De doorbraak van deze singersongwriter, die zou sterven in een vliegtuigaccident terwijl de song nog in de hitparade stond.

Jim Croce zou de figuur Leroy Brown hebben samengesteld uit een paar types die hij leerde tijdens zijn (verplichte, ten tijde van Vietnam en zo) legerdienst.

This is a song about a guy I was in the army with, that was an expericience! It was at Fort Dix, in New Jersey, that I met this guy. He was not made to climb the tree of knowledge, as they say, but he was strong, so nobody’d ever told him what to do, and after about a week down there he said “Later for this” and decided to go home. So he went AWOL—which means to take your own vacation—and he did. But he made the mistake of coming back at the end of the month to get his paycheck. I don’t know if you’ve ever seen handcuffs put on anybody, but it was SNAP and that was the end of it for a good friend of mine, who I wrote this tune about, named Leroy Brown

Hij maakte er een gangster van in de South Side of Chicago.
Alhoewel: Die Leroy Brown was zogezegd “the meanest man in the whole damn town”, “meaner than a junkyard dog” zelfs, maar kreeg toch op zijn donder als hij te lang naar een of ander Doris kijkt. Pussy.
Leest als een stripverhaaltje, dus ook te verkrijgen in een Youtube’ken op die manier:

Jim Croce was een singer songwriter uit de Italiaanse wijk in Philadelphia. Eerst trad hij een tijd op in een duo met zijn vrouw Ingrid als een soort Starlings, maar moest tegelijk een hele hoop jobs aannemen om het hoofd boven water te houden. Dat leverde dan wel inspiratie op voor songs, en na de geboorte van A.J. Croce – later ook nog muzikant geworden – nam hij de muziek weer serieus op. In 1971 kreeg hij een contract voor drie LP’s los bij ABC.
Na z’n dood werd de song “Time in a Bottle” uit de eerste LP daarvan nòg een postume nummer 1.

De titel “Bad Leroy Brown” en ook de “Junkyard Dog” uit het lied werden later nog een door Professional Wrestler in een pijnlijk uitziende houdgreep genomen. “They appeared during what many old heads believe, hands down, was the heyday of professional wrestling in the 1970s and ’80s. It also underscores the song’s weird power in that it went from fictional folk legend to song to fictional fighting legends.