Monumentale vergissing van kindsterretje Helen “Walkin’ Back To Happiness” Shapiro.

Helen was een zangeresje uit de East End van Londen, met een ongebruikelijk lage stem voor een tiener. Al van heel jong zong ze (onder andere in de schoolband “Susie & The Hula Hoops” met daarbij ene Mark Feld, later bekender geworden onder zijn pseudo Marc Bolan). Na lessen aan de “The Maurice Burman School of Modern Pop Singing”, brak ze al op haar veertiende door en had ze in hetzelfde jaar twee nummer 1 hits: “Walking Back to Happiness” en “You Don’t Know”.

(trouwens deeltje van een documentaire over de platenwereld in Britain anno 1961: https://www.youtube.com/watch?v=pWSqOvqdO-M )

“Queen For Tonight” was eigenlijk een lied bestemd voor Johnny Hallyday, de franse Elvis. Die had na zijn eerste successen in Frankrijk immers een plan voor werelddominantie dat liep via het Amerikaanse Nashville. Hij nam er in 1962 een LP op met rock’n’roll klassiekers à la “Blueberry Hill”, “I Got A Woman”, “Be Bop a Lula” … Een half jaar later was hij terug in Nashville ter promotie van die LP en hij nam er ook 16 nieuwe songs op, die echter bijna allemaal op de plank bleven liggen. Pas in 1990 kwam er een cd die deze songs voor het eerst liet horen.
Een daarvan was dus “King For Tonight”, geschreven door Ben Raleigh (bekendste song: “Tell Laura I Love Her” door Ricky Valance) en Art Wayne. Bij “onze” Johnny klonk dat zo:

Helen Shapiro vervrouwelijkte de song, en had er ook een klein hitje mee (33ste plaats in de UK, niks bij ons of in Nederland) maar beging bij het selecteren wel een monumentale vergissing. Ze koos deze song immers boven “Misery”, een airke voor haar geschreven door twee jonge snaken genaamd Paul en John. Die namen het later dan maar zelf op:

Helen Shapiro was immers in de lente van 1963 op tour in de UK, met als een van de voorprogramma’s de eerste Britse tour van The Beatles (pas ongeveer in het midden van die tour hadden de Beatles ook hun eerste hit). De manager van Helen Shapiro, Norrie Paramor – de vrolijke Frans in de video van “Walkin’ Back To Happiness” hierboven – vroeg hen een nummer in country&western stijl te schrijven voor zijn protégé, ze schreven het in de de backstage. McCartney noemde het een “ironisch portret van puberaal zelfmedelijden”. Maar de manager vond het maar niks. Kenny Lynch, ook mee op die tour, nam het wel op (zonder dat het een hit werd) en ging zo met de eer lopen het eerst een nummer van Lennon/McCartney te hebben gecoverd.

Helen Shapiro had er later dik spijt van: “It was actually turned down on my behalf before I ever heard it, actually. I never got to hear it or give an opinion. It’s a shame, really.” Miserie, miserie, zou ene F. Costermans later zeggen.

Met de Beatles had de tijd haar immers al ingehaald. Ondanks haar grote successen in 1962-63 was haar carrière al weer over. A has-been at sixteen. “With the new wave of beat music and newer female singers such as Dusty Springfield, Cilla Black, Sandie Shaw, and Lulu, Shapiro appeared old-fashioned and emblematic of the pre-Beatles era of the 1950s” Later legde ze zich toe op cabaret, musicals (Oliver, Cabaret), jazz en ten slotte gospel.