Shockte meermaals. Destijds omdat ze a really old man en maar liefst a hundred and twenty babies wilde als ze opgroeide, later om andere redenen.

Meisje uit Texas, verzeilde in het krakerwereld in NY en Amsterdam, tokkelde mooi op gitaar, werd op een bijna platte walkman opgenomen en die “bootleg” werd uit het niets een onverwachte doorbraak in de UK in 1988.

Kreeg dan een groot contract en loste de verwachtingen helemaal in met “Short, Sharp, Shocked”. Alhoewel: met deze hoes werden veel mensen op het verkeerde been gezet: men verwachtte een punk-LP, maar het was folk en rootsmuziek.

Het po√ętische “Anchorage” (een brief van een eenzame Indiase vrouw in Alaska) werd het bekendste nummer. “When I grow up” werd de tweede single, maar die reikte wat minder ver dan Anchorage.

Op haar tweede CD ging ze de swing-tour op, op de derde dook ze diep in de zwarte muziek, de vierde zou een gospelplaat worden. Maar de platenmaatschappij was haar beu. Ze kon zich in de rechtbank onder het contract uitvechten op basis van een anti-slavernij artikel.

Minder leuk: Haar echte naam was Karen (Karen Michelle Johnston) en die voornaam deed ze in 2013 alle eer aan met een “God hates faggots” op het podium.

En daarna of daarnaast ook nog eens helemaal van het internet verdwenen – niks van haar te vinden op Youtube, niet op Spotify, niet op Amazon… DMCA takedowns door haarzelve “to demonstrate the creative destruction by corporate predators”

Naast een paar “Michelle praises The Lord” op YT, lijkt de openingstrack van de Campire Sessions (ook de b-kant op mijn single) op Vimeo nog het enige dat aan haar verwijderwoede is ontsnapt. En zo weet ik weer waarom we haar destijds zo goed vonden.