Franse hippie hymne onder de indruk van de peace en love op het Isle of Wight Festival in 1969-70. Hi(hi) Pi-pi.

Jean-Michel Delpech (Courbevoie, 26 januari 1946 – Puteaux, 2 januari 2016) was een Franse chansonnier, die zich voor de eenvoud Michel Delpech noemde. Bij ons het best gekend voor Pour un flirt uit 1971.
Hij beschouwde zich zeker in zijn begindagen als een soort chroniqueur van het jonge Frankrijk. Zijn tweede single, in 1966 heette bijvoorbeld “Inventaire 1966” en was een soort samenvatting van de actualiteit (de Vietnam oorlog, de minijurk, de flower pwoer …).

In 1969 raakt hij onder de indruk van de verhalen over het Isle of Wight muziekfestival en maakt er dit nummer over.

Het Isle of Wight festival begon redelijk bescheiden (10000 mensen) in 1968, maar had dankzij de geweldige affiche (Jefferson Airplane, Arthur Brown, The Move, Tyrannosaurus Rex, Fairport Convention en The Pretty Things) al snel een reputatie. Een jaar later was er al een publiek van 150000 (dankzij Bob Dylan, The Band, The Nice, The Who, Joe Cocker …) en in 1970 liep het dan serieus uit de hand, met schattingen over het bezoekersaantal die gingen van 300000 tot 700000 en groepen als Jimmi Hendrix, Jethro Tull, Ten Years After, The Doors, The Who, Emerson Lake & Palmer, Free, Joan Baze, Moody Blues, Leonard Cohen, Donovan en vele anderen… (Nadien werd het festival verboden, pas in 2002 begon er een nieuw met dezelfde naam, weinig hippie-nostalgie en ongeveer 50000 jaarlijkse aanwezigen).

Michel Delpech haalde dus een headliner van 1969 en een headliner van 1970 bij elkaar in zijn refreintje

Wight is Wight
Dylan is Dylan
Wight is Wight
Viva Donovan
C’est comme un soleil
Dans le gris du ciel
Wight is Wight
Hippie, hippie-pie

De “Wight is Wight” was ook een knipoog naar “Black is Black” van Los Bravos, van een paar jaar eerder

Maar er zat ook wat inhoud in de song, een oproep om de hippie-beweging te aanvaarden:

Toi qui a voulu t’emprisonner
As-tu le droit de condamner
celui qui cherche à s’évader?
Chacun mène sa vie comme il veut
Tu ne peux plus baisser les yeux

Werd “une tube énorme” in Frankrijk (meer dan 600000 verkochte exemplaren) en ook in ons land een nummer 2 (in Wallonië, in Vlaanderen een 14de plaats).

In Engeland werd het grote succes van Wight is Wight ook opgemerkt: daar maakte “the barefoot pop princess of the 1960’s”, Sandie Shaw, er een vrolijke vertaalde versie van:

En Italie deden de eeuwig meegaande beat/pop/rock groep Dik Dik het met “Sai cosè l’isola di Wight”:

Ook in ons land volgde een vertaling. De man der dag dat het zonlicht niet meer scheen, John Terra, verknalde het: