Alweer een schoon voorbeeldje van Philly Soul, van “the man with the 12 voices”.

Joe Simon, nooit van gehoord. Nochtans: “A consistent presence on the US charts between 1964 and 1981, Simon charted 51 U.S. Pop and R&B chart hits between 1964 and 1981, including eight times in the US top forty, thirty-eight times in the top 40 of the US R&B charts, and 13 chart hits in Canada.” 51! En lijkt me een uitdaging iemand te vinden die er hier 1 kan opnoemen.

Joe Simon werd geboren in 1943 in Louisiana, USA, en begon zijn zangcarrière zoals velen in het koor van zijn vader. Nadien verhuisde hij naar Richmond (California) en werd lid van de Golden West Gospel singers, nog een koor dat nadien onder invloed van Sam Cooke “wereldser” songs ging zingen. Hush Records moedigde de jongen, dan 20, aan om ook solo te gaan zingen.

Zijn drie meestkochte singles van Joe Simon zijn “The Chokin’ Kind”, een song van Harlan Howard, in 1969. Hij kreeg er een Grammy Award voor in 1970 als “Best Make R&B vocal performance”

In 1971 had hij z’n tweede en derde miljoenenverkoop beet, toen hij bij Polydor ging samenwerken met Kenny Gamble en Leon Huff. Eers met “Drowning in the Sea of Love”, een nummer 11 in de Billboard 100:

En een jaar later onze “Power of Love” hier, eveneens een nummer 11 en goed voor een gouden plaat.

IN 1975 had hij nog eens een R&B-hit met “Get Down, Get Down (Get on the floor)”, waarna hij zich naar zijn roots in de kerk terugkeerde en predikant (later zelfs bisschop) en gospelzanger werd.