Langharig werkschuw tuig, édition française.

Als g’hem zo bezig ziet is het moeilijk te geloven, maar Michel Polnareff was een heus schandaal toen hij aan de oppervlakte verscheen met “La Poupée qui fait non”. “Nietsnut, verwijfd, beatnik, pacifist, obsceen”, hij kreeg het allemaal verweten.

Hij voelde zich een paar jaar later zelfs verplicht “Je Suis Un Homme” te maken, werd aangevallen op het podium in 1970, en verschool zich vanaf dan achter een dikke zwarte bril.

Maar “La Poupée qui fait non” dus, dat was voor deze jongen die begon met een gitaartje aan de Sacré-Coeur in Parijs meteen raak. Voor zijn platendeal bedong hij dat hij dit debuut mocht opnemen in Londen met JImmy Page en John Paul Jones (1/2 van de toekomstige Led Zep dus).

Het werd “une tube incontournable”, een “verwoording van het gevoel van seksuele frustratie” van de jeugd. Bij ons goed voor 14 weken en plaats 2 in de hitparade. Voor de buren nam hij “Meine Puppe sagt non”, “La muñeca que hace no” en “Una bambolina que fa no” op.

Nog leuk voor la petite histoire is dat de Fransen er wat trots op zijn dat Jimi Hendrix dit ooit opnam. Weliswaar als demo en niet al te gedenkwaardig goed en nooit op plaat, maar toch: JIMI A ENREGISTRE CETTE CHANSON!