Nachtelijke telefoonpleidooi van man die scheve schaats reed om terug thuis te mogen komen. Ondanks zijn – frankly speaking – regelrecht narcistisch gezaag mocht het.

De muziek is van Alan Tarney. Die brak nooit helemaal door als muzikant (Tarney-Spencer Band), maar werd wel een succesvol songschrijver (vooral voor Cliff Richard) en producer (bvb “Take on Me” voor a-ha). Hij speelt hier ook de synth.

De tekst was van Leo zelf. Een episode uit zijn huwelijk met zijn vrouw Janice, nadat hij een misstap had gemaakt met een fan. Alleen de “Orchard Road” was een dichterlijke vrijheid, omdat “Churchfield Road” waar zijn vrouw in het echt zat niet goed bekte.

Janice zag er tenandere zo uit (duidelijk niet de catatonische mevrouw in de video met haar neon telefoonhoorn). Haar toestemming “What’s that? Tomorrow at two? You’re kidding me no, Is it alright with you?”, was trouwens maar tijdelijk, want het huwelijk strandde in 1985.

Naar verluidt is de uitgebrachte versie de 1e take in de studio, eerst bedoeld als “guide vocal”. De song geraakte tot n°16 in de UK en was Leo Sayer’s (echte naam Gerard Hugh Sayer, de “Leo” kwam van zijn krullenkop. De man zingt nog altijd, 70 ondertussen) laatste grote hit.