In de “riesjursj” over deze song kwam ik massa’s dingen tegen die ik nog niet wist. Dat er een cover bestaat van Patti Smith (heldin), bijvoorbeeld. Of dat Damien Rice (held) er een versie van opgenomen heeft. Dat Jack Black dit solo brengt als intermezzo op zijn live-shows …

… Dat de hoogste notering van een cover van When Doves Cry is van Ginuwine en dat Prince die kut vond. Dat Stan Van Samang een versie heeft staan op “Liefde Voor Publiek” (Stan heeft al ooit betere ideeën gehad en dat met die sok en een webcamera was zeker een beter idee) …

… Dat er een koor+beats-achtige versie passeert in de Baz Luhrman film Romeo + Juliet. En dat Prince het goed verknoeid heeft voor onderzoekers die research willen verrichten over of duiven echt huilen en hoe dat dan wel klinkt …

… Dat de kale sound komt door geweldig programmeerwerk op de Linn LM1-drumcomputer, door het inspelen van de synthesizer solo op halve speed en vooral door het weglaten (op het laatste moment) van de bas-track. En dat Prince werkelijk alles op deze song alleen gedaan heeft …

… En dat de legende wil dat Prince deze opdracht (er is een song nodig voor de film op dit en dat moment in het verhaal) afwerkte (schreef – opnam – overdubde – én afwerkte) op 40 uur tijd …

… Dat dit de eerste nummer 1 hit was van Prince in de US, en daar ook de bestverkopende song van heel 1984 werd. Bij ons geraakte het maar tot n°7, en waren er 37 singles in 1984 die beter verkochten (we moeten ons niet alleen over coronacijfers schamen, quoi) …

… Of dat de B-kant de langste naam heeft voor een B-kant van een n°1-single ooit: “17 Days (The Rain Will Come Down, Then U Will Have 2 Choose. If U Believe, Look 2 The Dawn And U Shall Never Lose.)” Maar dat dat nog keurig in een tweet past…

… Maar When Doves Cry blijft ook na dat alles gewoon mijn persoonlijk hoogtepunt van Prince. Dat mij als 16-jarige aan het dansen kreeg en in de Manifesto, het zwartste café van Genk, tussen de zwartste new wave, in de zwartste dagen van de jaren 80, purper liet uitslaan. 5/5!