Enerverend bigband-op-speednummer waarin Pete Townshend zichzelf een face boekte.

Vooral bekend door zijn molenwiekend gitaarspel en destructief gitaarsmashen tijdens de briljante jaren 60 en 70 met The Who, ging Pete Townshend op regelmatige basis ook naar kinderpornosites … eh … ik bedoel ook op solo muzikale avonturen.

In 1985 maakte hij zo een concept album zonder veel concept “White City: A Novel”. Dat was naast een LP in tegenstelling tot de titel niet een boek maar wel een film. Hier is Pete aan het woord over het thema, wijk “White City”, en het ontstaansproces.

Face The Face daaruit werd met voorsprong het bekendste nummer dat Townshend buiten The Who maakte. Het bereikte plaats 14 bij ons, 26 in de US, 89 in de UK. Naast een glansrol voor mondharmonica speler Peter Hope-Evans (van Medicine Head) zingt ook zijn dochter Emma even mee.

In elk geval leek Pete zich in de jaren erna kostelijk te amuseren op dat nummer. (ondertussen zegt hij overal waar het gevraagd wordt dat hij enkel voor de poen nog optreedt, de zeilbotenhobby die deze Kapitein Pete erop na houdt betaalt zichzelf niet).