Chaz Jankel song wat vetter aangezet door legendarisch muzikant en producer Quincy Delight Jones Jr.

De song werd geschreven door Chas (of Chaz) Jankel, met Kenny Young (een schrijver die onder andere het “Under the Boardwalk” met The Drifters of “Captain of Your Ship” van Reparata & The Delrons op zijn conto heeft)

Chaz Jankel was een Britse veelinstrumentenbespeler die het bekendst werd door zijn bijdrages in Ian Dury & The Blockheads. “Sex & Drugs & Rock & Roll”, “Hit Me with Your Rhythm Stick” and “Reasons to Be Cheerful, Part 3” zijn alle meegeschreven door Chaz Jankel. In 1980 zegde hij Ian Dury vaarwel en ging hij achter een solo-carrière aan.
Meest succes had hij daarin met zijn debuut LP “Chaz Jankel” in 1980 (met daarop de 9 minuten tellende openingssong “Ai No Corrida”) en zijn tweede “Chasanova” in 1981, met daarop het door Ian Dury meegeschreven “Glad To Know You”, zijn bekenste nummer.
Ai No Corrida werd ook een single (van 4 minuten) voor Jankel, maar dat werd enkel een bescheiden hitje in ons land en nergens anders (18e plaats)

De titel van de song vond Jankel bij de Frans-Japanese film “L’empire des sens” (the Empire of the senses), origineel geheten Ai no Korida, wat “Het stierengevecht der liefde of zoiets” betekent in het Japans. Een schandaalfilm in zijn tijd (1976) door de zeer expliciete sex-scenes.

De song werd echter veel bekender toen Quincy Jones het een jaar later opname voor zijn album “The Dude”. De man, die even later met Michael Jackson de studio indook voor Thriller, de bestverkopende LP uit de hele muziekgeschiedenis, nam het op met zang van Charles May (aka Dune) en Patti Austin.

In de UK scoorde Quincy Jones hiermee een 14de plaats, in de USA werd het nummer het hoogst genoteerd op 28 in de Hot 100 en 5 in de Dance-hitparade. Quincy Jones kreeg er samen met Jerry Hey ook een Grammy Awared voor (best Instrumental Arrangement Accompanying Vocalist in 1982).

“The Dude” is feitelijk maar een voetnoot uit de muzikale carrière van Quincy Jones, een man die al vanaf de jaren 50 rondtrok in de jazz met Lionel Hampton en Dizzy Gillespie, in de sixties Leslie Gore lanceerde, in de 70’s ook oog kreeg voor de business-kant van de muziek met hoge posten in muzieklabels en dan de productieman van Michael Jackson op “Off The Wall”, “Thriller” en “Bad” werd.
Maar deze plaat, opgenomen met een indrukwekkende massa gastmuzikanten, werd wel zijn bestverkopende, onder andere dankzij hits met James Ingram (Just One en One Hundred Ways) en Patti Austin (Razzamattazz).