2x de solodoorbraak van Rod The Mod voor de prijs van 1

Aanvankelijk werd de b-kant van mijn versie van deze single overal als de a-kant gereased. “Maggie May” werd door zijn 5 minuten 15 speeltijd weinig single-kansen toebedicht.

“Reason To Believe” was dan ook een zeer knappe cover met een zeer knappe schuurpapieren stem van een al erg knap nummer van de tragische songschrijver Tim Hardin (die u misschien/hopelijk kent van het bloedmooie “How can we hang on to a dream”).

Nee serieus: hoe mooi is “How Can We Hang On To A Dream” eigenlijk wel niet:

Maar terug naar Rod dus: want na een tijdje roulatie begon de oorspronkelijke b-kant (en de a-kant van mijn versie dus) het beter te doen, veel beter zelfs. In Maggie May dacht Rod – 8 kinderen bij 5 vrouwen – Stewart terug aan de vrouw die hem ontmaagde

Extra aandacht voor de mandolinespeler in vorige Top of The Pops video, want de zittende man die daar doet alsof hij dat instrument al ooit eerder heeft vastgehad is niemand minder dan John Peel, de legendarisch en betreurde BBC radiomaker.

Afijn: Rod Stewart was hiermee definitief gelanceerd. Hij zou nog tot midden jaren 70 gelijktijdig solo en met The Faces opnemen, op beide fronten met veel resultaat, maar daarna werd hij too sexy for his shirt en de Rod die wij nu kennen.