De hartekreet van mensen in enge vliegtuigstoeltjes, in verstikkende relaties en in eeuwig lijkende lockdowntijden. En ook een verschroeiende bluesklassieker.

John Mayall (1933) is zowat de godfather van de engelse bluesscene. Met in zijn Bluesbreakers in de 60’s o.a. de halve Fleetwood Mac, Eric Clapton, Jack Bruce… Na Clapton werd Mick Taylor gitarist, maar toen die in 1969 vertrok naar The Rolling Stones zocht Mayall iets nieuws.

Hij liet drums en elektrische gitaren aan de kant en ging met fingerpicking gitarist Jon Mark en fluitist John Almond op tour. “Low volume music” werd het motto. Met de in jazz-geschoolde bassist Steve Thompson ook in de groep ging het naar de US voor het Newport Jazz Festival.

Het concert in Filmore East (New York) enkele dagen later werd vastgelegd op de LP “The Turning Point” “Room To Move” komt daaruit, op de LP in een 5 minuten versie, met John Mayal manisch op de mondharmonica. De singleversie is ingekort tot 2min52, vooral uit het middenstuk.

Popmatters: “The biggest song of the album in fact of Mayall’s long and storied carrier is Room to Move. Originally thrown in as an impromptu encore, Mayall drives the song full steam ahead. Remarkable how tight the group sounds after just 4 weeks playing together”