Zoals menig eminente twitteraar des morgens, het prut nog in de ogen, fronsend zegt tegen zijn spiegelbeeld: “There is only one, way of life, and that’s your own, that’s your own, that’s your own”.

Levellers werden begin jaren negentig bekend met een mengeling van folk, rock, viool en een scheut traveller-anarchie. En een didgeridoo.

Na een paar EP’s in 1991 op een eigen label volgde een kort avontuur op het Franse label Musidisc voor hun debuut-LP “A Weapon Called The Word”.

Daarna vonden The Levellers onderdak bij China Records voor hun “Levelling the Land”.

De LP was geen enorm succes vlak na uitbrengen (14e plaats in de UK album sales, en “One Way” schopte het niet verder dan een magere 51ste plaats in de singles charts), maar “Levelling the Land” werd wel een plaat die blééf verkopen en zo nadien toch aan platinum verkooopscijfers is geraakt.

Een paar jaar later was de band dankzij “What a Beautiful Day”, “Liberty Song”, “15 years” en “Belaruse” immers uitgegroeid tot een megagroep, anthems om mee te brullen galore. In 1995 headline’den ze Glastonbury voor 300.000 man, naar verluidt het grootste publiek ooit voor een concert daar.

De Levellers bestaan nog steeds, zei het op een lager pitje, met een cd om de 5 jaar of zo (ze zitten ondertussen aan 12).
Voor de verzamelaar “One Way Of Life: The Very Best of The Levellers” werd “One Way” in 1998 heropgenomen, dat klonk dan zo: