Er zijn songs waar ge met plezier uw leven voor zou geven, of die ge toch als enige mee naar een onbewoond eiland zou durven meenemen, of toch een paar keer zou durven luisteren na mekaar, of waar ge gewoon supergoedgezind van wordt als ge merkt dat die in uw singlekes-collectie zat. Awel: Mano Negra’s Mala Vida is voor mij zo’n song.

Het was een Franse groep uit de buurt van Sèvres die actief was tussen 1987 en 1994 (en dan nog een prachtige solo-carrère voor Manu Chao hadden gelanceerd), maar het was bovenal: een explosie. Patchanka doopten ze het zelf, en dat was een bepaald explosieve mengelmoes van punk, flamenco, ska, salsa, chanson, hiphop, raï, rockabilly, reggae, samples, of alles waar ze zin in hadden, maar bovenal energie.

“Mala vida” (Manu Chao had het in 1984 al eens op een demo gezet) was zowat de eerste single waarmee ze doorbraken in Frankrijk, op het label “Boucherie Productions” waar ze hun debuut-LP “Patchanka” voor mochten opnemen.

Mano Negra was op dat moment zelfs nog niet echt een vaste groep, maar een hoop steeds wisselende muzikanten uit groepen met namen als Les Têtes Raides, Hot Pants, les Casse-Pieds, Los Carayos, Waka waka, Joint de culasse, Kingsnakes en Bernadette Soubirou et ses Apparitions (hehe). Spil waren Manu Chao (baskisch/galisische fransoos) met zijn broer Antoine Chao en neef Santiago Casariego.

Door het succes van Mala Vida kreeg de groep een meer definitieve vorm (of toch: engageren de leden zich om die groep op de eerste plaats te zetten zodat er live kan worden gespeeld) en krijgt de groep een contract bij Virgin records. Daar zou met het album “Puta’s Fever” in 1989 en de hit “King Kong Five” de doorbraak naar het grote publiek volgen.

Nog twee keer live: vreemd genoeg vrij rustig op Pinkpop in 1990:

Of snoeihard en rechtdoor, als Manu Chao (met zijn Radio Bemba Sound System):

Ook op het repertoire van “gypsy punk” groep Gogol Bordello