John Lennon met het antwoord op alles: Liefde en Yes (valt nog te bezien hoe ver dat hem zou gebracht hebben tijdens een pandemie, maar alla).

Was een samenstelling van twee nummers die in 1970 de demo-fase niet uitgeraakten: “Make Love, Not War”, al geschreven tijdens de “Let It Be” sessies van The Beatles, bevatte al een deel van de tekst en melodie, ook “I Promise” had de melodie die later “Mind Games zou worden”.

Lennon (in 1980) “It was originally called Make Love Not War, but that was such a cliché that you couldn’t say it anymore, so I wrote it obscurely, but it’s all the same story. How many times can you say the same thing over and over? When this came out, in the early Seventies, everybody was starting to say the Sixties was a joke, it didn’t mean anything, those love-and-peaceniks were idiots. [Sarcastically] “We all have to face the reality of being nasty human beings who are born evil and everything’s gonna be lousy and rotten so boo-hoo-hoo…” “We had fun in the Sixties,” they said, “but the others took it away from us and spoiled it all for us.” And I was trying to say: “No, just keep doin’ it.

Nog Lennon over deze song: “Mind Games was a fun track because the voice is in stereo and the seeming orchestra on it is just me playing three notes with slide guitar. And the middle eight is reggae. Trying again to explain to American musicians what reggae was in 1973 was pretty hard, but it’s basically a reggae middle eight if you listen to it.

Lennon kwam op de titel van de song na het lezen van het boek “Mind Games: The Guide to Inner Space” by Robert Masters and Jean Houston, onderzoekers naar het effect van LSD op de menselijke geest.

“Yes is the answer” is een verwijzing naar een Yoko Ono kunstwerk “Yes Ceiling” uit 1966 dat diepe indruk op John maakte: een ladder met een vergrootglas leidt naar een bijna blanco doek bovenaan. Maar door het vergrootglas kon je zien dat er in miniscule lettertjes “Yes” stond geschreven. Die positieve boodschap trok John blijkbaar aan om contact te zoeken met de kunstenares, en de rest is Beatles-geschiedenis.

Love was weliswaar the answer, maar de liefde van John en Yoko stond op dat punt in 1973 wel op een laag pitje. Yoko Ono was de ruzies beu en moedigde John tijdens de opnames van “Mind Games” aan een time-out in hun relatie te nemen en iets te beginnen met hun muzikale assistente May Pang. De volgende 18 maanden zou John inderdaad bij Pang in L.A. intrekken terwijl Yoko in New York bleef, een periode die hij later zijn “Lost Weekend” zou noemen, want hij smeet er zich in de drank, agressie en drugs (met onder andere Harry Nilsson). In 1975 kwamen ze terug bij elkaar.

“Mind Games” had z’n hoogste notering in de charts in de UK op plaats 26, in de U.S.A. geraakte het tot plaats 18. Bij ons niet in de hitparade.

Covers zijn er te over. George Clinton, DJ Krush, Arcade Fire … Interessants vind ik nog deze van Sinead O’Connor:

B-Kant “Meat City” was ook een LP-track van “Mind Games”, de afsluiter van die plaat. Die laat een heel andere John Lennon horen, een stevig uitfreakende rocker met hier en daar achterstevoren afgespeelde stukken en zijn uitgeschreeuwde ambitie om “Amerikaanse rock naar China” te gaan brengen..

Lennon: “I shall go there. I will take the opportunity to try to see Mao. If he is ill or dead or refuses to see me, too bad. But if I go there I want to meet people who are doing something important. I want to take a rock band to China. That is really what I want to do. To play rock in China. They have yet to see that.