brooker, beter gekend als frontman van Procol Harum

Pulserende beat: beetje, wel traag, maar nog dansbaar. Halve check. Melodie: yes, knap, maar ook beetje saai. Halve check.
Sterke tekst: bof (“no more tears of crying”??), wel onthoudbaar. Halve check.

Conclusie van dit wetenschappelijk onderzoek: niet alle muziek in 1979 had alle elementen om een klassieker te worden. Maar ik vind het een fijn plaatje, dus de theorie als zou de muziek uit 1979 iedereen kunnen aanspreken absoluut nog kunnen kloppen.

Gary Brooker had er zijn bestverkopende single na Procol Harum mee (geen hit wel, 32e plaats in NL, nergens anders in de charts) al is dat wel bijzonder relatief in vergelijking met zijn jaren 60 succes “A Whiter Shade of Pale” dat meer dan 10 miljoen keer over de toonbank ging.