Single nummer 4 van het Black-album.

Ach, het lot. Het lot had vandaag bijvoorbeeld met “Circle in The Sand” van Belinda Carlisle naar voor kunnen komen. Dat had een schone bijdrage aan #streepinhetzand en iedereen die zijn grenzen veilig wil aangeven kunnen zijn. Maar nee.

Het lot kwam met een ander voorstel. “Wherever I May Roam”. Een song over touren dus, in een tijd van potdicht gesloten grenzen en een podiumsector in coma. Chapeau. Al heeft het lot wel voor een fijne link gezorgd met de single van gisteren

Naast dat deze twee singles op hetzelfde Vertigo-label uitkwamen, is de link dat Thin Lizzy voor Metallica altijd een lichtend voorbeeld is geweest en Hetfield & Co dan ook zelf een versie van “Whiskey in the Jar” opnamen. Maar dan wel dit deden.

En zo klinkt dit eerbetoon van Metallica aan Phil Lynott, hier op 5 juli 1999 in Dublin toch een nootje valser:

Maar terug naar “Wherever I May Roam” dus. Bleef ondanks de fijne sitar-intro altijd wat in de schaduw van de kleppers als “Enter Sandman”, “Nothing Else Matters”, “Sad But True” en “The Unforgiven” van zelfde cd. In tegenstelling tot al deze nummers nooit in de Tijdloze geraakt.

Trouwens, Metallica, na 1992 is dat met dat roamen eigenlijk serieus verbeterd overal in Europa, gewoon nog een beetje oppassen als ge dichtbij Zwitserland komt of nu met die #brexit in de UK…