Alweer een portie troost en aanmoedigingen (na R.E.M.’s “Everybody Hurts” eerder deze week), ’t zal zijn dat we die vandoen hebben dezer dagen.

Een song uit Gabriel’s LP van 1986 “So”. Een werkstuk waar hij bijna een vol jaar in de studio aan werkte met producer Daniel Lanois. Zeker op deze trage song is de hand van Lanois wel erg duidelijk.

Een song met twee videoclips. 1 van de hand van Godley & Creme, waarin Gabriel & Bush elkaar 5 minuten lang bepotelen. Omdat er huwelijksperikelen waren vroeg Peter eerst toestemming aan zijn vrouw (niet dat het hielp: 2 jr later was zijn huwelijk voorbij)

Er was ook nog een andere videoclip met animatie zoals er in die tijd meerdere songs van Gabriel videoclips kregen (Big Time, Sledgehammer)

Gabriel schreef de song als een anti-Thatcher lied vanuit het standpunt van een werkloze die zich als loser ziet. Later maakte hij er een duet van (eerst met Dolly Parton in gedachten, maar dat ging niet door) met een troostende vrouw.

Gabriel vertelde ook dat de inspiratie voor de song kwam na het bekijken van een boek over fotografe Dorothea Lange. Zij trok door de zuidelijke VS tijdens de Grote Depressie.

Ook 34 jaar later blijft dit duet een ontroerend hart onder de riem. Prachtig gezongen door allebei en ik blijf smelten voor de baslijn. 4/5.